Στην Κύπρο δεν υπάρχουν ρατσιστές και αυτοί που υποστηρίζουν κάτι τέτοιο, είναι κακεντρεχείς και άσχετοι.
Ρατσισμός είναι η αντίληψη που υποστηρίζει την ανωτερότητα μιας φυλής και αποβλέπει στη διατήρηση της καθαρότητάς της και στη κυριαρχία της έναντι των υπολοίπων.
Δηλαδή ρατσισμός είναι να θεωρούμε κάποια άλλη ομάδα ανθρώπων ως κατώτερη, ή ακόμη και άξια περιφρόνησης, λόγω της φυλετικής, ή εθνικής της καταγωγής.
Η πιο συνηθισμένη κατηγορία ρατσισμού, είναι ο φυλετικός και στην Κύπρο, όλοι μας θεωρούμε τους Τουρκοκύπριους, Κινέζους, Άραβες, Πακιστανούς, ανθρώπους σαν εμάς. Κάνω λάθος;
Στην Κύπρο δεν υπάρχει κοινωνικός ρατσισμός, δηλαδή εχθρική συμπεριφορά που αφορά κοινωνικές ομάδες όπως, πρώην φυλακισμένους, μετανάστες ακόμη και άτομα με ειδικές ανάγκες. Τους λατρεύουμε και τους υπεραγαπούμε. Κάνω λάθος;
Στην Κύπρο δεν τίθεται και ποτέ δεν τέθηκε θέμα θρησκευτικού ρατσισμού, δηλαδή δεν υπάρχουν αντιλήψεις πολιτών ότι κάποια θρησκεία είναι η μόνη αληθινή και οι άλλες πρέπει να καταργηθούν. Κάνω λάθος;
Στην Κύπρο, τη σύγχρονη Κύπρο του 2016 δεν τίθεται θέμα εθνικού ρατσισμού ούτε κατά διάνοια, δηλαδή δεν υπάρχει η αντίληψη μεταξύ των πολιτών, ότι ένα έθνος είναι καλύτερο, ή ανώτερο από τα άλλα. Κάνω λάθος;
Το καλύτερο ασφαλώς το άφησα στο τέλος διότι ούτε υπήρξε, ούτε υπάρχει, ούτε ασφαλώς πρόκειται να υπάρξει ποτέ ρατσισμός, ενάντια στο γυναικείο φύλο.
Δηλαδή, κανένας μα κανένας Κύπριος δεν έχει προκαταλήψεις, ότι οι γυναίκα πρέπει να κάθεται όλη μέρα στο σπίτι να μαγειρεύει, να ψωνίζει, να καθαρίζει και ας μείνω ως εδώ.
Η ανωτερότητα των πολιτών αυτού του νησιού, ήδη πρέπει ν’ αποτελέσει αντικείμενο επιστημονικής και όχι μόνο μελέτης, από ιστορικούς του μέλλοντος.
Προσωπικά θεωρώ ότι στη διεκδίκηση του βραβείου Νόμπελ για τον αντιρατσισμό δεν θα έχουμε συνδιεκδικητές…
Είναι σαφές ότι υπερέχουμε σε συγκεκριμένους λόγους, οι οποίοι, είναι και οι βασικοί για το φαινόμενο του ρατσισμού. Δηλαδή, δεν εκμεταλλευόμαστε αλλοδαπούς που για τους άλλους λαούς του κόσμου αποτελούν φθηνά εργατικά χέρια.
Δεν έχουμε έλλειψη παιδείας με αποτέλεσμα να πέφτουμε θύματα προπαγάνδας και να φανατιστούμε εναντίον άλλων κοινωνικών ομάδων.
Δεν μας διακρίνει ως λαό η βία, η εγκληματικότητα, ούτε φταίνε πάντα οι άλλοι για όλα τα προβλήματά μας όπως γίνεται στο εξωτερικό.
Στο λαό μας δεν υπάρχουν πολίτες οι οποίοι επιθυμούν ν’ αποκτήσουν γρήγορα δύναμη και εξουσία για την διοχετεύσουν αργότερα σε οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά ή άλλα συμφέροντα. Αυτά γίνονται αλλού.
Ο λαός μας είναι άξιος και αυτοί που τον κυβερνούν είναι δύο φορές άξιοι, γι’ αυτό και δικαιωματικά μας αξίζει το Νόμπελ αντιρατσισμού…
Χριστίνα Χρίστου