Τι κι αν ίδρωσες πάνω στη καρέκλα για να πάρεις εκείνους τους βαθμούς που θα σου επέτρεπαν να σπουδάσεις δικηγόρος. Τι κι αν ξόδεψες εσύ και η οικογένειά σου δεκάδες χιλιάδες ευρώ για να πάρεις το πολυπόθητο πτυχίο. Τι κι αν στερήθηκες εξόδους, διασκέδαση και ότι άλλο προσφέρει η φοιτητική ζωή για να παρακαθίσεις εξετάσεις. Τι κι αν μόχθησες να πας Αγγλία να πάρεις εκείνο το μεταπτυχιακό. Τι κι αν ονειρεύτηκες τον εαυτό σου να αγορεύει σε μεγάλες και σπουδαίες δίκες. Να κερδίζεις στο ναό της δικαιοσύνης και να γίνεσαι μέρος της απονομής της δικαιοσύνης. Τι κι αν ονειρεύτηκες ότι ερχόμενος πίσω στα πάτρια εδάφη, θα σε περίμεναν πόρτες ανοιχτές για να σε εργοδοτήσουν και απλόχερα να σε ανταμείψουν για το επίπεδό σου.
Η επάνοδος στα πάτρια εδάφη, πικρή. Μια μεγάλη απογοήτευση, που από τις πρώτες κιόλας μέρες γκρεμίζεται εκείνος ο υπέροχος κόσμος που είχες μέσα σου. Εκείνο το όμορφο όνειρο του να ασκήσεις το επάγγελμα του Δικηγόρου.
Πρώτος σταθμός η άσκηση. Η αναγκαστική περίοδος που καταλήγει με εξετάσεις, στην οποία θα πρέπει να βρεις ένα γραφείο να σε εργοδοτήσει ως ασκούμενο δικηγόρο. Οι πόρτες κλειστές. Οι καρέκλες των γραφείων γεμάτες. Μερικοί φιλότιμοι θέλουν να σε εργοδοτήσουν, αλλά δυστυχώς, η πλειοψηφία των γραφείων δεν είναι αυτοί που αποκαλούν μεγαλοδικηγόρους που μας έφτασαν μέχρι εδώ. Η πλειοψηφία τους είναι άνθρωποι της βιοπάλης, που είδαν και αυτοί τα έσοδά τους να εκμηδενίζονται.
Ακόμα και εκεί που με κόπο και προσπάθεια βρίσκεις εργοδότηση, το αντάλλαγμα δεν υπερβαίνει τα €280 το μήνα, αφού τόση είναι η αντιμισθία της άσκησης. Ακόμα και εάν είσαι από τους τυχερούς, που καταφέρνεις να βρεις μια καρέκλα να κάνεις την άσκησή σου, μετά ξεκινάς να μετατρέπεσαι από φοιτητή, από νεαρό πτυχιούχο, σε μπαλάκι του τένις. Αφού ο εργοδότης σου θα σε κτυπά σαν μπαλάκι από αγγαρεία σε αγγαρεία. Χωρίς αισχύνη χωρίς αιδώ, σου συμπεριφέρεται σαν δούλος.
Ακόμα και εάν αντέξεις την όλη ανωτέρω συμπεριφορά και καταφέρεις να περάσεις τις πολυπόθητες εξετάσεις και να παρουσιάζεσαι πλέον ως δικηγόρος, παραμένεις και πάλι πρόσφυγας που αναζητά σπίτι να εργαστεί. Κανένας δεν σε εργοδοτεί αφού όλα τα γραφεία είναι γεμάτα.
Υπάρχουν ανάμεσά μας νεαροί δικηγόροι που προσφέρουν τις εργασίες τους ακόμα και αφιλοκερδώς σε δικηγορικά γραφεία, αλλά που αυτά τους αρνούνται. Όχι γιατί είναι ακατάδεχτοι. Αλλά γιατί αυτή τη στιγμή κυκλοφορούν περισσότεροι πτυχιούχοι δικηγόροι από ότι ήδη καθιερωμένοι δικηγόροι στο επάγγελμα. Αποφοιτούν περισσότεροι δικηγόροι από ότι οι υποθέσεις στα δικαστήρια.
Γιατί δυστυχώς, το επάγγελμα του δικηγόρου, κατέστη η πιο προσφιλής επιλογή σπουδών. Γιατί αυτό το οποίο εμείς αποκαλούμε Επαγγελματική Καθοδήγηση στα σχολεία, είναι στην ουσία κάποιος ο οποίος θα σε βοηθήσει απλά να συμπληρώσεις κάποιες αιτήσεις. Και αντί να σε καθοδηγεί σε τυφλώνει. Και οι πτυχιούχοι, σαν άνεργοι σε συσσίτιο, περιμένουν μια ευκαιρία να αποδείξουν την αξία τους. Που ποτέ όμως αυτή η ευκαιρία, πλην σπανίων περιπτώσεων, δεν τους δίνεται.
Το σύστημα επαγγελματικής καθοδήγησης στα σχολεία μας πάσχει. Νοσεί. Είναι απαράδεκτο. Γιατί ακολουθώντας είτε μια μόδα, είτε ένα όνειρο, είτε την παρότρυνση της οικογένειας που δεν κατάφερε να σπουδάσει, αλλά θέλει να κορδώνει ότι ο γιος ή η κόρη τους σπούδασε δικηγόρος, καταλήγει ένας νέος με πτυχίο, με όνειρα, αλλά με γκρεμισμένο μέλλον.
Oπως είχαμε κάποτε τους φιλόλογους, τους λογιστές και χρηματιστές κατά την περίοδο του χρηματιστηρίου, όπως είχαμε τους μηχανολόγους μηχανικούς, αρχιτέκτονες, πολιτικούς μηχανικούς και εκτιμητές γης κατά τη φούσκα των ακινήτων, έτσι και σήμερα έχουμε τους δικηγόρους. Σε λίγα χρόνια θα έχουμε τους γιατρούς. Και πάρακάτω τους ειδικούς «Καζιών» (γιατί έτσι θα τους αποκαλούν). Το νέο άνεργο επάγγελμα. Το νέο γκρεμισμένο και τσακισμένο όνειρο. Αλλά το σύστημα παιδείας μας εξακολουθεί να μην συμβουλεύει σωστά τους νέους ανθρώπους, με αποτέλεσμα αυτοί να βρίσκονται στα 24-25 τους, άνεργοι, ψυχολογικά διαλυμένοι, χωρίς ελπίδα, χωρίς προοπτική.
Σπάρτακος