Ξετίναξα το λίγο χιόνι της ψυχής σαν έφευγε ο τωρινός χειμώνας με το μουντό πρόσωπο και τα μάτια χαμηλωμένα λες κι η γης τα μαγνήτιζε και τα βάραινε απ’ τα πολλά καμώματα. Πλημμύρες, απρόσμενες καταιγίδες, ακατάπαυστοι άνεμοι, αλαλιασμένες φωνές που έσβησαν μέσα απ’ τις χαμένες ελπίδες των ανθρώπων.
Κοντοστάθηκα για μια στιγμή να γράψω ξανά δυο λόγια σ’ ένα χαρτί μήπως ξεχάσω πως κάθε χειμώνας που φεύγει αφήνει πίσω του σημάδια για να έχει ο άνθρωπος τη θύμηση του προσκεφάλι και να ονειρεύεται. Ίσως κάποια ταξίδια τα δυσκόλευε το αγεροφύσημα κάθε νύχτας σαν σφύριζε ενοχλητικά, αλλά όταν ξυπνούσε, όταν ερωτευόταν, όταν έτρεχε να προλάβει τη ζωή και όταν η πεθυμιά της ανάπαυλας τον παίδευε να ξαποστάσει, αυτός ο άνθρωπος έφτιαχνε με το σθένος του μια συνέχεια.
Είναι κάθε εποχή ένα κομμάτι αναφαίρετο απ’ τη ζωή. Μας πλάθουν και τις πλάθουμε. Ίσως μέσα στους λογισμούς μας ταυτίζονται μ’ όλα τ’ άγρια κι αλαφροΐσκιωτα στοιχειά της φύσης. Ίσως κάθε φορά που έρχονται και κάνουν τον κύκλο τους μοιάζουν με τους ανθρώπους όταν γεννιούνται κι όταν πεθαίνουν. Ίσως και κάθε μια από αυτές να κάνουν κατοχή μες’ τις ψυχές των ανθρώπων μέχρι που να ξυπνήσει η φωνή της φύσης και του σύμπαντος και να πάρουν απόφαση να φύγουν αυτόβουλα με τη γνώση του γυρισμού. Ειρωνεία! Ακόμα και οι εποχές του χρόνου δεν φεύγουν χωρίς υποσχέσεις.
Είχα νιώσει μέσα από τις πνοές των ανέμων πως αυτός ο χειμώνας θα φύγει σιγά, σιγά, δειλά κι απρόσμενα. Θα φοβάται πως όταν ξανάρθει, ο τόπος θα είναι αλλιώτικος, μεταλλαγμένος. Θα σκέφτεται πως πρέπει να αλλάξει κι αυτός, να μεταμορφωθεί, να νιώσουν οι άνθρωποι πως πρέπει να μονιάζουν και στους Χειμώνες…. Έτσι λένε είναι ο μόνοs τρόπος για να έρχεται η Άνοιξη, με τη ψυχή ξαλαφρωμένη απ’ τις έγνοιες που σμίλευε ο κόσμος για χρόνια. Θα είναι δίκαιο πια τις στιγμές εκείνες, που ο νεφελώδης καιρός αμαύρωνε στα μονοπάτια που σκάβαμε αλύπητα, να τις καταγράψουμε για να ξέρουμε τι θα πει λύπη, πόνος και θάνατος. Κι αν είναι να αφήσει κανείς τα αποτυπώματα του στα τελευταία χιόνια ας το κάνει με τη συνείδηση πλέον έτοιμη να ταξιδέψει…
Καταγράφω τα όνειρα μου για ταξίδια με χαρακιές στους κορμούς των δέντρων αλλά πάντα με τη ψυχή στραμμένη στο βαθύ γαλάζιο. Το ξέρω πως κάθε φορά που λαχταρώ ταξίδια, η θάλασσα αναμένει δυο – τρεις στίχους να γαληνέψει. Τέτοιους καιρούς φέρνει η άνοιξη, φέρνει μια θάλασσα που λαχταρά καλοκαίρι. Είναι αυτό το σημείο ισορροπίας μεταξύ φουρτούνας και νηνεμίας που εμείς κληθήκαμε να ονομάσουμε άνοιξη. Είναι η μυρωδιά του ήρεμου κύματος σαν φτάνει στην άμμο που για μήνες έμελε να βρέχεται με τ’ απότομο χάδι. Είναι ένα άνοιγμα στο πέλαγος για τον άνθρωπο που λαχτάρησε να γευτεί της ζωής το μεδούλι, τον έρωτα… Θάνε η φύση του ανθρώπου φαίνεται να ζει απ’ τον έρωτα. Μυσταγωγία!
Ότι μας δίνεται και ότι γεννούμε ας μην το παίρνουμε ως δεδομένο. Να μάθουμε να το αναθρέφουμε … Όμως, είναι αλήθεια πως κάθε φορά που έρχεται η άνοιξη κι ο έρωτας βγαίνει σεργιάνι στους δρόμους και μας χτυπάει την πόρτα, όλο ξεχνούμε πόσες φορές δεν ανοίξαμε για μια στιγμή ζωής. Είναι καιρός να βγάλουν οι άνθρωποι τις μάσκες ντροπής, να βαδίσει η ζωή μακριά απ΄ τα πράσινα σύνορα που με βία χωλαίνουν τις ψυχές των ανθρώπων. Είναι καιρός…
… να αγαπήσει κανείς το τέλειο και το ευτελές. Κι η Άνοιξη μας μαθαίνει πως να γινόμαστε της ανιδιοτέλειας εραστές γιατί μόνο έτσι θα αγαπήσουμε και τα δύο. Είναι η εποχή που ο χειμώνας ακόμα φλερτάρει πριν φύγει. Το καλοκαίρι δε, την δέχεται σαν την μούσα του, την υμνεί μεσ’ στις θάλασσες, την καίει όμως στα βουνά και στα δάση ώσπου να ανταμώσουν ξανά με του χρόνου το κάλεσμα. Πώς να συλλάβει κανείς την άνοιξη σαν πρωτόγνωρα γεύεται τους βλαστούς της; Δεν είναι η γέννηση της ψυχής τ’ όραμα μέσα από φλογερά κι άβατα μονοπάτια σαν μάχεται ο άνθρωπος στα βάθη του κόσμου; Κι η ψευδαίσθηση; Απατηλά και στείρα ζουν όσοι μονάχα χτίζουν κάστρα στην άμμο. Κανείς δεν ταξίδεψε μακριά με σκοπό τις κορφές του Ολύμπου. Δοξασίες ήταν και πέρασαν. Ας κοιτάξουμε πιο χαμηλά…
Τέτοιες στιγμές λαχταρώ τα ατέρμονα κύματα, το βαθύ μπλε. Μήπως η άνοιξη θέλγεται στους αφρούς της θάλασσας με τους πρώτους ψίθυρους της καρδιάς που ανασαίνει; Κάθε φορά που ελευθερώνω τη ψυχή στα πρώτα κύματα, τη ψάχνω στο πέλαγο να παλεύει με καινούργια ζωή, να αναμένει…
Να αγαπήσουμε αυτό που γεννιέται σήμερα …
Της Αθηνάς Τέμβριου
Ένα υπέροχο κείμενο το οποίο μας απέστειλε γνωστή και διακεκριμένη ποιήτρια και λογοτέχνης Αθηνά Τέμβριου, το οποίο μας ταξιδεύει και την ευχαριστούμε.