Σου υποκλινόμαστε… όχι θεσμικά σαν δικαστή, αλλά σαν φάρου ελπίδας

Όταν ανακοινώθηκε ο διορισμός και η ανάληψη των καθηκόντων του, ως Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, η αγανακτισμένη από τα σκάνδαλα και την πολιτική χρεοκοπία, κοινωνία, δεν χάρηκε ιδιαιτέρως. Το επίθετο Κληρίδης, στο απλό λαό, παρέπεμπε στη συνέχιση κατάληψης των θέσεων εξουσίας, από τα γνωστά τζάκια της Λευκωσίας.

Οι μόνοι που με ικανοποίηση αλλά και απορία χειροκρότησαν τον διορισμό, ήτο μια μερίδα ρομαντικών και όχι τόσο ισχυρών δικηγόρων. Αυτοί που γνώρισαν τον Κώστα Κληρίδη είτε στο πεδίο της μαχόμενης δικηγορίας, είτε στα έδρανα της δικαστικής εξουσίας. Ήσαν βέβαιοι, τόσο για την ποιότητα του χαρακτήρα του, όσο και για το εύρος των γνώσεων του ως νομικού.

Η απορία όμως, έγκειτο, στο γιατί ο Κώστα Κληρίδης να ενδιαφερθεί και να αποδεχθεί τον διορισμό αυτό. Σε μια περίοδο μάλιστα που η εμπιστοσύνη του λαού προς τους θεσμούς λικνιζόταν σαν τη φλόγα στον άνεμο.

Από οικονομικής πλευράς, οι απολαβές του ως μέλος του «Ολύμπου» (ως αποκαλείται το Ανώτατο Δικαστήριο), δεν διέφεραν από τις απολαβές του Γενικού Εισαγγελέα. Εγκατέλειπε μια θέση πραγματικής εξουσίας ως εφέτης, που ετύγχανε καθολικού σεβασμού αλλά και θεσμικών υποκλίσεων του Νομικού κόσμου μέχρι αφυπηρετήσεως, για να αναλάβει τα καθήκοντα μιας πρόσκαιρης εξουσίας. Μιας θέσης, η οποία σε καθιστά έρμαιο του λυσσαλέου δημοσιογραφικού παρακράτους, αντικείμενο συζητήσεων του καφενειακού κουτσομπολιού και τελικό αποδέχτη πολιτικών πιέσεων προς εξυπηρέτηση πελατειακών σχέσεων. Με λίγα λόγια, δεν είχε καμία απολύτως ανάγκη να αναλάβει τέτοια καθήκοντα, που επι της ουσίας συνιστούσαν υποβιβασμό παρά αναβάθμιση.

Πολύ σύντομα μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, βρέθηκε μπροστά στην μέγγενη των όσων ανωτέρω περιγράφονται. Η ποινική ανάκριση αναφορικά με την εμπλοκή σε αδικήματα δεκασμού, του Ρίκκου Ερωτοκρίτου, 2ου στην ιεραρχία της Νομικής Υπηρεσίας, με τα επακόλουθα τσαλιμάκια του δευτέρου για «Ρωσσιδούλλες και Providencia» έθεσε τον Κώστα Κληρίδη στο επίκεντρο της θύελλας.

Όταν μάλιστα ο πρώτος πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας, εισηγήθηκε τον διορισμό και δεύτερου ποινικού ανακριτή για να διερευνήσει τον Κώστα Κληρίδη, κανένας δεν μιλούσε για τον «αδικημένο» Κώστα Κληρίδη. Σύσσωμα τα ΜΜΕ το αποκαλούσαν «κρίση θεσμών». Ίσα και όμοια δηλαδή.

