Ένα παράξενο όνειρο!

Ξύπνησα πρωί πρωί και ετοιμάστηκα για την παραλία. Άνοιξα τα παντζούρια του δωματίου μου και αντίκρισα το γαλάζιο της θάλασσας να πλημμυρίζει όλο το τοπίο από άκρη σε άκρη…Η χρυσαφένια αμμουδιά απλωνόταν ναζιάρικα, περιμένοντας τους σημερινούς της επισκέπτες.

Είμαι ευλογημένη είπα μέσα μου. Ζώ σε ένα από τα πιο όμορφα μέρη της γης. Εδώ όπου δεν υπάρχουν διενέξεις, δεν υπάρχουν κατακτητές και κατοχικά στρατεύματα. Είμαι ευλογημένη, σιγοψιθύρισα. Μπορώ να περπατήσω ελεύθερη στις χρυσές αμμουδιές της Αμμοχώστου. Να πάω στην Κερύνεια, εκεί που το πράσινο “φιλά” τη θάλασσα. Να ζήσω στη Λάπηθο, στον Καραβά, στη Μόρφου. Να κολυμπήσω στη θάλασσα του Ξερού. Να νιώσω τις μυρωδιές της κάθε γωνιάς της πατρίδας μου.

Είμαι ευλογημένη! Ζώ σε μία χώρα όπου σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.. Σε μια χώρα που δεν υπάρχει status quo… Δεν κινδυνεύω είπα μέσα μου, ότι μια μέρα δεν θα βλέπω την Ελληνική σημαία να ατενίζει αγέρωχη και περήφανη στην πόλη του Ευαγόρα, του Έλληνα Βασιλιά της αρχαίας Σαλαμίνας. Δεν κινδυνεύω ότι μια μέρα θα πάψει να υπάρχει Κυπριακή Δημοκρατία…

Είμαι ευλογημένη σιγοψιθύρισα… Τα παιδιά μου θα ζήσουν σε μια ελεύθερη πατρίδα και για αυτό θα φροντίσουν οι πολιτικοί μας ηγέτες, που δεν πρόκειται να μας αφήσουν μια…λιγότερη Πατρίδα!

Είμαι ευλογημένη! Ανάπνευσα ξανά τον αέρα της θάλασσας, χαμογέλασα στη θέα των παιδιών που έπαιζαν ανέμελα και έκλεισα τα παντζούρια. Ξαφνικά ξεπρόβαλε μπροστά μου ο Πενταδάκτυλος, θλιμμένος και βουβός!

 Πυθία