Ο Εμπαιγμός των Κουρεμένων Καταθετών

Πλησιάζουν Χριστούγεννα… οι πόλεις φόρεσαν τα γιορτινά τους… και οι υποψήφιοι Πρόεδροι της Κυπριακής Δημοκρατίας, φόρεσαν τις ψεύτικες στολές του Άγιου Βασίλη, υποσχόμενοι δώρα. Δυστυχώς όμως, παρά παραλήπτες των δώρων αυτών, ο Κυπριακός λαός παίρνει το ρόλο του τάρανδου. Είπα πως δεν θα ασχολούμουν με τις προεδρικές εκλογές. Όταν όμως ο εμπαιγμός και η κοροϊδία ξεπερνούν τα όρια, τότε πρέπει να προβάλλονται και οι απαντήσεις.

Ο υποψήφιος για την προεδρία κ. Νικόλας Παπαδόπουλος, σήκωσε την παντιέρα αποζημίωσης των κουρεμένων καταθετών. Αυτή του η παντιέρα, συνιστά εμπαιγμό και κοροϊδία όλων αυτών των ανθρώπων που στη καμπούρα τους σώθηκαν οι τράπεζες και η Κυπριακή Οικονομία. Όλων αυτών που είδαν τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής να χάνονται σε μερικές μέρες. Που είδαν τα όνειρα μιας ζωής αντί να επενδύονται στο μέλλον των παιδιών τους, να επενδύονται στη διάσωση των ίδιων των τραπεζών που με τα εγκληματικά τους λάθη μας κατέστρεψαν.

Στη τεκμηρίωση του γιατί συνιστά εμπαιγμό, αποκαλύπτεται και η επικινδυνότητα στην οποία «υπόσχονται» κάποια πράγματα.

Μάρτιος 2013 και ο Νικόλας Παπαδόπουλος, μεταξύ άλλων, απορρίπτει τη πρόταση νόμου της Κυβέρνησης για εφάπαξ φορολόγηση καταθέσεων μέχρι 10% περίπου.

Δεν θα καταλογίσω στον Νικόλα Παπαδόπουλο έλλειψη πολιτικής ωριμότητας γιατί δεν αντιλήφθηκε ότι η ψήφιση νόμου που παραβίαζε την Ευρωπαϊκή Νομοθεσία για εγγυημένες καταθέσεις, θα συνιστούσε τον μεγαλύτερο συστημικό κίνδυνο για τους καταθέτες όλων των χωρών που τότε ήταν σε μνημόνιο ή αντιμετώπιζαν προβλήματα (Κύπρος, Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Ιρλανδία κ.α.) και που θα σηματοδοτούσε τη μεγαλύτερη εκροή καταθέσεων στην ιστορία, από αυτές τις χώρες λόγω του κινδύνου επανάληψης του μέτρου. Ο λόγος που δεν του το καταλογίζω είναι γιατί ουδείς το αντιλήφθηκε τότε. Ακόμα μέχρι σήμερα ο Ντάισελμπλουμ και η κλίκα του αλωνίζουν την Ευρώπη υποσχόμενοι ότι τέτοιο πράγμα δεν θα εφαρμοστεί ξανά και ότι δεν ήταν ιδέα δική τους αλλά του Αναστασιάδη. Αλλά δυστυχώς δεν είχαμε βουλευτές στη Βουλή ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ να αντιληφθούν τα απλά. Φορούσαν φουστανέλλες, είτε με τα ΟΧΙ είτε με τις αποχές τους.

https://www.youtube.com/watch?v=CGRnw1qoX3g

Μια εβδομάδα αργότερα όμως, ο Νικόλας Παπαδόπουλος ψήφισε το δεύτερο νόμο που προνοούσε όχι κούρεμα, αλλά αποκεφαλισμό. Παραδέχθηκε ότι έκαμε λάθος και ότι ένα πήγαινε πίσω στο χρόνο θα ψήφιζε ναι.

