Ακόμα ένας άψυχος Αύγουστος

Ο μήνας, που σκότωσε τη χαρά, την ξεγνοιασιά, την ανεμελιά μας. Σαράντα ένα τέτοιοι Αύγουστοι. Πικρές θύμησες, με την αγάπη και τη νοσταλγία, για τα χώματα τα δικά μας, τα Άγια, να κρατούν την ελπίδα ζωντανή, να αχνοφέγγει μέσα από όλο αυτό το χαλασμό, δείχνοντας πάντα το δρόμο, για εκεί, στην επιστροφή, την απελευθέρωση, τη λύτρωση, ξανά πίσω στο όνειρο.

Δεκαπενταύγουστος, γιορτή μεγάλη. Η μέρα που τιμούμε τη Μάνα όλων. Την Παναγιά. Μέρα, που για 41 τόσα χρόνια, καρτερικά υπομένουμε και περιμένουμε προσευχόμενοι στη χάρη της, να αξιωθούμε, να σημάνουμε όλα τα βουβά καμπαναριά, στην κατεχόμενη γη μας.

Επιμένουμε, πάντα εκεί, γιατί οι τόποι μας είναι στην ψυχή μας, στην καρδιά και στο μυαλό μας και αυτά δεν μπορούν να μας τα πάρουν.

Η γης δεν έχει κρικέλια, για να τη σηκώσουν, να την πάρουν. Ο τόπος είναι ο άνθρωπος και αυτά που έχει μέσα του. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι, που ποθούν την επιστροφή στη γη που γεννήθηκαν υπάρχει και ελπίδα.

“Καρτερούμε μέραν νύχταν, να φυσήσει ένας αέρας, στουν τον τόπο πο ‘ν καμένος τζ’αι εν θωρεί ποτέ δροσιάν”…

Πυθία