Τραυματικό…1974

08:20 Δευτέρα, 15 Ιούλη 1974. Οι σειρήνες ηχούν σε όλες τις ελεύθερες πόλεις της Κύπρου.

H αναστάτωση μεγάλη… Αρχίζουν τα άρματα μάχης να βγαίνουν από το στρατόπεδο της Κοκκινοτριμιθιάς.
Η προδοτική Αμερικανοκίνητη Χούντα της Ελλάδας εκτέλεσε το σχέδιο των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ.
Το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου.

***********
Ήταν Δευτέρα, 15 Ιουλίου 1974. Σαράντα-ένα ακριβώς χρόνια πριν. Νωρίς το πρωί ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπος Μακάριος επιστρέφει από τη θερινή του κατοικία στο όρος Τρόοδος στο προεδρικό μέγαρο.

Στις 8.30 ο Μακάριος βρίσκεται στην αίθουσα υποδοχής του Προεδρικού Μεγάρου για να καλωσορίσει μια ομάδα παιδιών της Ελληνορθόδοξης Νεολαίας του Καΐρου, τα οποία φιλοξενεί η κυπριακή αρχιεπισκοπή. Πριν προλάβει να τα χαιρετήσει, ακούγονται οι πρώτοι πυροβολισμοί που ρίχνουν οι προδότες πραξικοπηματίες. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα αρχίζουν να πέφτουν ρουκέτες και όλμοι. Το προεδρικό μέγαρο φλέγεται. Μεγάλο μέρος του μετατρέπεται σε σωρό ερειπίων.

Ο ραδιοφωνικός σταθμός της Λευκωσίας μεταδίδει την πρώτη ανακοίνωση της χούντας: «Σήμερον την πρωία η Εθνική Φρουρά επενέβη διά να σταματήσει τον αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο. Η Εθνική Φρουρά είναι την στιγμήν αυτήν κυρία της καταστάσεως. Ο Μακάριος είναι νεκρός!». Το άκουσμα της δολοφονίας του Μακαρίου παγώνει τους Κύπριους και τον κόσμο ολόκληρο.

Πάφος, 15:00. Ένας τοπικός ιδιωτικός ραδιοσταθμός γίνεται πρωταγωνιστής των εξελίξεων, καθώς μεταδίδει ένα μήνυμα που αστραπιαία κάνει τον γύρο του κόσμου.

«Ελληνικέ κυπριακέ λαέ! Γνώριμη είναι η φωνή που ακούεις. Γνωρίζεις ποιος σου ομιλεί. Είμαι ο Μακάριος!… Δεν είμαι νεκρός, όπως η χούντα των Αθηνών και οι εδώ εκπρόσωποί της θα ήθελαν!… Η χούντα δεν πρέπει να περάσει και δεν θα περάσει! Νυν υπέρ πάντων ο αγών!»

Η χούντα όμως περνάει. Ο οργανωτής του επιτόπιου κλάδου του πραξικοπήματος, ταξίαρχος Μιχαήλ Γεωργίτσης, τοποθετεί ως Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας τον κατάπτυστο Νικόλαο Σαμψών. «Εν ονόματι Θεού και ανθρώπων και κατόπιν τιμητικής επιλογής μου υπό των Ενόπλων Δυνάμεων του λαού μας… με ιδιαιτέραν υπερηφάνειαν αναλαμβάνω σήμερον τα υψηλά μου καθήκοντα» αναφέρει στο πρώτο διάγγελμα τούτο το ακροδεξιό ανδρείκελο της χούντας του Ιωαννίδη.

Ούτε οι ΗΠΑ, ούτε η Βρετανία, παρόλο που η τελευταία έχει κυβέρνηση των εργατικών, καταδικάζουν το πραξικόπημα της χούντας της Αθήνας στην Κύπρο. Δύο μέρες αργότερα οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» αποκαλύπτουν ότι ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρι Κίσινγκερ απορρίπτει κατηγορηματικά κάθε εισήγηση, έστω και τυπικής καταδίκης του πραξικοπήματος για τα μάτια του κόσμου.

Ο Βρετανός Πρωθυπουργός Χάρολντ Ουίλσον φέρεται πιο έξυπνα. Υποδέχεται τον Μακάριο στο Λονδίνο ως νόμιμο εκπρόσωπο της Κυπριακής Δημοκρατίας, αφού προηγουμένως τον φυγαδεύει από την Πάφο μέσω της βρετανικής βάσης προς τη Μάλτα και από εκεί προς την Αγγλία.

Δεκάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι αποθεώνουν τον Μακάριο μόλις αυτός φθάνει στη βρετανική πρωτεύουσα. Το σχέδιο των Αμερικανών όμως που εκτελούν οι προδότες αξιωματικοί της χούντας των Αθηνών έχει πετύχει. Απονομιμοποιώντας την κυβέρνηση της Λευκωσίας μέσω του πραξικοπήματος, τα πάντα είναι πλέον έτοιμα για να αναλάβει δράση η Τουρκία.

Να εισβάλει, δηλαδή, στην Κύπρο και να κατακτήσει το 40% του νησιού όχι ως εισβολέας και κατακτητής, αλλά ως… «φορέας αποκατάστασης της δημοκρατικής ομαλότητας και της συνταγματικής νομιμότητας» που έχουν ανεπανόρθωτα τρωθεί από τους Έλληνες πραξικοπηματίες.

Σε πέντε μέρες θα αρχίσει η τελική πράξη του δράματος, που συνεχίζεται ως τις μέρες μας, σαράντα-ένα χρόνια μετά…

*********

Σαράντα-ένα χρόνια μετά, ξαναζωντανεύουν σήμερα οι μνήμες από το προδοτικό πραξικόπημα της χούντας των Αθηνών και της ΕΟΚΑ Β΄ κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας και του εκλεγμένου τότε προέδρου της Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.
Στις 08:20, ώρα κατά την οποία ξεκίνησαν τα άρματα, με στόχο την κατάλυση της Δημοκρατίας, θα ηχήσουν σε όλες τις πόλεις οι σειρήνες, σε υπόμνηση της αποφράδας ημέρας.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα κόμματα και οργανώσεις, με ανακοινώσεις τους, καταδικάζουν το προδοτικό πραξικόπημα, επισημαίνοντας τα τραγικά αποτελέσματα, που προκαλούν ο φανατισμός και η διχόνοια.
Η 15η Ιουλίου αποτελεί ημέρα απότισης τιμής στους ανθρώπους, που όρθωσαν το στήθος τους στα άρματα της Χούντας.
Είναι μέρα άντλησης διδαγμάτων. Είναι μέρα που υποβάλλει και επιβάλλει συνεχή επαγρύπνηση και συνεχή αγώνα, για υπεράσπιση των δημοκρατικών θεσμών.
Σήμερα.. 41 χρόνια μετά, η τουρκική κατοχή συνεχίζεται, με τον κυπριακό λαό να βιώνει καθημερινά τις οδυνηρές συνέπειες της τραγωδίας.
Ωστόσο, 41 χρόνια μετά, κανείς δεν τιμωρήθηκε για το έγκλημα.
Ας ελπίσουμε ότι άνθρωποι, οι οποίοι μιλούν ελληνικά, δεν θα τολμήσουν ξανά να σηκώσουν χέρι πάνω στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Φήμη