Η Βουλή καταψήφισε πρόσφατα τους κανονισμούς της κυβέρνησης για ρύθμιση του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων, γεγονός που σύμφωνα με τον Γενικό Εισαγγελέα, συνιστά «Συνταγματική εκτροπή».
Το αποτέλεσμα -και είναι αυτό που μετράει, είναι ότι από τις αρχές του νέου χρόνου, η αγορά επιστρέφει στο Νόμο του 2006.
Η μία πλευρά υποστηρίζει ότι πρέπει να διατηρηθεί η εργασία όλων όσοι μπόρεσαν να βρουν δουλειά, στις υπερβολικά δύσκολες συνθήκες που περνά ο τόπος, ενώ η άλλη υποστηρίζει ότι διευκολύνεται η αύξηση της ημιαπασχόλησης, προκαλείται αθέμιτος ανταγωνισμός και χάνονται βασικά εργασιακά δικαιώματα.
Τόσο η μία πλευρά, όσο και η άλλη, φαίνεται να έχουν χάσει την μπάλα.
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχουν κλείσει περισσότερες από 15 χιλιάδες επιχειρήσεις. Το ποιος έχει δίκαιο, τη δεδομένη χρονική στιγμή που η κρίση βρίσκεται στο απόγειο και η ανεργία χτυπά ρέστα, δεν έχει τόση σημασία.
Αυτό που πρέπει, ίσως, να σκεφτούμε περισσότερο και προφανώς οδήγησε στη σημερινή κατάσταση, είναι οι μεγάλες αλλαγές που έγιναν και μάλιστα με νομοθετική βούλα, οι οποίες εδώ και πολλά χρόνια έβαλαν ταφόπλακες στις ήδη πεθαμένες μικρές επιχειρήσεις.
Όταν ο φούρνος διαθέτει προς πώληση εκτός από ψωμί και γαλακτοκομικά , καφέ, φαγητό ψησταριάς και ψιλικά, πώς θα δουλέψει η ψησταριά, η καφετέρια και το περίπτερο;
Όταν τα περίπτερα γίνονται σούπερμάρκετ και πωλούν τα πάντα μέχρι και είδη χαρτικών πώς θα επιβιώσουν τα βιβλιοπωλεία;
Όταν τα μεγαθήρια σούπερμάρκετ ανοίγουν το ένα πίσω από άλλο πως θα δουλέψουν οι μπακάληδες;
Όταν, όταν, όταν … Αυτό ίσως να είναι τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα και όχι το ωράριο…
Φήμη