Το τσιμέντωμα της λύσης αργεί

Τιμήσαμε και φέτος την επέτειο του “Όχι” στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου του 2004.

Ακούσαμε με πολύ προσοχή τις ομιλίες των πολιτικών και πολιτειακών αξιωματούχων και μέσα από αυτές διαπιστώνεται η κοινή θέση, που υποστηρίζει την ανάγκη, για διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αυτή η διαπίστωση αποτελεί σοβαρότατο θετικό υπόβαθρο του αγώνα, ενάντια στην τουρκική κατοχή, στόχος της οποίας ήταν εξαρχής η κατάλυση της ΚΔ, ως ενιαίου κράτους και η αφαίρεση του ελέγχου της Κύπρου από τα χέρια της συντριπτικής ελληνικής πλειοψηφίας του 82%.

Ακούσαμε, επίσης, να διατυπώνεται η κοινή πεποίθηση ότι είναι ανάγκη, για αλλαγή στρατηγικής στο Κυπριακό και υιοθέτηση νέας διεκδικητικής πολιτικής.

Το πως, όμως, αντιλαμβάνεται ο καθένας την αλλαγή πολιτικής και στρατηγικής είναι κάτι που μας ενδιαφέρει να γνωρίζουμε.

Χθες, ακούσαμε και πάλι γενικότητες, με κάποιες εξαιρέσεις.

Εφόσον συνεχίζουμε να επιδιώκουμε λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και μάλιστα μέσα από δικοινοτικές συνομιλίες, με την Τουρκία απαλλαγμένη από το βάρος των εγκλημάτων πολέμου που διέπραξε, οδηγούμαστε σταδιακά σε νομιμοποίηση των κατοχικών δεδομένων.

Αυτό είναι μια πραγματικότητα, που δεν χρειάζεται ανάλυση οποιασδήποτε μορφής.

Αντί να ξεκινήσουμε εκστρατεία αναίρεσης της μονομερούς ανακήρυξης του ψευδοκράτους, με πολιτικές πράξεις και ενέργειες των εκάστοτε κυβερνήσεων μας, στα πλαίσια των δικοινοτικών συνομιλιών, προσφέραμε πολιτική αναβάθμιση και οικονομική στήριξη στο παράνομο καθεστώς.

Είναι επιβεβλημένη ανάγκη, όπως επανακαθοριστεί ο στόχος του αγώνα μας, ο οποίος δεν μπορεί να είναι άλλος από την απελευθέρωση της Κύπρου.

Το «Όχι» στις 24 Απριλίου του 2004 τιμάται κάθε χρόνο και αν χρειασθεί ο λαός θα δώσει και πάλι την απάντησή του.

Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο λαός δεν επιθυμεί λύση. Αυτό που επιθυμεί είναι σωστή λύση, η οποία να φέρει τις δυο κοινότητες κοντά, χωρίς προβλήματα και με κοινό όραμα τη βιωσιμότητα, που θα εγγυάται και την ευημερία σε μια κοινή πατρίδα.

Φήμη