Αντικαπνιστές σεβαστείτε τους καπνιστές!

Νιώθω παρείσακτη. Ο Γιώργος έκοψε το τσιγάρο, ο Μάνος το ‘κόψε, ο Αντρέας το έκοψε. Ακόμα και η φίλη μου η Ελένη, που κάποτε βγαίναμε τα σαββατόβραδα και τα λέγαμε, το έκοψε.

Η θεία μου από την άλλη; Μαζευόμασταν τις Κυριακές το απόγευμα στης μάνας μου. Κάναμε καφεδάκι, ανάβαμε τσιγαράκι και κάναμε κους κους. Πάει και αυτό. Το έκοψε, λέει, γιατί γέμισε ρυτίδες.

Η κουμπάρα μου το έκοψε, γιατί της πονούσε το στομάχι, ο κουμπάρος μου το έκοψε, αλλά δεν μου είπε ακριβώς το λόγο.

Ο άντρας μου το έκοψε προ τετραετίας -νιώθει περήφανος- αλλά κάπου χαθήκαμε στην πορεία. Αλλαγή ενδιαφερόντων…Πάμε για καφέ μέσα αυτός, έξω εγώ. Πάμε για φαγητό έξω εγώ, μέσα αυτός και ούτω κάθε εξής.

Στην Κύπρο του 2015, μια Κύπρο που δίνει την ύστατη προσπάθεια να γλιτώσει, οι πολίτες της χωρίστηκαν -εκτός από Αριστερούς και Δεξιούς, Ανορθωσιάτες και Ομονοιάτες- και σε καπνιστές και αντικαπνιστές.

Εξυπηρετεί τελικά πάρα πολύ να υπάρχουν «αντίπαλα στρατόπεδα» και αυτό καλλιεργείται από τα ΜΜΕ με κάθε τρόπο.

«Σεβόμαστε τους μη καπνίζοντες», μας διαμηνύουν καθημερινά από τους δέκτες μας πολιτικοί, επιστήμονες και κάθε καρυδιάς καρύδι.

«Ναι… αλλά να σεβόμαστε και τους καπνίζοντες», λέω εγώ.

Γιατί τα δικαιώματα, που έχουν οι μη καπνίζοντες, να μην τα έχουν και οι καπνιστές;
Μη με βγάζεις εμένα έξω στο κρύο και στο χιόνι να καπνίσω, βγες εσύ άμα θες και τα λοιπά.

Γνωρίζω πως οι απόψεις μου θα τύχουν θύελλας αντιδράσεων και ύβρεως.

Ωστόσο, θα επιχειρήσω να τις εκφράσω, γιατί με πνίγει η «ανισότητα», με την οποία με αντιμετωπίζουν οι αντικαπνιστές.

Το κάπνισμα στις μέρες μας δεν είναι της μόδας. Το ξέρω είμαι δακτυλοδεικτούμενη.

Το ξέρω με κοιτάζουν σαν «ζόμπι», αφού είμαστε δυο, είμαστε τρεις και όχι χίλιοι δεκατρείς, όπως κάποτε. Τα ρούχα μου μυρίζουν άσχημα, πολλές φορές και η αναπνοή μου. Και όλοι πλέον σε αποφεύγουν ή σου μιλάνε από μακριά, λες και έχεις έρπητα και θα κολλήσουν.

Το κάπνισμα είναι επιλογή και δεν μπορεί κανείς να σου το απαγορεύσει αυτό το δικαίωμα, έστω και εάν η επιλογή αυτή έχει ως αποτέλεσμα να μυρίζεις άσχημα, να έχεις κίτρινα δόντια και δάχτυλα, να καταστρέψεις τα πνευμόνια σου.

Στο μεταξύ, αναγνωρίζω ότι πράγματι έχουν δικαιώματα και οι αντικαπνιστές. Όμως κατά γενική παραδοχή του νομικού μας πολιτισμού, το δικαίωμα οριοθετείται, εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα των άλλων.

Κανείς δεν απαγορεύει στους αντικαπνιστές να μην καπνίζουν. Το δικαίωμα στο «δεν καπνίζω», όμως, δεν είναι απόλυτο και περιορίζεται στο βαθμό, που δεν θίγει το δικαίωμα των καπνιστών.

Δεν θέλω να προχωρήσω την κουβέντα στο τι βλάπτει και πόσο κοστίζει, αν ο αντικαπνιστής έχει περισσότερο ή λιγότερο δίκαιο, αν ο καπνιστής καταπιέζεται όταν πίνει τον καφέ του χωρίς τσιγάρο ή όχι, γιατί δεν θα βγει άκρη.

Θα χαθούμε στη μετάφραση, θα χάσουμε το νόημα του αλληλοσεβασμού και αλληλοσεβασμός δεν είναι μόνο «η πάρτι μας».

Το σεβασμό τον κερδίζεις δεν τον επιβάλλεις.

Φήμη

Comments

via Facebook