Γιατί όμως η πρόταση για αποζημίωση συνιστά εμπαιγμό και κοροϊδία;

Η πρόταση που και ο ίδιος ψήφισε προνοεί με απλά λόγια τα ακόλουθα. Εγώ το κράτος, αποφασίζω να πάρω τη Λαϊκή και μέρος της Τράπεζας Κύπρου, σε ελεγχόμενη χρεοκοπία. Για αυτό το λόγο σας παίρνω τις μη εξασφαλισμένες καταθέσεις (Λαϊκή) ή σας «κουρεύω» μέρος των καταθέσεων αυτών (Τράπεζα Κύπρου). Στη συνέχεια θα γίνει διαδικασία πώλησης και εκκαθάρισης των περιουσιακών στοιχείων της Λαϊκής και «ότι μείνει» θα το πάρουν αναλογικά οι καταθέτες. Εάν όμως, εσύ ο καταθέτης, καταφέρεις να αποδείξεις ότι εάν αφήναμε τη Λαϊκή να πάει σε άτακτη χρεοκοπία, ότι θα έπαιρνες περισσότερα χρήματα, τότε τη διαφορά, θα την καλύψει το κράτος.

Αυτή η φιλοσοφία αντανακλάται και στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου όταν αποφάσιζε για την νομιμότητα του κουρέματος:

Βεβαίως, δεν πρέπει να λησμονείται ότι το αντικείμενο των αστικών διαδικασιών δεν μπορεί να είναι άλλο παρά η όποια χρηματική ζημία στους καταθέτες κατέστη προκύπτουσα από ενέργειες των τραπεζών, της Πολιτείας ή των εμπλεκομένων οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων.   – το κατά πόσο η ζημία στους καταθέτες είναι μεγαλύτερη από αυτή που θα υφίσταντο αν τα διατάγματα δεν είχαν εκδοθεί και οι τράπεζες είχαν αφεθεί στην πορεία τους.  Δεν θα μπορούσαν δηλαδή οι καταθέτες να ευρίσκονται σε δυσμενέστερη εκείνης θέση, όπως όμως δεν θα μπορούσαν να ευρίσκοντο ποτέ και σε ευνοϊκότερη – και τούτο πρέπει να είναι συνεχώς υπ΄όψη, διότι είναι τα δεδομένα που αφορούν την κατάσταση των τραπεζών κατά το χρόνο των Διαταγμάτων που καθορίζουν και την πραγματική αξία των καταθέσεων κατά το χρόνο εκείνο, με κυρίαρχο στοιχείο ότι οι καταθέτες δεν είναι παρά πιστωτές της τράπεζας.

Δηλαδή, για να δικαιούνται οι καταθέτες να «σκεφτούν» το ενδεχόμενο αποζημίωσης, πρέπει πρώτα να τελειώσει η διαδικασία εκκαθάρισης της Λαϊκής Τράπεζας και μόνο τότε θα αποκρυσταλλωθεί ποια είναι η πραγματική ζημιά τους. Και τότε ναι θα μπορούν ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ να κινηθούν νομικά εναντίον του κράτους για τη «διαφορά», αν καταφέρουν ΜΟΝΟ να αποδείξουν ότι θα έπαιρναν περισσότερα.

Το 2016, η Κυπριακή Βουλή, αντικαθιστά το «νόμο για τα κουρέματα» με νέο νόμο ακόμα πιο ενισχυμένο. Το νέο νόμο ψηφίζει και ΠΑΛΙ το ΔΗΚΟ. Δηλαδή ένα χρόνο πριν να ξεκινήσουν οι βαρύγδουπες δηλώσεις για αποζημίωση των καταθετών, το ΔΗΚΟ με τον Νικόλα Παπαδόπουλο ψήφιζε ξανά τον ενταφιασμό της ελπίδας αποζημίωσης. Ενώ είχε την ευκαιρία ΤΟΤΕ της αποκατάστασης, πάλι δεν το έκαμε.

