Ένα κατάστημα στη Λεμεσό που γράφει ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ μου θύμισε τη βλακεία μας

 

Είναι ένα κατάστημα, ισόγειο, 70-80 τετραγωνικών μέτρων περίπου. Απ’ έξω έχει μια μεγάλη ταμπέλα ενοικιάζεται. Είναι κλειστό εδώ και λίγο καιρό. Τα σύρματα μέσα κρέμονται, ενώ στους τοίχους υπάρχουν τρύπες ακόμα από τις τηλεοράσεις που ήταν τοποθετημένες.

Αυτό το κατάστημα είναι συνδεδεμένο με την Κυπριακή μιζέρια τα τελευταία 20 περίπου χρόνια.

Θυμάμαι τέλη της δεκαετίας του 90, το κατάστημα εκείνο είχε μετατραπεί σε χρηματιστηριακό γραφείο. Ουρές να μπούνε μέσα, αυτοί που ονειρεύονταν τα split της μετοχής. Δεν τους ένοιαζαν οι οικονομικές καταστάσεις της εταιρείας που θα αγόραζαν. Μόνο το πόσο θα ανέβαινε η μετοχή της. Πέρασαν λίγα χρόνια και μετά έκλεισε…

Μετά μετατράπηκε σε κτηματομεσιτικό γραφείο.  Με φανταχτερές επιγραφές, με σπίτια σε «τιμές ευκαιρίας», για ένα σπίτι στο παράδεισο της Κύπρου. Έβλεπα τους ανυπόδητους τουρίστες, που τους τσουβάλιαζαν μέσα, κερνώντας τους σαμπάνια και δείχνοντας τους τη Κυπριακή φιλοξενία. Τους έκαναν αγάπες, τραπέζια με αστακούς και γαρίδες και τους έπειθαν ότι θα μπορούσαν να αγοράσουν το σπίτι, να το νοικιάζουν και να πληρώνουν έτσι τη δόση. Και οι διακοπές τους; Δωρεάν στο νησί της Αφροδίτης. Το 2010 έκλεισε…

Εκεί νόμιζα ότι θα παρέμενε μονίμως κλειστό. Αλλά να σου που νοικιάστηκε και το μετέτρεψαν σε πρακτορείο στοιχημάτων. Απ’ έξω είχε μια μεγάλη φωτεινή επιγραφή On-line casino. Να σου ο κόσμος και πάλι στην ουρά, να παίξει τη ρουλέτα του, το πόκερ του και κάθε άλλη μαλακία του εγκεφάλου, για να ικανοποιήσει τα πάθη του και ο πράκτορας τις δόσεις του. Πέρσι έκλεισε και το πρακτορείο…

Τώρα παραμένει κλειστό…και τα πεταμένα σύρματα και η νέκρα του μαγαζιού θυμίζει τη ματαιοδοξία μας. Την άκρατη Κυπριακή τάση του «μιμούμαι». Ψάχνουμε συνέχεια για την νέα μεγάλη ανακάλυψη που θα μετατρέψει το σύνολο του λαού σε ειδήμονες του είδους. Και όλοι τσούρμο πάνω στη νέα ιδεά. Σαν πιράνχας έτοιμα να φάμε τη νέα ιερή αγελάδα, μέχρι να φάμε και τα κόκκαλά της και μετά να τρώμε απο πάνω μας.

Από τους ειδήμονες των μετοχών, στο «η γη ποττέ δεν χάννει φίλε μου», στο «εν ίντερνετ επιτρέπεται». Και σαν μανιτάρια με την κάθε μόδα, ξεφυτρώνουν τα μαγαζιά της εποχής.

Την ίδια ώρα… η τσάππα, το μυστρί, τα εργαλεία του υδραυλικού, τα κουτιά του ηλεκτρολόγου, η κουζίνα του μάγειρα, το χοιροστάσιο, μοιάζουν ιδέες βρώμικες και παρακμιακές για τους σύγχρονους κουστουμαρισμένους πτυχιούχους άνεργους. Το διπλοκάμπινο είναι πια ντεμοντέ. Και οι σύμβουλοι σπουδών στα σχολεία γραφειοκράτες που συμπληρώνουν αιτήσεις για να σπουδάσει δικηγόρος, γιατρός, λογιστής κλπ κλπ και ο τελευταίος απόφοιτος. Είμαστε άλλωστε χώρα υπηρεσιών. Όχι ηλιθίων. Υπηρεσιών.

Και το κατάστημα εκεί…ερειπωμένο να μας θυμίζει την επόμενη τράμπα που θα έρθει. Την επόμενη μόδα. Το επόμενο άππωμα που θα προκαλέσει την νέα οικονομική καταστροφή. Και τα φαντάσματα μέσα του γελούν ήδη με την βλακεία που δέρνει τους εγκεφάλους μας.

Μου θυμίζει εκείνο το τραγούδι…η δουλειά κάνει τους άντρες… Καλό Σαββατοκύριακο

Σπάρτακος

Comments

via Facebook