Κάποτε ψάχναμε για σκάνδαλα με το κερί, σήμερα φτάσαμε σε σημείο να έχουμε και δικαίωμα επιλογής.
Κάποτε προσπαθούσαμε να βρούμε μια ατασθαλία, έστω ένα μικρό ατόπημα, ένα σκανδαλάκι βρε αδερφέ και δεν μπορούσαμε.
Μετά πολλών κόπων και βασάνων, αν ανακαλύπταμε κάτι μεμπτό, τότε ως δια μαγείας εξαφανιζόταν το θέμα από τα δελτία των τηλεοπτικών σταθμών των εφημερίδων και των ραδιοφώνων.
Αν επιμέναμε, τότε εκτυλίσσονταν σκηνές απείρου κάλους.
Έρχονταν το χέρι του αρχισυντάκτη η ακόμα και του ίδιου του καναλάρχη, εκδότη, κλπ και λειτουργώντας προληπτικά και προέβαιναν στην συγκεκριμένη επισήμανση, υπόδειξη, έμμεση απειλή, όπως θέλετε πείτε το.
‘’Αυτός κύριε πληρώνει το μισθό σου’’. Αυτός βάζει διαφήμιση και δεν μπορούμε να τον πλήξουμε για ένα λαθάκι’’.
Αυτό έφερε την καταστροφή μας. Οι δημοσιογράφοι έγιναν έρμαια του κάθε διαφημιζόμενου, οι οποίοι αποθρασύνθηκαν.
Είχαν απαίτηση να καλύπτεται ακόμα και το πιο ανύπαρκτο ειδησεογραφικό θέμα, διότι εφημερίδες, ραδιόφωνα και κανάλια, είχαν καταστεί υποτελείς της υπέρτατης δύναμης του χρήματος, που εξελίχθηκε φυσιολογικά σε μια σχέση εξάρτησης.
Οι τράπεζες έκαναν πάρτι στην πλάτη όλων μας, τα λαμόγια μεγαλοεπιχειρηματίες έκλεβαν το κράτος, όλα κυλούσαν φυσιολογικά και ο ένας ήξερε πολύ καλά να καλύπτει τις λαμογιές του άλλου.
Γνωρίζαμε πολλά και όποιος το αρνηθεί σημαίνει ότι είτε εθελοτυφλούσε, είτε ήταν ένας πλήρως συστηματοποιημένος δημοσιογράφος, αυλικός του καναλάρχη ή του εκδότη του.
Ο άνθρωπος «yes sir» δηλαδή, που προσπαθούσε να καλύψει σκάνδαλα, παρά να πειράξει μεγαλοεπιχειρηματίες.
Φταίμε κύριοι…!
Αν είχαμε τα … να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους η Κύπρος δεν θα καταντούσε από χώρα των Αγίων σε χώρα λαμογίων .
Μπορεί να κατηγορηθώ ότι και εγώ έσκυψα, προσκύνησα.
Ναι, προκειμένου να μην χάσω τη δουλειά μου το έκανα, παρά το γεγονός ότι αντιστάθηκα όσο μπορούσα…
Ωστόσο, έστω και αργά, για να μπορούμε να ασκήσουμε κριτική και να δικαιούμαστε να λέμε ότι οι πολιτικοί μας κατέστρεψαν, πρέπει πρώτα να κάνουμε την αυτοκριτική μας.
Ίσως να φέρουμε τη λιγότερη ευθύνη αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι για όλα φταίνε οι άλλοι …
Κρατίνος