Όχι πως δεν θα χαρώ να μην βλέπω στα τηλεοπτικά πάνελ κάτι πολιτικούς σαν τον Περδίκη, τον Κουλία, τον Κουτσού. Ούτε θα λυπηθώ που δεν θα τα καταφέρει το ΕΛΑΜ να μπει στην βουλή. Γιατί κακά τα ψέματα σε αυτό το τόπο γεμίσαμε μονοστέφανους, οι οποίοι για να μπορέσουν να ακουστούν, αντί να μιλούν φωνάζουν. Αντί να επιχειρηματολογούν λαϊκίζουν.
Όμως η Κύπρος δεν είναι έτοιμη ακόμα για το μέτρο του 5% που προτείνει ο Δημοκρατικός Συναγερμός για να μπει ένα κόμμα στη βουλή. Γιατί στη Κύπρο δεν έχουμε ακόμα τον πολιτικό πολιτισμό μιας πραγματικής δημοκρατίας.
Τα κόμματα στη Κύπρο δεν είναι κύτταρα δημοκρατίας. Αλλά καρκινογόνα κύτταρα εξουσίας. Καρεκλολάγνοι και καρεκλοκένταυροι άνθρωποι οι οποίοι νέμονται την εξουσία από την Ανεξαρτησία και εντεύθεν.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, όταν ένα νομοσχέδιο κατατεθεί ενώπιον του Κογκρέσου για ψήφιση, οι Γερουσιαστές ψηφίζουν κατά βούληση. Το κόμμα το οποίο κυβερνά, ξεκινά εκστρατεία να πείσει πρώτα τους δικούς του γερουσιαστές και ακολούθως να πείσει και κάποιους από τους Γερουσιαστές της αντιπολίτευσης. Η πλειοψηφία των νόμων ψηφίζεται με αυτό τον τρόπο. Το swinging of votes είναι καθημερινή πρακτική και όχι λόγος αποβολής από το κόμμα.
Στη Κύπρο εάν τολμήσει κάποιος να αντιταχθεί των κομματικών και δήθεν συλλογικών αποφάσεων, τότε θέτει εαυτόν εκτός κόμματος. Γιατί τα συλλογικά όργανα του κόμματος, μόλις ψηφίσει κάποιος βουλευτής κάτι αντίθετο με το τι αποφάσισε η ηγεσία, τότε αποβάλλεται.
Αλήθεια κύριε Αβέρωφ Νεοφύτου, πόσοι βουλευτές μέχρι σήμερα είχαν τη τόλμη να ψηφίσουν αντίθετα με εσάς σε κάποιο νομοσχέδιο. Αλήθεια κύριε Άντρο Κυπριανού, ποιος σύντροφος μέχρι σήμερα αποφάσισε να ακολουθήσει γραμμή αντίθετη με την γραμματεία; Να σας θυμίσω όλους την περίοδο του σχεδίου Αναν; Μια ιστορική στιγμή για τη Κυπριακή ιστορία που όσοι από τα κόμματά, δεν ακολούθησαν τα κελεύσματα των κρατούντων των κομματικών ηνίων, βρέθηκαν στο περιθώριο.
Γουστάρω ρε μάγκες Αβέρωφ και Άντρο να ανεβάσετε το εκλογικό μέτρο όχι στο 5% αλλά στο 15%. Και να βγάλετε από αυτή τη ριμάδα τη βουλή πολλά παράσιτα που σήμερα κάνουν ηχορύπανση. Αλλά να ανεβάσετε το πήχη εισδοχής της βουλής, όταν καλλιεργήσετε και στα κόμματά σας πραγματική δημοκρατία, όχι την οσφυοκαμψία που εφαρμόζετε.
Πλησιάζουν βουλευτικές εκλογές. Ήδη οι υποψήφιοι άρχισαν την επαιτεία ψήφων. Άρχισαν να γλύφουν τους δημοσιογράφους για μερικά δευτερόλεπτα στο γυαλί, άρχισαν τα τραπέζια, τις ττόκκες, τις αγάπες, τα τηλέφωνα, τα φίλε μου, αδελφέ μου. Ξεκίνησαν τα μνημόσυνα να δέχονται βουλευτάδες που κρατούν γραμμή για να τιμήσουν τον εκλιπόντα και οι γάμοι να γεμίζουν φακελάκια των φιλόδοξων βουλευτών. Τα ξέρουν όλα και επιχειρηματολογούν επι παντός επιστητού. Πολλοί μάλιστα σε κάνουν να πιστεύεις ότι αξίζουν το κόπο και τη ψήφο.
Όταν όμως αυτά τα παλληκάρια κερδίσουν τις εκλογές και μπουν στη βουλή, τότε το πρώτο πράγμα που παν στο περίπτερο και αγοράζουν είναι βαζελίνη. Γιατί οι ιδεολογίες τους, οι απόψεις τους, τα οράματά τους, οι φιλοδοξίες τους, οι θέσεις τους, γίνονται αντικείμενο ερωτικού πόθου στις αποφάσεις της ηγεσίας. Γιατί και τη καλύτερη θέση και άποψη να έχουν, θα ψηφίζουν ότι τους πει ο Αβέρωφ, ο Νικόλας, ο Σιζόπουλος, ο Άντρος και οι συν αυτώ.
Για αυτό αγαπητοί Άντρο και Αβέρωφ, όταν θα έχουμε στη Κύπρο πραγματική δημοκρατία, στην οποία ο Προδρόμου θα ψηφίζει τα νομοσχέδια του ΑΚΕΛ και ο Λαμάρης τα νομοσχέδια του ΔΗΣΥ γιατί έκριναν οι άνθρωποι ότι είναι προς το συμφέρον του λαού, τότε να βάλετε τον πήχη και το μέτρο όπου σκατά θέλετε.
Προς το παρόν, η προσπάθειά σας για αύξηση του εκλογικού μέτρου, είναι για να σας μετατρέψει σε ακόμα ισχυρότερους νονούς της πολιτικής, που όποιος βουλευτής σας κουνήσει το δακτυλάκι του, θα του υπενθυμίζετε ότι εάν διαφωνήσει θα βρεθεί στο δρόμο. Και δυστυχώς, αυτοί οι οποίοι έπρεπε πρώτοι να διαφωνήσουν με αυτό το έκτρωμα που θέλετε εσείς να αποκαλείτε νομοσχέδιο είναι οι ίδιοι σας οι βουλευτές. Οι οποίοι θα σας γλύφουν πολύ περισσότερο τώρα από ότι πριν. Οι οποίοι θα είναι περισσότερο δέσμιοι στις όποιες μαλακίες κόψει ο νούς σας για πολιτικές.
Με τρομάζει η όλη κατάσταση…τρομοκρατούμαι. Γιατί βλέπω τη δημοκρατία να γκρεμίζεται και να μετατρέπεται σε ολιγαρχία. Φοβάμαι…φοβάμαι…φοβάμαι…
Σπάρτακος