Ο Ελεύθερος Συλλούρης και η Λαίλαπα του Πόνου και της Οργής των Συγγενών

Όταν το νήμα μιας ανθρώπινης ζωής κόβεται στην άσφαλτο, ο ανθρώπινος πόνος δύσκολα περιγράφεται. Η θλίψη και η οργή της οικογένειας του θύματος δεν μετριέται. Τα Δικαστήρια δεν προσφέρονται για επούλωση πληγών, ούτε και για αποκατάσταση του πόνου. Τα Δικαστήρια είναι εκεί για να κρίνουν εάν σύμφωνα με τους θεσμοθετημένους νόμους και κανονισμούς, η πρόκληση του θανάτου είναι ποινικά κολάσιμη και ως τέτοια ποια θα ήταν η αρμόζουσα τιμωρία.

Η ποινή η οποία επιβάλλεται, δεν επιβάλλεται για να ικανοποιήσει την κοινή γνώμη. Αποσκοπεί στην τιμωρία του παραβάτη με στόχο την αναμόρφωσή του, την προστασία του κοινού από τέτοιου είδους συμπεριφορές και στην αποστολή σωστών μηνυμάτων για επίδοξους δράστες, ότι τέτοιες ποινικά κολάσιμες συμπεριφορές δεν γίνονται ανεκτές σε μια ευνομούμενη πολιτεία.

Όποια και εάν ήταν η επιβαλλόμενη από το Δικαστήριο ποινή στη περίπτωση του Κυριάκου Συλλούρη, ο τραγικός θάνατος του θύματος δεν θα ανατρέπετο. Ο πόνος και τα δάκρυα των συγγενών δεν θα έσβηναν απο τον εγκλεισμό του στις κεντρικές φυλακές.

Οδηγούμε όλοι μας μηχανοκίνητα οχήματα. Ουδείς εξ ημών μπορεί να επικαλεστεί το οδικό αλάθητο. Και δυστυχώς το σύγχρονο όπλο μαζικής καταστροφής δεν είναι ούτε οι ατομικές βόμβες, ούτε τα όπλα, αλλά τα αυτοκίνητα. Γιατί από αυτά προκαλούνται περισσότεροι θάνατοι ανα το παγκόσμιο ετησίως παρά από τις πολεμικές εχθροπραξίες.

Αποτελεί συνεπώς καθήκον της δικαιοσύνης, στη κάθε περίπτωση να ζυγίζει κατά πόσον η οδική συμπεριφορά κάποιου, είναι εγωιστική και αλαζονική, κάτι που θα πρέπει να απολήγει σε ποινή άμεσης φυλάκισης, ή κατά πόσον ήταν αποτέλεσμα στιγμιαίας αβλεψίας ή και λάθους που θα μπορούσε να τύχει σε οποιονδήποτε, άρα και να αντιμετωπιστεί με την δέουσα επιείκεια.

Δημιουργήθηκε αρκετός ντόρος γύρω από την υπόθεση Συλλούρη. Είναι από τις περιπτώσεις εκείνες, που το επώνυμο του λειτούργησε ανασταλτικά ως προς την επιεική αντιμετώπισή του. Το επίθετό του αντί για προστάτης άγγελος λειτούργησε σαν φάντασμα που στοίχειωσε το μέλλον του κατηγορούμενου Συλλούρη. Και τούτο γιατί τη Κύπρο πλέον δεν την διοικεί ούτε η νομοθετική, ούτε η δικαστική, ούτε η εκτελεστική εξουσία. Αλλά το αδηφάγο ζώο που ονομάζεται Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Και αυτό το αδηφάγο ζώο εκμεταλλεύεται στο έπακρον κάθε ανθρώπινη τραγωδία για σκοπούς αύξησης, είτε της επισκεψιμότητας είτε της τηλεθέασης. Δραστηριοποιείται και λειτουργεί ενίοτε σε ισοπεδωτικό και εξοντωτικό μέσο προώθησης κανίβαλων ενστίκτων.

Το νήμα της ζωής του Σεμπάτιαν κόπηκε. Κόπηκε από ένα λάθος και αβλεψία της στιγμής. Όχι από προμελέτη ή εσκεμμένη πράξη ή και ενέργεια. Καμιά ποινή δεν θα έφερνε τον Σεμπάστιαν πίσω. Αυτό που εσφαλμένα δεν έκανε το πρωτόδικο δικαστήριο, το έκανε το Ανώτατο Δικαστήριο. Είναι εκεί, που η δικαιοσύνη πρέπει και οφείλει να είναι τυφλή. Να μην βλέπει ούτε μαυροφορεμένους, ούτε Συλλούρηδες. Αλλά ποιο είναι το δίκαιο υπο τις περιστάσεις. Και το δίκαιο υπο τις περιστάσεις δεν ήταν ο εγκλεισμός του Συλλούρη στις φυλακές. Ορθώς αφέθηκε ελεύθερος. Ο περαιτέρω εγκλεισμός του θα ήταν άδικος και θα τιμωρούσε το επίθετο και όχι τη πράξη του.

Μια στραβοτιμονιά, μια αναπάντητη κλήση στο κινητό, ένας σταθμός στο ράδιο, μια στιγμιαία αφηρημάδα, μια εσφαλμένη εκτίμηση του κινδύνου, μπορεί να προκαλέσει θανατηφόρο ατύχημα. Πράξεις που όλοι κάναμε, αλλά ήμασταν μέχρι τώρα τυχεροί που δεν προκαλέσαμε το μοιραίο. Οι φυλακές δεν κτίστηκαν όμως για να στεγάσουν στιγμιαία ανθρώπινα λάθη και παραλείψεις. Αλλά ανθρώπους που αποτελούν κίνδυνο για την κοινωνία.

Τα δάκρυα της οικογένειας δύσκολα θα σβήσουν. Κι αν τα δάκρυα των ματιών στερέψουν τα δάκρυα της ψυχής θα συνεχίσουν να τρέχουν εσαεί. Την πύρινη όμως λαίλαπα της πίκρας και της οργής μόνον η θάλασσα της συγχώρεσης την σβήνει. Σε εκείνης της θάλασσας τα νερά, πρέπει ο κάθε επηρεαζόμενος να προσπαθήσει να βρει τη γαλήνη. Γιατί από τις φλόγες μόνο στάχτη και κάρβουνο μένει.

Διογένης

Comments

via Facebook