Ο φανατισμός ενός 4χρονου παιδιού και ο χρυσοπράσινος βόθρος ριγμένος στο πέλαγος

  • Που πήγες Αντώνη μου σήμερα;
  • Στη Παρέλαση
  • Και τι είδες;
  • Τύμπανα και όπλα
  • Τι τα κάνουμε τα τύμπανα;
  • Τα κτυπούμε και κάνουμε παρα παμπα μπα
  • Και τα όπλα;
  • Σκοτώνουμε τους Τούρκους

Αν η ανωτέρω συζήτηση γινόταν με ένα ενήλικα, θα μπορούσα να το δεχθώ, να το ανεχθώ και να το χωνέψω. Δυστυχώς όμως η ανωτέρω συζήτηση έγινε με ένα μικρό παιδί 4 ετών που έτυχε να συναντήσω σήμερα.

Μια αθώα ψυχή που σαν πηλός είναι έτοιμη να την βάλεις σε καλούπια να την κάνεις άνθρωπο και να την παραδώσεις στην κοινωνία. Ένα γόνιμο χωράφι που ότι του φυτρώσεις θα μεγαλώσει και σιγά σιγά θα θεριέψει. Από αυτή τη τόσο δα, παιδική αθωότητα ξεκινά η γαλουχία στα δήθεν υψηλά ιδανικά. «Να σκοτώνουμε τους Τούρκους». Από αυτή την ηλικία ξεκινά ο εμποτισμός, η μετάγγιση με δηλητήριο.

Τους Τούρκους εκείνους που σε περίπτωση επίλυσης του Κυπριακού προβλήματος, θα αναγκαστούμε να συμβιώσουμε. Να καθορίσουμε μαζί το μέλλον και την ιστορία αυτού του τόπου. Αλλά φυσικά, τότε θα αλλάξει το τροπάρι. Τότε θα ξεκινήσουν τα μεγάλα λόγια αγάπης και επαναπροσέγγισης για να πάρουν το Νόμπελ ειρήνης οι ηγέτες μας.

Ενώ η ιστορία του 21 ξεκινά με τη διδαχή για τους γενίτσαρους, φροντίζουμε και εμείς 200 χρόνια σχεδόν μετά, να μετατρέπουμε τα δικά μας παιδιά σε γενίτσαρους. Ακρωτηριασμένες ψυχές που μεγαλώνουν με μίση, πάθη, εμπάθειες και πολεμοχαρή ένστικτα.

«Με λαμπρότητα και εθνική υπερηφάνεια γιόρτασε ο απανταχού Ελληνισμός την ηρωική επανάσταση του 1821». Πάντοτε στη συντροφιά των όπλων και των κανονιών βρίσκουμε την χαμένη μας αυτοεκτίμηση και περηφάνεια.

Και αν τυγχάνει αυτό το άρθρο, ετούτες τις γραμμές, εσύ φίλε αναγνώστη, να τις διαβάζεις σαν βρίσκεσαι ανέμελος στη τουαλέτα σου, θυμήσου και αναλογίσου, ότι και από τα κόπρανά σου και από το κωλόχαρτο που θα καθαριστείς και θα πετάξεις στο κάλαθο, αυτοί οι περήφανοι Έλληνες Κύπριοι, που σήμερα περήφανα παρέλασαν, βρήκαν τρόπους να παίρνουν μίζες.

Επικεντρώσαμε την παιδεία μας, παραμορφώνοντας τις ψυχές των αθώων παιδιών μας. Τα οποία αντί για παρελάσεις εναντίον της διαφθοράς, υπερ της ειρήνης, υπερ της δημοκρατίας, υπερ των πανανθρώπινων αξιών, των Χριστιανικών ιδεωδών και διδασκαλιών, παρελαύνουν και θαυμάζουν τα όπλα με τα οποία θα σκοτώσουνε τους Τούρκους. Την ίδια ώρα μεγαλώνουμε ανθρώπους διεφθαρμένους. Χρυσοπράσινος βόθρος ριγμένος στο πέλαγος. Όπου κοιτάξεις σκάνδαλα και όπου σηκώσεις πέτρα βρίσκεις από κάτω διαφθορά. Αλλά κατά τα άλλα είμαστε περήφανοι Έλληνες που θα σκοτώσουμε τους Τούρκους και προσκυνούμε ευλαβικά τις εικόνες στην Εκκλησία, νηστεύοντας για να δείξουμε το πόσο καλοί Χριστιανοί είμαστε.

Πολεμοχαρείς, διεφθαρμένοι, εμποτισμένοι με δηλητήριο και εθνικισμό. Ο αγώνας για αλλαγή, ο αγώνας για ευημερία αυτού του τόπου, δεν γίνεται ούτε στα καφενεία, ούτε στις έρευνες της Αστυνομίας, ούτε στα κτίρια της Νομικής Υπηρεσίας, ούτε στους μεγάλους τίτλους των ΜΜΕ, ούτε στα Δικαστήρια. Ο αγώνας γίνεται στα νηπιαγωγεία, στις προδημοτικές, στα σχολεία και στις αλάνες της γειτονιάς. Μόνο εκεί υπάρχει ελπίδα και δυστυχώς εξακολουθούμε να ακολουθούμε τη πεπατημένη, κάνοντας τις ίδιες επιλογές αλλά θεωρώντας ότι μπορούμε να έχουμε διαφορετικά αποτελέσματα.

Διογένης

Comments

via Facebook