Εσύ πως νιώθεις;

Ήταν ένα από εκείνα τα ηλεκτρισμένα πρωινά, η εξέλιξη του οποίου προδιαγραφόταν στο αντίκρισμα συρματοπλεγμάτων, διαχωριστικών κιγκλιδωμάτων (αλήθεια για ποιούς), ένστολους και πάνοπλους αστυνομικούς παραταγμένους, εντός, στο προαύλιο και εκτός του Κοινοβουλίου…

Ήταν λοιπόν εκείνο το πρωινό της 17ης Απριλίου, κατά το οποίο στα έδρανα του Κοινοβουλίου θα λαμβανόταν άλλη μια κρίσιμη για τη ζωή μας, το παρόν και το μέλλον μας απόφαση για την εφαρμογή του νόμου των εκποιήσεων, ταυτόχρονα με το πλαίσιο αφερεγγυότητας ( δίκτυ προστασίας το βάφτισαν).

Η καθορισμένη συνέδρια της Ολομέλειας, στις 16:00. Εκατοντάδες κόσμου, συνέρευσαν μέχρι τα όρια των κιγκλιδωμάτων, για τα οποία μέλη της αστυνομικής δύναμης έκαναν ώρες να στήσουν όπως το σχέδιο δράσης προέβλεπε.

Οργανώσεις, σύνδεσμοι, σύνολα, το καθένα υπό το αρχηγό του, κραύγαζαν συνθήματα, κρατούσαν πλακάτ, κουβάλησαν φέρετρο, λάβαρα και ό,τι άλλο βρήκαν μπροστά τους φεύγοντας απο το σπίτι για να διαδηλώσουν.

Όλοι μα όλοι πεμπάμενοι, δασκαλεμένοι, με συγκεκριμεμένα ραβασάκια ανα χείρας. Ούτε να διαδηλώσουμε δεν ξέρουμε σε τουτο τον τόπο.

Τα αίματα άναψαν, όταν εξαγριωμένο το πλήθος άρχισε να ρίχνει αντικείμενα μέχρι και αυγά (εντελώς αυθόρμητα δεν το λες), με αποτέλεσμα τη συμπλοκή με τα καλογυμνασμένα κορμιά της ΜΜΑΔ, τα οποία αν και είχαν οδηγίες να μη σπάσει μύτη, έκαναν μια μικρή χρήση των οργάνων που κρατούσαν.

Φωνές, οργή, ξεσπάσματα, συνέθεταν το τοπίο. Και οι ντουντούκες μην ξεχάσουμε στην πρώτη γραμμή. Στο καλα ηχομονωμένο κοινοβούλιο οι διαξιφισμοί καλά κρατούσαν. Λεκτικά οι πρωτοπόροι ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ κρατούσαν τα λάβαρα της προστασίας των δανειοληπτών και η αντιπολίτευση στην αντίςταςη μουλάρωνε αμετάκλητη στην απόφαση να καταψηφίσει για λόγους αρχής το πλαίσιο, πάλι για την προστασία των πολιτών.

Οι ακούραστοι διαδηλωτές, το διέλυσαν σχετικά νωρίς. Ανάμεσα τους και παιδιά.

Ένα κορίτσι εκεί κοντά στα 16, ακουμπώντας με αφέλεια στο βαρύ κιγκλίδωμα, ρώτησε μια δημοσιογράφο. “Εσυ πως νιώθεις με όλα αυτά που γίνονται”; Παράξενα ηταν η λακωνική απάντηση της δημοσιογράφου, για να συμπληρώσει πως όσα γίνονται επηρεάζουν και την ίδια.

“Εσύ πως νιώθεις;”, τη ρώτησε πίσω η δημοσιογράφος. “Πως ότι και να κάνουν, θάβουν όλο και πιο πολύ το μέλλον μας και μας καταδικάζουν στην ανεργία”, η σύντομη κι όλο νόημα στα εκφραστικά μάτια της νεαρής, απάντηση.

Εσύ που κρατάς ηνία σε κέντρα λήψης αποφάσεων, πως νιώθεις που ένα νέο παιδί, γεμάτο όνειρα αισθάνεται καταδικασμένο, απο τις δικές σου ενέργειες;

Πως νιώθεις άραγε;

Comments

via Facebook