Κάθε χρόνο τέτοια μέρα σκέφτομαι πόση προσπάθεια πρέπει να καταβάλλει κάποιος, για να μπορέσει να φέρει δύο αδελφικά δεμένες χώρες στο σημερινό κατάντημα.
Αυτοί που πολέμησαν το 1940 και το 1955 πολέμησαν για την ελευθερία. Όσοι βρίσκονται εν ζωή σίγουρα θα διερωτώνται προς τι οι αγώνες τους.
Σήμερα, οι πολιτικοί ηγετίσκοι, μας λένε απροκάλυπτα και χωρίς φύλο συκής, ότι αυτή είναι η μοίρα των μικρών. ΛΑΘΟΣ. Την μοίρα μας την καθορίζουν οι εκάστοτε κυβερνώντες που θεωρούν πιο σημαντικά θέματα τις μίζες, τις πελατειακές σχέσεις κλπ κλπ.
Εσκεμμένα ή ακούσια αναδύονται κάθε μέρα ψήγματα ιδεοληψιών είτε φιλελεύθερων είτε άλλων, οι οποίες είχαμε την εντύπωση ότι ανήκουν στο παρελθόν.
Δεν ξέρω αν πρόκειται για μια συλλογική μορφή εκτόνωσης απωθημένων αντιλήψεων ή για μια μορφή αναδρομικής “δικαίωσης” εξίσου γραφικών και ανεδαφικών ιδεολογημάτων.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι αυτού του είδους οι εκτροχιασμοί , σε συνδυασμό με την βαθμιαία επιδείνωση των οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών, μπορεί να οδηγήσουν πολύ εύκολα στο άλλο άκρο.
Σύντομα τα προσχήματα θα καταρρεύσουν, και η ενοχή των προγενέστερων θα επισκιαστεί από το βάρος της ευθύνης των παρόντων, όλων των παρόντων… τουλάχιστον της τελευταίας πενταετίας.
Εκείνων που κεφαλαιοποίησαν την οργή και την αγανάκτηση και οι οποίοι επένδυσαν στο ιδιαίτερο θυμικό του Νεοέλληνα- Νεοκύπριου.
Θα πρέπει, ωστόσο, να γνωρίζουν ότι το κύμα αυτό που τους έφερε σε μια θέση εξουσίας και ευθύνης, ακριβώς λόγω της εγγενούς ιδιότητας του να μετατοπίζεται, μπορεί να αποδώσει ακριβώς τα αντίθετα.
Το έπος του 40 και ο αγώνας του 55-59 αποτελούν διαχρονικά φωτεινό παράδειγμα της ψυχής μας Ελλήνων –Κυπρίων.
Κάποιοι που βαφτίστηκαν ηγέτες και κατέληξαν ηγετίσκοι της κακιάς ώρες πήραν την περηφάνεια και την μετέτρεψαν σε ραγιαδισμό, οικονομική υποδούλωση και σκλαβιά της νέας γενιάς.
Αυτός είναι σε συντομογραφία ο ελληνο-κυπριακός μας μικρόκοσμος
Κρατίνος