Θεέ μου είμαι ΕΛΛΗΝ!

Ποια μοίρα, ποια τύχη μου έδωσε την μέγιστη χάρη να γεννηθώ Έλλην; Προτού καν γεννηθώ, στην πλάτη μου φορτωμένη η ιστορία αιώνων. Στέκομαι προσοχή ακούγοντας τον Εθνικό Ύμνο ν’ αντηχεί στ’ αυτιά μου και δάκρυα περηφάνιας κυλούν απ’ τα μάτια μου. Τόση λάσπη, τόσες κακουχίες μα η καρδιά προστάζει το μυαλό και το μυαλό την φωνή μου, θέλω να φωνάξω, ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝ!

Πλάτωνας, Σοφοκλής, Αριστοτέλης, Αυξεντίου, Παλλικαρίδης, Κολοκοτρώνης και άλλοι τόσοι, οι πρόγονοι μου, οι πρόγονοι μας! Τα Άξια αυτά άτομα που μας κληροδότησαν τόνους ιστορίας και εθνικής αξιοπρέπειας. Αίμα ηρώων ρέει στις φλέβες μας μπολιάζοντας την ψυχή μας με πίστη και δύναμη. Την ομορφιά σου ποιος δεν την ζήλεψε όμορφη και χιλιοβασανισμένη μου πατρίδα… Για τα κάλλη και τον πλούτο σου έγινες αμέτρητες φορές θήραμα για τον κατακτητή. Ποιος να αντισταθεί στην τόση ομορφάδα σου πατρίδα μου;

Στην νήσο των αγίων περπατώ με καμάρι, εκεί που κάποτε βάδισαν οι αγγελιοφόροι του Θεού. Κλείνοντας τα μάτια μια ευχή φωτίζει το σκοτάδι, κάποτε θα επιστρέψουμε στην Καρπασία και θα την διεκδικήσουμε. Τότε σιωπηλά θα μπούμε στην εκκλησία του Απόστολου Ανδρέα και γονατιστοί θα ευχαριστήσουμε τον Κύριο για την ύψιστη τιμή!

Όσο πόνο και αν έχεις τραβήξει πατρίδα μου, όση λάσπη και αν σου ρίχνουν Μητέρα μου εσύ δεν θα λυγίσεις! Εμείς δεν θα σε αφήσουμε να λυγίσεις και όταν τα βράδια κλαις σιωπηλά εμείς σε ακούμε και για χάρη σου κάποτε άπαντες θα ενωθούμε!

Γράφει η Έλενα Σάββα.