Θεατές εκ του ασφαλούς

Η μέρα μου άρχισε με οργή πάλι… Και πώς να μην νιώθω έτσι, όταν το διαδίκτυο κατακλύζεται καθημερινά, με εικόνες από πτώματα, που ξεβράζει η θάλασσα.

Παίρνω το θάρρος να γράψω δυο γραμμές -και λέω θάρρος- διότι μιλώ εκ του ασφαλούς και μέσα από την τύχη, που μου χάρισε απλόχερα η ζωή.

Να έχω ένα πιάτο ζεστό φαγάκι, ένα κρεββάτι να κοιμηθώ, μια κουβέρτα να σκεπαστώ, μια στέγη να κρυφτώ να μη φοβάμαι.

Με εξοργίζει αυτό το νεοφερμένο δημιούργημα της κρεατομηχανής, που θερίζει κουλτούρες και πολιτισμούς. Με εξοργίζει που αποχαυνώνομαι παρέα με ολόκληρο τον πλανήτη να μετράμε τον πολιτισμό με φέρετρα.

Θα επιχειρήσω με το μόνο όπλο που διαθέτω αυτή τη στιγμή, την πέννα μου, μπας και καταφέρω και αγγίξω τις παχύδερμες συνειδήσεις μας.

Ίσως να καταφέρω να αφυπνίσω βολεμένους και παρατημένους ανθρώπους, που έχουν βουλιάξει σ’ ένα τεράστιο εγώ και την πολυτέλεια της πολυθρόνας τους.

Γνωρίζω πως κάποια όνειρα θα μείνουν πάντα όνειρα. Αφήνω τις λέξεις μου να σου μιλήσουν συνάνθρωπε. Και όσο μπορείς προσπάθησε να καταλάβεις και να γαντζωθείς στην ύστατη ελπίδα που μας έχει απομείνει. Γιατί πιστεύω πως η λογική μας δεν έχει ενταφιαστεί ακόμη.

Ο κόμπος παραμένει στο λαιμό μου από τη μέρα που αντίκρυσα εκείνο το βλαστάρι νεκρό. Ένα μωρό, που από τη μέρα που γεννήθηκε έτρωγε βόμβες αντί φαγητό και κοιμόταν σε λίμνες αίματος.

Προσπαθώ να καταλάβω τι μεταμορφώνει αυτό τον κόσμο σε τέρας. Αυτόν τον κόσμο, τον σκασμένο από μάσα, γεμάτο χοληστερόλη.

Γιατί οι εικόνες αυτές δεν μας έχουν συνετίσει ακόμα; Δεν μου αρέσει η σπερμολογία, ωστόσο, θα ήταν καλό να ξανακοιταχτούμε στο καθρέφτη. Θα ήταν καλό να αλληλοκοιταχτούμε, γιατί μείναμε μόνοι σε κοινή θέα. Ζούμε παρέα με το εγώ και την αδιαφορία μας.

Σ’ αυτό το απέραντο γαλάζιο, όπου θάβονται καθημερινά δεκάδες ψυχές σαν τις δικές μας, ίσως να βούλιαξε και η χαμένη μας ανθρωπιά, η χαμένη μας συμπόνια.

Η αμηχανία μου σήμερα μεγαλύτερη από ποτέ. Καταγγέλλω πρώτα τον εαυτό μου για αδιαφορία μεγίστου βαθμού και μετά όλους εσάς…

Αφορμή του ξεσπάσματος της ευαίσθητης Φήμης ήταν δύο φωτογραφίες που εντόπισε στο διαδίκτυο.

Όπως με πληροφόρησε η λεζάντα των φωτογραφιών αυτοί δεν είναι Σύριοι.

Είναι Ευρωπαίοι, οι οποίοι προσπάθησαν να διαφύγουν κάποτε από κάποια χώρα, που δεν έχει σημασία, στην προσπάθειά τους να σωθούν από τον όλεθρο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Όλοι, λοιπόν, την επόμενη φορά, που θα κάνουμε κάποιον μορφασμό απέχθειας, θα κλείσουμε τα σύνορα ή τις πόρτες μας, πρέπει να σκεφτούμε ότι ίσως αυτοί, που απεικονίζονται στις φωτογραφίες, να ήταν οι πρόγονοί μας.

Φήμη