Ίσως ο τελευταίος πρόεδρος του ΔΗΚΟ

Το Δημοκρατικό Κόμμα, η κάποτε ισχυρή δύναμη του κέντρου, το κόμμα το οποίο κυβέρνησε όσο κανένα άλλο τη χώρα, θυμίζει κάτι σαν αυτοκρατορία η οποία σιγά σιγά εξαφανίζεται. Τα σκάνδαλα, τα λάθη, οι καιροσκοπισμοί, η καρεκλολαγνεία, έφθειραν ένα χώρο που ιδρύθηκε στη βάση αξιών, αλλά που στο κύκνειο άσμα του, πουλάει ατάκες στην αξία των οποίων περιμένει να ζήσει.

Φυσικά υπάρχουν και δημοσιογράφοι, οι οποίοι σαν λυσσασμένα σκυλιά δαγκώνουν οποιονδήποτε πειράξει το νέο αρχηγό. Το νέο ηγέτη. Και έβγαλαν τα δόντια τους έξω τόσο μετά την ανακοίνωση μη διεκδίκησης από Καρογιάν όσο και με την αντίστοιχη ανακοίνωση της Κυριακίδου. Σαν αλλοδαποί που γράφοντας φωνάζουν και το «ντάξει μάστρο ότι πεις μάστρο».

Ο κάθε πρόεδρος κρίνεται εκ του αποτελέσματος. Ο Μάριος Κάρογιαν κρίθηκε και έχασε την προεδρία του ΔΗΚΟ. Ήλθε ο Νικόλας Παπαδόπουλος. Φέρελπις πολιτικός, με σκληρές θέσεις για την αναδιάρθρωση της Κυπριακής Οικονομίας, που σε κάποια φάση απολάμβανε της εκτίμησης σύσσωμης σχεδόν της κοινωνίας.

Σήμερα 2 και πλέον χρόνια μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, η αποτυχία του φαίνεται να είναι παταγώδης. Πέραν των αρνητικών αποτελεσμάτων στις Ευρωεκλογές, μέχρι σήμερα δεν κατάφερε να γίνει αυτό το οποίο χρειαζόταν ο χώρος του κέντρου… Ηγέτης.

Συνηθισμένος με πρακτικές ανταρτοπολέμου επι προεδρίας Καρογιάν, μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, αντί να λειτουργήσει συναινετικά, εκτόπισε όσους διαφωνούσαν μαζί του και έβαλε δίπλα του, τους οπλαρχηγούς της πρώην αντιπολιτευτικής τάσης. Δεν έφτασε καλά καλά να καθίσει στην θέση του προέδρου και αποχώρησε από τη κυβέρνηση. Πριν αποχωρήσει όμως φρόντισε, να διορίσει μέλη στους ημικρατικούς οργανισμούς.

Σήμερα, όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΔΗΚΟ, Καρογιάν, Κυπριανού, Πατσαλίδης, Κυριακίδου, Βότσης, γύρισαν την πλάτη στη νέα ηγεσία. Φωτίου, Κενεβέζος ουσιαστικά εξαφανίστηκαν από τα καθημερινά δρώμενα του ΔΗΚΟ, ενώ ο δημοφιλέστερος υπουργός της Κυβέρνησης Γιώργος Λακκοτρύπης, παραιτήθηκε από μόνος του από το κόμμα. Οι άνθρωποι δηλαδή που θα έπρεπε να αποτελέσουν τα ζωογόνα κύτταρα της εκλιπούσας κεντρώας παράταξης, θα αποτελέσουν τη νάρκη ολικής εξαφάνισής της.

Ο Κάρογιαν, Μεσσίας δεν είναι. Για αυτό, αδυνατώ να πιστέψω ότι όλα τα ανωτέρω πρωτοκλασάτα στελέχη, είναι όλοι στρατιώτες ή υπάλληλοι του Κάρογιαν. Αν ήταν ένας εντάξει, δύο μπορεί. Όταν όμως όλη η πρώτη γραμμή πυρός φεύγει, σημαίνει ο στρατηγός έχει πρόβλημα. Άμα αναγκάστηκε ο Νικόλας να πάρει μεταγραφή από τους Οικολόγους για να στήσει ψηφοδέλτιο, σημαίνει τα πράγματα είναι τραγικά.

Σε περίπτωση μάλιστα επίλυσης του Κυπριακού, τότε ίσως ο Νικόλας Παπαδόπουλος να είναι και ο τελευταίος πρόεδρος του ΔΗΚΟ ο οποίος μάλιστα να χαρακτηρισθεί και ως ο χειρότερος.

ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Συμμαχία και κάποιοι άλλοι που θα αυτοπυρποληθούν όπως είπαν για την Ένωση με την Ελλάδα, έστησαν τη πολιτική τους τα τελευταία χρόνια, ουσιαστικά γύρω από τον άξονα Κυπριακό. Σε περίπτωση επίλυσης, η κοινωνία η ίδια θα τους παραγκωνίσει αφού θα αποτελούν τροχοπέδη για την εξομάλυνση των σχέσεων και την επανένωση του τόπου.

Κρίμα, γιατί ο διπολισμός δεν ωφελεί κανέναν. Στα προεδρικά συστήματα, όπου υπάρχει ο διαχωρισμός των εξουσιών, Εκτελεστική, Νομοθετική, Δικαστική εξουσία, υπάρχει μεγάλη ανάγκη πολυφωνίας και κοινοβουλευτικού ελέγχου της Εκτελεστικής Εξουσίας. Το μέτωπο αποκαλούμενο ως ΔΗΣΑΚΕΛ τρίβει τα χέρια του, βλέποντας την σταδιακή εξαφάνιση του κεντρώου χώρου. Και ο Θεός βοηθός…

Διογένης