O κυβερνητικός μανδύας της Ελλάδας και το καζάνι που βράζει

Υπάρχουν κάποιοι που κάνουν λόγο για έναν αόρατο μανδύα , δομημένο στη βάση της ανοχής έναντι των νυν και της αγανάκτησης έναντι των πρώην.

Ένα προστατευτικό πλέγμα που εκτείνεται από τον χώρο της καθημερινής τριβής των προσώπων έως τον χώρο των social media.

Επενδύοντας στην ιδιότυπη αυτή μορφή ανοχής και στερούμενοι του αναγκαίου πολιτικού θάρρους, επικαλούμενοι έναν έμμεσο πειθαναγκασμό , υπερβαίνουν τα εσκαμμένα και ορίζουν τομές, τον πολλαπλασιαστικό αντίκτυπο των οποίων ίσως να μην έχουν αντιληφθεί σε όλο του το εύρος.

Εν τω μεταξύ στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές και στα καφέ, το καζάνι βράζει.

Η οργή σιγοκαίει αλλά δεν εκδηλώνεται, περιμένοντας τον κατάλληλο και το κυριότερο μη προβλέψιμο χρόνο για να εκδηλωθεί.

Οι κυβερνώντες , επιχειρώντας να χτίσουν τα δικά τους “ξύλινα τείχη” δομούν αντίλογο στη βάση μιας ταξικής προσέγγισης , υιοθετώντας παράλληλα “αμαρτωλές” στρατηγικές προσεταιρισμού και διασφάλισης των ημετέρων στην στήριξη των οποίων ελπίζουν όταν θα έρθει η δύσκολη στιγμή της ολοκληρωτικής πρόσκρουσης με την πραγματικότητα.

Ο χρόνος ως τον Δεκέμβρη, πυκνός και με ιδιαίτερο ενδιαφέρον…

Λακωνικός