Σοβαρότατα προβλήματα στην ήδη βεβαρημένη υγεία 68χρονου,αποβιώσαντος πλέον, προκάλεσε η αμέλεια την οποία επέδειξε ο χειρουργός δρ Γιάννης Ιωάννου καθώς και η «Πολυκλινική Υγεία ΛΙΜΙΤΕΔ».
Το πρωτόδικο δικαστήριο επιδίκασε αποζημιώσεις που ξεπερνούν με τους τόκους το ποσό των 200.000 ευρώ και το εφετείο με πολυσέλιδη απόφασή του επικύρωσε χθες την απόφαση του επαρχιακού δικαστηρίου.
Στο χειρουργείο
Σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης, τον Νοέμβριο του 2005, ο ενάγων, ο οποίος ήταν τότε 68 χρόνων, παρουσίασε συμπτώματα οξείας χολοκυστίτιδας τα οποία επέβαλλαν, όπως διέγνωσε ο εναγόμενος χειρουργός, την άμεση αντιμετώπιση τους με χειρουργική επέμβαση. Για τον σκοπό αυτό εισήχθη στην Πολυκλινική Υγεία όπου διενεργήθηκε χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης της χολής. Ο ενάγων πήρε εξιτήριο την 1η Δεκεμβρίου και είκοσι ημέρες μετά επανεισήχθη για να υποβληθεί σε δεύτερη επέμβαση.
Ραγδαία επιδείνωση
Μετά τη δεύτερη επέμβαση ακολούθησε ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης της υγείας του 68χρονου με αποτέλεσμα να καταλήξει στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.
Το αποτέλεσμα ήταν ο 68χρονος να υποστεί παράλυση στο δεξί χέρι, με περιορισμένη κινητικότητα και αδυναμία στα κάτω άκρα και για τις μετακινήσεις του χρειαζόταν τροχοκάθισμα. Αναγκάστηκε να υποβληθεί σε φυσιοθεραπεία, να κινείται με καροτσάκι και να εξαρτάται από τη φροντίδα της συζύγου και των οικείων του.
Κτυπούσε καμπανάκι
Ο 68χρονος δεν ήταν διαβητικός αλλά υπήρχαν μια σειρά από στοιχεία τα οποία καθιστούσαν απαραίτητη την τακτική εξέταση γλυκόζης. Συγκεκριμένα, το εφετείο επικυρώνοντας την ορθότητα της πρωτόδικης απόφασης υπέδειξε ότι στην απόφασή του το επαρχιακό δικαστήριο, με αναφορά στην ενώπιόν του ιατρική μαρτυρία «τονίζει την επιδείνωση της κατάστασης του ενάγοντος από το βράδυ της 22.12.2005, την εκδήλωση επιληπτικών κρίσεων στις 23.12.2005 και τη διάγνωση του συνδρόμου μόνο στις 27.12.2005, αφού του έγινε για πρώτη φορά ανάλυση γλυκόζης στις 27.12.2005, με εξαιρετικά υψηλή αναφορά 1982 mg (σ.σ. Σύνδρομο: υπερωσματικό υπεργλυκαιμικό κώμα χωρίς κετοξέωση). Σημειώνει περαιτέρω ότι ο ενάγων ήταν ασθενής υψηλού κινδύνου, εφόσον παρουσίασε λοίμωξη, σηψαιμία, ήταν υπέρβαρος, μεγάλης ηλικίας, με ατροφία παγκρέατος, στρες εγχείρησης και στρες λοίμωξης και όλα αυτά, σύμφωνα με την αξιόπιστη μαρτυρία γιατρού έπρεπε να λειτουργήσουν ως ’καμπανάκι’ για συχνή καθημερινή εξέταση σακχάρου ακόμα και σε μη διαβητικά άτομα όπως ο ενάγων».
Μάλιστα, τα προβλήματα θα μπορούσαν να αποφευχθούν αφού σύμφωνα με τη μαρτυρία γιατρού που δεν αμφισβητήθηκε «η έγκαιρη ανίχνευση του σακχάρου θα προλάμβανε την εμφάνιση του συνδρόμου και όσα επακολούθησαν. Επίσης σύμφωνα με μαρτυρία άλλου γιατρού εάν γινόταν ανάλυση σακχάρου έστω μία ή δύο μέρες πριν την 27.12.2005 θα προλαμβανόταν η κατάσταση του ενάγοντος και θα ήταν ευχής έργο, αλλά δεν έγινε».
Δεκαετία εκκρεμοδικίας
Στα αξιοσημείωτα της υπόθεσης είναι και ο χρόνος που απαιτήθηκε για την κατάληξη της υπόθεσης η οποία συνεχίστηκε στο εφετείο από τον διαχειριστή της περιουσίας του ενάγοντος ο οποίος στο μεταξύ απεβίωσε. Τα γεγονότα διαδραματίστηκαν πριν από 11 χρόνια. Η πρωτόδικη απόφαση εκδόθηκε το 2011 και η τελεσίδικη απόφαση εκδόθηκε χθες.
Πηγή: politis