Παιδική ηλικία..Τότε που τρέχαμε ανέμελοι στις γειτονιές..

Γράφει η Έλενα Λοΐζου.

Πολλοί αναπολούν για όλη τους την ζωή με μια γεύση γλυκιά την παιδική τους ηλικία… Κάποιοι άλλοι όμως που η ζωή τους έπαιξε άσχημα παιχνίδια, την θυμούνται με μια πικρή γεύση που θα τους συνοδεύει για την υπόλοιπη ζωή τους… Όσοι έχουν ζήσει λοιπόν μια χαρούμενη παιδική ηλικία έχουν γευτεί τι πάει να πει πραγματική ευτυχία. Έχουν γελάσει με όλη τους την ψυχή χωρίς ίχνος άγχους για το τι θα ξημερώσει την επόμενη μέρα, έχουν ονειρευτεί όλα οσα μια παιδική ψυχή δημιουργεί με την φαντασία της και έχουν χαρεί και αγαπήσει τον κόσμο, την ζωή και οτιδήποτε υπήρξε γύρω τους. Δυστυχώς όμως όλοι βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε χωρίς να ξέρουμε τι σημαίνει άγχος, ρουτίνα, καθημερινότητα.. Δεν ξέρουμε πως κάποτε ίσως κάνουμε μια δουλειά για να ζήσουμε και πως θα πρέπει να πληρώνουμε ακόμη και για το οξυγόνο που θα αναπνέουμε. Βιαζόμαστε πάντα να δούμε τι μας επιφυλάσσει το αύριο και ξεχνάμε το σήμερα σε ενα συρτάρι κλεισμένο και πεταμένο, χωρίς να του δίνουμε ποτέ σημασία. Και τώρα κοίτα που είμαστε όλοι εδώ και αναπολούμε τον τότε καιρό. Που το χαμόγελο μας φώτιζε ολόκληρο τον ουρανό, που οι φωνές μας διαπερνούσαν και τον πιο πονεμένο άνθρωπο, που μια αγκαλιά μας και ένα φιλί μπορούσε να κάνει κάποιον ευτυχισμένο μαζί με εμάς. Γιατί όντας παιδιά ζήσαμε την απόλυτη ευτυχία που κάποιοι άλλοι δεν είχαν την τύχη να την ζήσουν ποτέ… Γεύσου λοιπόν αυτή την γλυκιά γεύση και κράτα την για πάντα στην ζωή και στην ψυχή σου…