Ο Κώστας Κληρίδης όμως παρέμεινε πράος, μειλίχιος, λακωνικός και ταπεινός. Αντιμετώπιζε με ψυχραιμία τα βέλη των όσων ανίδεων τα έριχναν.  Οι παρουσίες του στα Μέσα ήσαν περιορισμένες. Σε αυτές του τις παρουσίες, δεν εξωτερίκευσε ούτε καν το παράπονο που είχε. Ο λόγος του μεστός. Ήταν αγέρωχος, λες και τα βέλη δεν τον κτυπούσαν καθόλου. Κατάφερε να καταπνίξει το παράπονό του και με ανωτερότητα να αντιμετωπίσει τους κατηγόρους του.  Ουδείς στάθηκε στο πλευρό του. Ακόμα και η αντιπολίτευση που φαινομενικά τον στήριζε, το έπραττε προς αλίευση ψήφων και όχι προς υποστήριξη του δικαίου.

Όταν ο Ρίκκος Ερωτοκρίτου αυτό-εξευτελίστηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο παραδεχόμενος ότι τα όσα έλεγε και κατήγγειλλε στην Αστυνομία ήσαν ψέματα, κανένας δεν απολογήθηκε στο Κώστα Κληρίδη.

Ο Κώστας Κληρίδης, πήρε τον δρόμο για το Κακουργιοδικείο Λευκωσίας. Να δώσει μαρτυρία σαν απλός άνθρωπος. Να θέσει εαυτόν, στη διάθεση των δικηγόρων υπεράσπισης, αντιμέτωπος με τα πυρά της αντεξέτασης. Για να κριθεί εν τέλει η αξιοπιστία του, από ιεραρχικά κατώτερους δικαστές σε σύγκριση με το πόστο που κατείχε μέχρι πρότινος, ως εφέτης.

Περίμενα με αγωνία την απόφαση για τον Ρίκκο Ερωτοκρίτου. Όχι γιατί επιθυμούσα την καταδίκη του ή την φυλάκισή του. Αλλά γιατί ήμουν βέβαιος ότι σε περίπτωση κατά την οποία αθωωνόταν ο Ρίκκος ή και κρινόταν ως αναξιόπιστος μάρτυρας ο Γενικός Εισαγγελέας, θα εσήμαινε και την ταυτόχρονη παραίτησή του. Γιατί με έναν άνθρωπο όπως τον Κώστα Κληρίδη δεν θα χρειάζονταν αιτήσεις στο Δικαστικό Συμβούλιο για απομάκρυνσή του, αφού πρόδηλη είναι η ευθιξία του ανδρός.

Το δίκαιο όμως αργά η γρήγορα σαν αφρός βγαίνει από πάνω. Και η αφρόκρεμα της τιμιότητας επέπλευσε της λάσπης. Ο Ρίκκος Ερωτοκρίτου, ενώ έπρεπε να αποτελούσε σημαία της τιμιότητας και της προάσπισης της δικαιοσύνης, καταδικάσθηκε για δεκασμό. Καταδικάστηκε γιατί εκμεταλλεύτηκε το αξίωμα του προς εξυπηρέτηση ιδίων συμφερόντων.

Τελικά αποδείχθηκε, πως δεν ήταν μια μάχη συγκλινουσών μοχθηριών. Δεν ήταν μια αντιπαράθεση του νομικού κατεστημένου της πρωτεύουσας με της συμπρωτεύουσας. Ήταν μια μάχη μεταξύ του ρομαντισμού και του κανιβαλισμού, του αδαμάντινου και του ευτελούς, του έντιμου και του απατεώνα.

Στη λαίλαπα της απαξίωσης θεσμών και αξιών, στο μαύρο πέπλο της απογοήτευσης του λαού και μέσα από τη λάβα της διαφθοράς, ξεφύτρωσε ένα άνθος… ο Κώστας Κληρίδης. Που όχι δια των μέσων μαζικής ενημέρωσης, ούτε δια των δημόσιων διακηρύξεων, αλλά δια πυρός και σιδήρου και κόντρα με τα κατεστημένα, απέδειξε σε όλους μας την εντιμότητα και την ακεραιότητα του χαρακτήρα του. Σου υποκλινόμαστε. Όχι θεσμικά σαν δικαστή πλέον, αλλά σαν φάρου ελπίδας για το μέλλον αυτού του τόπου.

Διογένης

Comments

via Facebook