Τα διαβατήρια της εξόδου

Είναι πλέον σαφές. Βαδίζουμε προς την αποδιάρθρωση, εμφανίζοντας συμπτώματα που εμφάνισαν κοινωνίες και συστήματα του παρελθόντος.
Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να αναλάβει την ευθύνη για τίποτα, η πλασματική ευμάρεια υφίσταται επιλεκτικά και αφορά (προς το παρόν) συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, ενώ όλο και περισσότεροι περνούν στην απέναντι όχθη της δυναμικής αδράνειας και της αδιέξοδης αναμονής.

Eνόψει και των επικείμενων βουλευτικών εκλογών, το κάθε κόμμα θα έχει προτάσσει τα επιχειρήματά του σε ένα πλήθος πιστών οπαδών του οι οποίοι θα είναι υπποχρεωμένοι να χειροκροτούν.

Οι εξελίξεις θα είναι γρήγορες. Όπως εξελίσσεται η κατάσταση το ζητούμενο δεν είναι να αφεθούμε στην παραίτηση και την απογοήτευση, αλλά οι τάσεις φυγής που αρχίζουν να θεριεύουν μέσα μας να αποκτήσουν συγκεκριμένη στόχευση.

Στην παρούσα φάση ο πατριωτισμός συνίσταται ακριβώς στην αποχώρηση από το “τοξικό” σκηνικό με στόχο την διατήρηση των δημιουργικών αντανακλαστικών.

Πολύ απλά. Όσοι μπορούν και έχουν κατά νου μια βιώσιμη προοπτική ας βγάλουν διαβατήριο.

Αυτή η άποψη δεν σημαίνει μηδενισμός των πάντων, αλλά επειδή ζούμε στην Κύπρο μπορούμε να διαπιστώσουμε από απλά πράγματα ότι η ανάπτυξη θ’ αργήσει ακόμα καμιά πενταετία όσο και αν κάποιοι θέλουν να ην παρουσιάσουν ότι βρίσκεται στοκατώφλι μας.

Επίσης η έξοδος από το μνημόνιο, από το οποίο μπορούμε να δανειστούμε με κάτω του 2% ίσως να μην πρέπει να γίνει με βιαστικό τρόπο, για να κερδίσουν κάποιοι τα θετικά πρόσημα της εξόδου.

Αλλωστε στην Κύπρο είναι πολύ καλά γνωστό ότι πάντα κρατούσαμε μεγάλα καλάθια που ήταν γεμάτα αγαθά, τα οποία, τις περισσότερες – αν όχι όλες – τις φορές, ήταν δανεικά, σε μια επίπλαστη κοινωνία της ευμάρειας και του ωχαδερφισμού.

Το σωστό στην προκειμένη περίπτωση ίσως θα ήταν να ετοιμάσουμε ενα διαβατήριο για μια πενταετία και ότα στρώσουν τα πράγματα να επιστρέψουμε…

Φήμη

Comments

via Facebook