25 Μαρτίου 1993 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δικαιώνει τον Αλέκο Μοδινό στην προσφυγή που καταχώρησε για το δικαίωμα του στην ιδιωτική ζωή, ήτοι της ομοφυλοφιλίας.
26 Νοεμβρίου 2015, 22 χρόνια μετά η Βουλή των Αντιπροσώπων, επικυρώνει με 39 ψήφους υπερ, το δικαίωμα των ομοφυλοφίλων να συνάπτουν σύμφωνο συμβίωσης.
Μπράβο πισκαλίστε τους. Μήπως όμως με τη ψήφιση αυτού του συμφώνου συμβίωσης αυτός που γεννήθηκε τέτοιος, αύριο δεν θα φοβάται να το πει στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά, στη καφετερία;
Μήπως αυτός που είναι ομοφυλόφιλος από αύριο θα μπορεί άνετα και ελεύθερα να φιλιέται στη μέση του δρόμου ή του κλάμπ; Μήπως αυτός που είναι ομοφυλόφιλος από αύριο θα μπορεί περήφανα να ανακοινώσει στους φίλους, τους συγγενείς, ιδιαιτέρως στους γονείς «Είμαι ομοφυλόφιλος»;
Μήπως κάποιοι δημοσιογράφοι όντες ομοφυλόφιλοι, που με τρόπο ξεκατίνιαζαν τους διαφωνούντες αύριο θα βρουν την «περηφάνια» να το ανακοινώσουν και δημόσια, δείχνοντας το καλό παράδειγμα σε όλους αυτούς, που υποφέρουν μέσα τους, εγκλωβισμένοι σε μια ζωή για την οποία η κοινωνία τους έμαθε να ντρέπονται για αυτό που είναι;
Μήπως έχουμε τη ψευδαίσθηση ότι η ψήφιση μιας νομοθεσίας, άλλαξε ή θα αλλάξει την κοινωνία μας; Τον πουριτανισμό, τον στρουθοκαμηλισμό και τον οπισθοδρομισμό μας;
Θα μου πείτε είναι ένα βήμα προς τα μπρος. Όμως δεν είναι. Είναι ένα βήμα προς τα πίσω. Γιατί το σύμφωνο συμβίωσης δεν είναι τίποτε άλλο από ένας συγκεκαλυμμένος τρόπος να μην πεις τη λέξη γάμος.
Και βρήκαμε ένα ομοφυλόφιλο τρόπο να το πούμε σύμφωνο. Να βγάλουμε τις «αδερφές» πάνω από το κεφάλι μας που μας πίεζαν να το δεχτούμε, να ικανοποιήσουμε λίγο τους ρασοφόρους και τους συντηρητικούς που κουβέντα δεν δέχονται για το γάμο. Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το αγόρι μου.
Άρχισαν ήδη οι «δικαιωμένοι» τώρα να κάνουν bullying αυτών που ψήφισαν όχι. Τους χλευάζουν, τους κουτσομπολεύουν, θα ξεκινήσουν πολλοί να γράφουν και διάφορα άρθρα για να τους ταπεινώσουν, να τους μειώσουν. Από αυτό που οι ίδιοι δηλαδή υπέφεραν μια ζωή, το bullying, πήραν ήδη γραμμή να ξεκινήσουν να το κάνουν.
Εάν θέλουμε σαν κοινωνία να αποδεχτούμε την ομοφυλοφιλία, τότε αυτός ο αγώνας δεν γίνεται και δεν διεξάγεται στη βουλή.
Αλλά στις σχολικές τάξεις, στα βιβλία, στα πανεπιστημιακά συγγράμματα, στις οικογένειες, στις γειτονιές, στις παρέες…στη κοινωνία.
Φέρτε μου σχολικά βιβλία που θα γράφουν μέσα για ομοφυλόφιλους που παντρεύτηκαν και θα πω ότι ναι το δεχτήκαμε σαν κοινωνία. Φέρτε μου πολιτικούς, δημοσιογράφους, λόγιους, να βγουν προς τα έξω και να δηλώσουν δημόσια την σεξουαλική τους προτίμηση.
Φέρτε μου ανθρώπους έτοιμους να αλλάξουν την κοινωνία που νοσεί και ταμπουρώνεται σε τέτοιου ειδους μετεξελίξεις. Γιατί ακόμα και κάποιος λόγιος που έγραψε για τα «παπάρια της ψυχής» χρησιμοποίησε τα αρσενικά παπάρια για την ένδειξη θάρρους και τόλμης.
Όχι ρε μάγκες…δεν θα γιορτάσω μαζί σας το σύμφωνο συμβίωσης. Δεν θα υποκριθώ και εγώ όπως τους υπόλοιπους βουλευτές που δεν τόλμησαν να το περάσουν και να το καταγράψουν ξεκάθαρα ως γάμο.
Ο Άριστος Δαμιανού είπε δεν γίνεται να προσφέρουμε a la carte ανθρώπινα δικαιώματα. Έχει δίκαιο. Όμως στα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι μόνο ο γάμος αλλά και το δικαίωμα σε οικογένεια. Οικογένεια δεν είναι μόνο το ζευγάρι αλλά και τα παιδιά. Εδώ σε θέλω κάβουρα στο a la carte. Νόμους ψηφίσαμε, Παιδεία έχουμε;
Σπάρτακος