Στο άρθρο 37 της νέας νομοθεσίας, επαναλαμβάνεται η ίδια αρχή στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε τις προσφυγές για το κούρεμα:

Σε περίπτωση που η αρχή εξυγίανσης ασκήσει την εξουσία απομείωσης και μετατροπής κεφαλαιακών μέσων, οι μέτοχοι και οι κάτοχοι κεφαλαιακών μέσων δεν υφίστανται μεγαλύτερες ζημιές από όσες θα υφίσταντο, εάν το ίδρυμα ή το σχετικό πρόσωπο, στο οποίο έχει ασκηθεί η εξουσία απομείωσης ή μετατροπής κεφαλαιακών μέσων είχε εκκαθαριστεί υπό κανονικές διαδικασίες αφερεγγυότητας τη στιγμή κατά την οποία ελήφθη η απόφαση για την απομείωση ή μετατροπή των κεφαλαιακών μέσων

Με τον ίδιο το νόμο που ο κ. Παπαδόπουλος ψήφισε, καθίσταται ΑΔΥΝΑΤΗ η αποζημίωση των καταθετών, αφού αυτό θα ήταν αντίθετο με την νομοθεσία. Πως γίνεται αυτός ο άνθρωπος, που ψήφισε τον νόμο το 2013 που σκοτώνει τις ελπίδες άμεσης αποζημίωσης των καταθετών, που ξαναψήφισε τον ΙΔΙΟ νόμο το 2016, να έρχεται τώρα και να λέει αντίθετα πράγματα με τον ίδιο το νόμο που ο ίδιος υποστήριξε;

Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί λέει μια λαϊκή ρήση. Όμως εδώ αυτός που βοήθησε στο κρέμασμα υπόσχεται τη νεκρανάσταση. Χωρίς αιδώ, θεωρεί ότι ο Κυπριακός λαός αποτελείται από πιθήκους παρά ανθρώπους.

Προκύπτουν τα εξης ερωτήματα:

  1. Αφού υπάρχει ΗΔΗ ψηφισμένη νομοθεσία αντίθετη με τα όσα λέει ο κ. Νικόλας Παπαδόπουλος, σημαίνει ότι η πρότασή του (ακόμα και εάν δεν την θεωρήσουμε εμπαιγμό) χρειάζεται νομοθεσία στη Βουλή. Αρα η ανάληψη της προεδρίας δεν έχει καμία σχέση με το ζήτημα της αποζημίωσης. Αφού είναι τόσο μάγκας και τόσο παλληκάρι γιατί δεν παίρνει ΑΥΡΙΟ επείγουσα πρόταση νόμου στη Βουλή για πλήρη και άμεση αποζημίωση των καταθετών; ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΠΡΩΙ, όχι μετά που θα κάτσει στη καρέκλα του Προέδρου.
  2. Εάν όντως δεν είναι κοροϊδία αυτή η πρόταση, τι θα γίνει με την εκκαθάριση της Λαϊκής; Τα όσα χρήματα προκύψουν ποιος θα τα πάρει αφού ο μάγκας θα αποζημιώσει τους καταθέτες; Το κράτος μήπως;
  3. Πόσες αγωγές καταχώρησε το δικηγορικό γραφείο Τάσος Παπαδόπουλος εκ μέρους τραπεζών τα τελευταία χρόνια και εναντίον δανειοληπτών; Πόσα δικηγορικά έξοδα εισέπραξε το εν λόγω δικηγορικό γραφείο από τις τράπεζες και εναντίον του απλού λαού που με επιθετικά δάνεια τους έβαλαν στη σακούλα οι τράπεζες;
  4. Γιατί ο Νικόλας Παπαδόπουλος και το ΔΗΚΟ δεν αποδεχόταν ψήφιση νόμου πλήρης απαλλαγής των εγγυητών των δανείων εκεί και όπου υπήρχαν υποθήκες;

Για να ετοιμάσω το άρθρο αυτό μίλησα με αρκετούς δικηγόρους που με βοήθησαν στη σύνταξη. Όταν αρχικά τους ρώτησα εάν μπορεί η πρόταση Παπαδόπουλου να ισχύσει, γελούσαν πιο έντονα και από ανέκδοτο. Είναι κρίμα… Να εκμεταλλεύεσαι τους πόνους και τα δάκρυα των ανθρώπων για να ικανοποιήσεις προσωπικές πολιτικές φιλοδοξίες.

Διογένης

Comments

via Facebook