Αν οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν την πονηριά τους, για κοινό όφελος

Από τη στιγμή που ανακοινώθηκε η διεξαγωγή δημοψηφίσματος στην Ελλάδα για την πρόταση των δανειστών, οι προπαγανδιστές του ΝΑΙ και του ΟΧΙ, ήταν φαίνεται πανέτοιμοι για την εκστρατεία που θα ακολουθούσε. Επιστράτευσαν μέχρι και ολόκληρο το καλλιτεχνικό στερέωμα να φανατίσει τα πλήθη, οι μεν για να αποτύχει ο Τσίπρας στην περίπτωση επικράτησης του ΝΑΙ, οι δε για να σηκώσουν το λάβαρο της αντίστασης και να στείλουν ένα ηχηρό όχι στους δανειστές.

Λες και οι Ρουβίτσες θα έτρεχαν να ψηφίσουν ότι τους έλεγε το είδωλο τους. Απλοί πολίτες διχάστηκαν χωρίς ουδείς να γνωρίζει τι τους περιμένει την επόμενη μέρα. Μέχρι και τη στιγμή που είχαν στα χέρια τους το φανταστικό εκείνο χαρτί της ψηφοφορίας που άρχιζε με το ΟΧΙ και από κάτω το ΝΑΙ, χιλιάδες ήταν εκείνοι που δεν γνώριζαν τι είναι σωστό να ψηφίσουν.

Όλοι μα όλοι στο έλεος της μοίρας τους και στην ουσία έρμαιο των προπαγανδιστών. Έτοιμα πλακάτ, συγκεντρώσεις πλάι πλάι με διαφορετικά μηνύματα, κάποιοι να θέλουν τη δραχμή, άλλοι δε, να τρομάζουν για την παραμονή στο ευρώ.

Μηνύματα ηλεκτρονικά, διαφημίσεις κίτρινες και μη για να περάσουν συγκεκριμένα κατά τα συμφέροντα μηνύματα. Οργανωμένες πορείες, αλλά και παρεμβάσεις από το εξωτερικό. Επίκληση του κάθε τέως, πρώην και νυν χαραμοφάη και μη, πολιτικού προσώπου.

Παρέλαση από τα τηλεοπτικά πάνελ εκπροσώπων της κάθε στρατιάς. Για όλα αυτά υπήρχαν χρήματα, για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος σε όλη την Ελλάδα βρέθηκαν χρήματα. Για την πιθανή διεξαγωγή εκλογών υπάρχουν χρήματα. Συμπέρασμα ότι κάποιοι διαθέτουν αποθέματα. Και όπου φτωχός στη μοίρα του.

Ουδείς αναλογίστηκε το κόστος της επόμενης μέρας. Παρά μόνο μηχανεύτηκαν παντός είδους πονηριά για να μην ξεβολευτούν οι καρεκλολάγνοι γνωστοί πλέον πολιτικοί καιροσκόποι.

Αν αυτή την πονηριά την εξαντλούσαν για κοινό όφελος, τα αποτέλεσμα θα ήταν εκπληκτικό. Θα έχαναν τη λαλιά τους οι δανειστές αλλά και οι εταίροι. Διότι ο Έλληνας, πάντα πονηρεύεται. Εκεί που θα σταματήσει το εγώ και θα αρχίσει το εμείς, ο Έλληνας μπορεί να θαυματουργήσει.

Η ταπείνωση δεν είναι ορισμός που χαρακτηρίζει τον περήφανο Έλληνα. Που θα πρέπει όλοι να φοβούνται, όχι επειδή η χώρα έπιασε πάτο, αλλά να τρομάζουν όταν αυτή η χώρα αρχίσει να σηκώνεται. Όταν ξαναγεννηθεί. Ναι μέσα από τις στάχτες της. Αυτή είναι η Ελλάδα. Αιώνια περήφανη, αιώνια αγαπημένη μητέρα πατρίδα.