Όχι, δεν θα στείλω το παιδί μου να δει το θεατρικό σας κύριοι Αναστασιάδη και Ακιντζί

Και δεν θα το στείλω, όχι γιατί δεν θέλω τη λύση του Κυπριακού, όπως θα με κατηγορήσετε, αλλά γιατί θέλω να δει, να μάθει και να κατανοήσει πρώτα τη δική μου αλήθεια, για την κατεχομένη γη μας.

Να του δείξω το σπίτι του παππού του, κάπου στην Αμμόχωστο, στην Κερύνεια, στη Μόρφου -δεν έχει και τόση σημασία- που ανεμίζουν πολύχρωμα πανιά στη πόρτα του, που στρώσανε χαλιά στη βεράντα του, που κατέβασαν τις νυμφικές φωτογραφίες από τους τοίχους του και που πέταξαν τα σεντούκια με τα κεντητά προικιά της γιαγιάς.

Να του δείξω την εκκλησία του Σταυρού, της Παναγίας, του Αρχάγγελου, του Αγίου – δεν έχει και τόση σημασία- που σήμερα είναι στάβλος, λείπουν τα σήμαντρα, έβαψαν τις τοιχογραφίες, έβαλαν μια πινακίδα που γράφει μουσείο ή πολιτιστικός σύλλογος και που ξηλώσανε την Αγία Τράπεζα για να φτιάξουν εξέδρα και να χορεύουν.

Να του πω, για 1619 ψυχές που στοιχειώνουν ακόμα τον Πενταδάκτυλο, την Άσσια, την Κυθρέα -δεν έχει και τόση σημασία- γυρεύοντας νερό να πλύνουν το αίμα από τις πληγές τους στη ξέρα πια, του Κεφαλόβρυσου.

Να του πω, πως όταν ο πατέρας του πήγαινε σχολείο, στο εξώφυλλο του τετραδίου του έγραφε “Δεν ξεχνώ” και πως κάθε 20 του Ιούλη, στεκόταν πρώτος μπροστά στο συρματόπλεγμα της Δερύνειας, του Αγίου Κασσιανού, του Λήδρα Πάλας -δεν έχει και τόση σημασία- με γεμάτες τις χούφτες πέτρες και δάκρυα.

Να του πω, πως μπροστά στα μάτια μου ξεψυχήσαν ο Σολωμός και ο Τάσος και είδα το αίμα τους να τρέχει, όπως του Χριστού στην εικόνα της Σταύρωσης, κάτω από το ακάνθινο στεφάνι. Αυτά θα του πω πρώτα, γιατί τελικά έχει μεγάλη σημασία…

Comments

via Facebook