Αεροδρόμιο Λευκωσίας: 43 χρόνια μετά… (pics)

Όταν… οι άνθρωποι ημερέψουν

Όταν πριν είκοσι περίπου χρόνια μπήκαμε παρέα με άλλους δημοσιογράφους στο Αεροδρόμιο Λευκωσίας το πρώτο συνάισθημα ήταν ένα φτερούγισμα στο μέλλον. Όλα εκεί μέσα ήταν ερείπια, νεκρά. Χαλασμένα τα πάντα. Μόνο τα πουλιά φτεροκοπούσαν ελεύθερα μέσα και έξω από το κουφάρι του κτηρίου. Ζηλέψαμε τότε τα πουλιά και θέλαμε να γίνουμε το ίδιο…

Μέσα στον ρημαγμένο δίαυλο κατέρρευσαν όλα. Ένα κενό παντού περικύκλωνε τον χώρο και τον χρόνο. Τα γράμματα στο κτήριο του Αεροδρομίου διαβάζονταν ακόμη. «ΔΙΕΘΝΕΣ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ»…

Φύγαμε χωρίς να πούμε πολλές κουβέντες μεταξύ μας. Στην εξωτερική σκάλα που φαινόταν αριστερά μας, θυμήθηκα την πρώτη φορά που είδα αεροπλάνο να προσγειώνεται. Ύστερα πήραμε ένα παγωτό και καβάλα στα ποδήλατα πήγαμε να δούμε αυτοκίνητα στο round about του Κολοκασίδη…Ήταν αν θυμάμαι καλά 1973…Αν σας μπερδεύουν οι χρόνοι μην τους λαμβάνετε υπόψη. Ήταν 1973, ύστερα έγινε 1997 και μόλις πριν λίγες μέρες  2017.

Ο καλός φωτογράφος του «Πολίτη», Χρήστος Θεοδωρίδης μάς έστειλε  φωτογραφίες από την επίσκεψη του στο Αεροδρόμιο Λευκωσίας.

Βάζω τις φωτογραφίες μου, (πριν 20 χρόνια), δίπλα στις προχθεσινές… Καμιά διαφορά. Ο χρόνος τις καταπίνει όλες χωρίς έλεος.

Παντού χώρος χωρίς χρόνο. Σταματημένα όλα 43 χρόνια πριν. Βλέπω τις φωτογραφίες και παιδεύω το μυαλό. Δεν είναι καλό συναίσθημα η νοσταλγία. Είναι παγίδα, είναι φλερτ με το νεκρό χρόνο, είναι ένα αιχμαλωτισμένο συναίσθημα του κάποτε.

Ξανακοιτάζω τις φωτογραφίες του Χρήστου. Είναι πολύ καλύτερες. Είναι επαγγελματίας φωτογράφος. Το χαρτί τους όμως δεν υπάρχει. Είναι στον υπολογιστή, είναι στο «facebook». Οι άλλες, οι πριν είκοσι χρόνια ,σχεδόν κιτρίνισαν όσες έβλεπαν το φως. Κάτι σαν το χρώμα που έχει η άτρακτος του σκοτωμένου φρικιού που ήταν το 1974, αεροπλάνου των Κυπριακών Αερογραμμών…Κάτι σαν το χρώμα των πατωμάτων που κιτρίνισαν από τα περιττώματα των πουλιών.

Δυο δεκαετίες μετά από το 1997, τέσσερις  και πλέον δεκαετίες μετά που η μαύρη τρύπα της Μακεδονίτισσας κατάπιε το αεροδρόμιο Λευκωσίας το 1974.

Σε όποιους έστειλα ή είδαν τις φωτογραφίες έκαναν like…Ευτυχώς που το «facebook» εδώ και λίγο καιρό μερίμνησε ώστε να μπορείς να επιλέγεις και το συναισθηματικό σου ανθρωπάκι…Κάποιοι έβαλαν και δάκρυα, άλλοι απλά το δάκτυλο όπως τον Τράμπ…

Ξανασκέφτομαι αυτό που είπα παραπάνω, για την νοσταλγία. Αλοίμονο αν υποκύπτουμε σ αυτήν. Ισοδυναμεί με μνημόσυνο και εξισώνεται με οριστικό θανατικό αφορισμό.

Οι συνομιλίες αρχίζουν και δεν τελειώνουν ποτέ. Δεν ακούσαμε λέξη για το αεροδρόμιο Λευκωσίας. Είναι μέσα στα εδάφη που επιστρέφονται άραγε; Έστω στα χαρτιά, στους χάρτες στα πρωτοσέλιδα που διασκεδάζουν την αδιάφορη αναμονή όλων μας.

Οι φωτογραφίες θα μείνουν και ο χρόνος θα περάσει κι αυτός αδιάφορος από τη Μακεδονίτισσα και το στοιχιωμένο Αεροδρόμιο Λευκωσίας.

Μια μέρα, σε έναν άλλο χρόνο, όταν οι άνθρωποι σ αυτόν εδώ τον τόπο ημερέψουν, κάποιο αεροπλάνο θα απογειωθεί από το ανακαινισμένο Αεροδρόμιο της Λευκωσίας με πολύ βουητό και με βόμβο ανυπόφορο θα μαζέψει τους τροχούς του φεύγοντας για το ταξίδι που δεν σταματάει ποτέ.

PORTA LIOMENH

TITLOSPATOMAOURA AEROPLANOUKOUZINAEISODOS ME SYRMATOPLEGMADROMOS MONODROMOSDOIKISI LIMENOSAEROPLANO OLOKLHROALLH FOTO AEROPLANOUAXTHOFOROICHCK IN

GASTON