Γιατί μία γυναίκα μπορεί να είναι μαγείρισσα, πριγκίπισσα, χορεύτρια, αλλά “ακούγεται” περίεργο -και υπογραμμίζεται με κόκκινο από τον ηλεκτρονικό ορθογράφο- να είναι κοσμητόρισσα, λεκτόρισσα, δημοσιογράφισσα, βουλεύτρια, ζωγράφισσα, δικηγορέσσα και συγγράφισσα;
Πόσοι και πόσες γνωρίζουν, ότι η μη γλωσσική αποτύπωση των θηλυκών επαγγελματικών ουσιαστικών συνιστά μία χαρακτηριστική περίπτωση χρήσης σεξιστικής γλώσσας;
Δεν θέλω να με παρεξηγήσετε. Το θέμα παρουσίασε το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων αναφερόμενο σε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα έρευνα του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, που διενήργησε η “Επιτροπή Φύλου και Ισότητας’’.
Στην έρευνα, λοιπόν, τίθεται το ερώτημα πόσες γυναίκες είναι διατεθειμένες ν’ αμφισβητήσουν λέξεις, όρους και εκφράσεις, που εμπεριέχουν διακρίσεις, χωρίς να αισθάνονται ότι κινδυνεύουν να τους καταλογιστεί πως “κατακρεουργούν” την ελληνική γλώσσα;
Δεν ξέρω αν θα χρειαστούμε και τον Μπαμπινιώτη, αλλά σίγουρα οι γυναίκες βουλευτές μας δεν νομίζω να προχωρήσουν στην αμφισβήτηση της λέξης, διότι είναι πολύ πρόσφατη η ιδιαίτερα φιλική κουβέντα της Ειρήνης Χαραλαμπίδου με τους συναδέλφους της Κυπριανού – Θεμιστοκλέους, για θέματα σεξιστικού περιεχομένου στη βουλή που έκανε πολλούς πολίτες να παρακολουθούν θέατρο σκιών.
Βουλευτίνες, λοιπόν, ή βουλεύτριες;
Θα αισθανόταν καλύτερα η Ειρήνη Χαραλαμπίδου, αν αντί για βουλευτίνα, την αποκαλούσαν βουλευτή;
Θα αισθανόταν καλύτερα η Ρούλα Μαυρονικόλα, αν αντί για βουλευτίνα, την αποκαλούσαν βουλεύτρια;
Η απάντηση για τον σωστό όρο, που πρέπει να χρησιμοποιούμε, για τις γυναίκες μέλη του νομοθετικού σώματος, ίσως πρέπει να δοθεί από τον βουλευτή, Ανδρέα Θεμιστοκλέους.
Άλλωστε, για τα αρσενικά υπάρχει μόνο το βουλευτής και δεν αποτελεί, ούτε φυσικά μπορεί να αποτελέσει, περίπτωση χρήσης σεξιστικής γλώσσας.
Κρατίνος