Εκκλησία vs Τζαμί

Δεν λέω ωραία είναι να πηγαίνουμε στα κατεχόμενα χωριά μας και να λειτουργούμε τις εκκλησίες μας και μάλιστα μετά από 41 χρόνια, αλλά πόσο ψυχοφθόρα είναι όλη αυτή η διαδικασία;

Ουκ ολίγες φορές, μάλιστα, οι κατοχικές αρχές αρνούνται να μας επιτρέψουν να πάμε και εμείς απλά κατεβάζουμε το κεφάλι, σκουπίζουμε το δάκρυ από την άκρη του ματιού και αποδεχόμαστε μια κατάσταση.

Πόσες φορές δεν μας επέτρεψαν, διότι όπως μας είπαν χρησιμοποιούν τις εκκλησίες μας είτε ως τζαμιά, είτε ως αποθήκες, είτε ακόμα και ως στάβλους.

Ακόμη και στις περιπτώσεις που ανάβουν πράσινο, εμείς τους λέμε χίλια ευχαριστώ και τρέχουμε να καθαρίσουμε και να συμμαζέψουμε όπως – όπως την εκκλησία, για να υποδεχτεί τους πιστούς.

Οι πλείστες εκκλησίες μας είναι μισογκρεμισμένες και σε άθλια κατάσταση.

Διερωτώμαι γιατί οι κατοχικές αρχές επιμένουν στην άρνηση, ενώ εμείς πάντα τα καλά παιδιά, όχι απλά συντηρούμε και φροντίζουμε τα τζαμιά τους, αλλά τα προσέχουμε και ως κόρη οφθαλμού.

Κάποια στιγμή πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι ο σεβασμός  είναι πολύ μεγάλο προτέρημα.

Έτσι απλά για προβληματισμό…

Δίκτυς ο Κνώσσιος

Comments

via Facebook