Η Κύπρος του 21ου αιώνα, η Κύπρος της γελοιογραφίας…

Κύπρος, το όμορφο νησί, που έγινε χιλιάδες φορές πηγή έμπνευσης. Τοπία γεμάτα ιστορία, από τον Απόστολο Ανδρέα, την Αμμόχωστο, την Λάρνακα, την Πάφο, ολάκερη η χώρα… Η θάλασσά μας, που αντιστάθηκε στους κατακτητές. Τα βουνά μας, που συμμάχησαν με τους ήρωες και ο ουρανός μας, που δεν άφησε ποτέ μόνα, τα διωγμένα παιδιά του.

Ο φυσικός πλούτος έγινε ακόμα πιο ισχυρός, όταν άτομα με αξίες και παιδεία, πάτησαν τα στιβαρά τους πόδια πάνω στα ιερά τούτα χώματα. Άτομα που λατρέψαμε, που τιμήσαμε, γιατί πολέμησαν για τα πιστεύω τους, είτε με όπλα, είτε με την δύναμη της γλώσσας. Κάποιοι έμειναν στην αφάνεια. Δεν ζήτησαν τιμές και δοξασίες. Αυτά τα άτομα που βλέπουμε συνήθως στις γκρίζες φωτογραφίες των διαδηλώσεων. Οι μικροί και μεγάλοι επαναστάτες, οι λίγο τρελοί, οι πολύ διαφορετικοί! Όμορφες ιστορίες, πονεμένες και λυτρωτικές στιγμές. Άξιοι άνθρωποι, έμειναν αποτυπωμένοι πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί. Πάνω σε μια φωτογραφία, μέσα σε ένα σκίτσο, μέσα από ένα ποίημα!

Τα χρόνια πέρασαν, οι φωτογραφίες έμειναν κλειδωμένες στα πιο ψηλά και απόμερα ντουλάπια. Οι άνθρωποι αποφάσισαν να πετάξουν τα όπλα και στην θέση τους έβαλαν έξυπνα εργαλεία. Έκλεισαν τα στόματα, χαμήλωσαν τη φωνή, απενεργοποίησαν τα μυαλά και στην θέση τους έβαλαν τα πληκτρολόγια. Τι να την κάνεις την παιδεία και τις αξίες, όταν υπάρχει το χρήμα; Ακόμη και η δημοκρατία, δεν μπόρεσε να αντισταθεί στα όμορφα κουστούμια, στα ωραία λόγια και στις χλιδές… Συνήθως θα την βρεις να τριγυρίζει γύρο από στημένα κόλπα, παρέα με την αξιοκρατία και το συμφέρον!

Ο ήχος της θάλασσας έχει χαθεί, πίσω από τις φωνές των στημένων τσακωμών. Ενώ η μνήμη άρχισε να διαγράφει επιλεκτικά, όσα δεν την άφηναν να κοιμηθεί το βράδυ. Τα βιβλία έχουν χάσει την αρχική τους ιδιότητα. Μπορεί κάλλιστα να τα βρει κανείς το Πάσχα, να καίγονται έξω από την εκκλησία… Μολαταύτα, υπάρχουν ακόμη εκείνοι οι λίγοι, που ψάχνουν μέσα από αυτά την γνώση. Όχι την “γνώση” που μας σερβίρει το έξυπνο κουτί, που έχουμε στο σπίτι, αλλά την γνώση που έρχεται μετά από συλλογισμό.

Πόσο δύσκολος θα ήταν άραγε ο κόσμος μας, αν υπήρχε ο συλλογισμός και η αυτογνωσία; Πόσες εκατοντάδες άτομα θα ξεβολεύονταν; Πόσοι αμαθείς και ημιμαθείς παπαγάλοι, θα έκλειναν τα στόματά τους μπροστά στην γνώση; Πόση δύναμη χρειάζεται για να παραμείνεις διαφορετικός, στον 21ο αιώνα… Πήραμε αγκαλιά την “άρση ασυλίας” μας, λάβαμε μέρος στα στημένα κόλπα τους, εκμεταλλευτήκαμε καταστάσεις, γίναμε οι δήθεν διαφορετικοί, οι δήθεν έξυπνοι, οι δήθεν ξεχωριστοί, οι δήθεν σωστοί, σε μια δήθεν κοινωνία!

Μα αφού οι επαναστάτες, οι τρελοί, οι διαφορετικοί, οι αφανείς, δεν υπάρχουν πια, η πηγή έμπνευσης κόπασε. Μόνο μια γελοιογραφία μπορεί να μας απεικονίσει ποια! Στα ποιήματα, στις φωτογραφίες, στην ιστορία, στην τέχνη, δεν χωράνε οι δήθεν αλήθειες, δεν χωράει το δήθεν συναίσθημα…

 

Γράφει η Σάββα Έλενα.

elenasavvaa@hotmail.gr