Πυρίλλιος νίκη – Τυχεροί Παραλιμνίτες

Πυρίλλιος νίκη – Τυχεροί Παραλιμνίτες Οι δημοτικές εκλογές τελείωσαν. Τα κεφάλια μέσα, ψηλά τα μανίκια και ώρα για δουλειά. Οι τοπικοί άρχοντες στις θέσεις τους και οι πολίτες σε στάση αναμονής, πρώτα για να δουν και ακολούθως, για να διαπιστώσουν αν έπραξαν το σωστό. Γιορτή δημοκρατίας η 18η Δεκεμβρίου. Πόσοι όμως γιόρτασαν πραγματικά; Ποιοι πήγαν κόντρα στο σύστημα, το οποίο χρόνια τώρα υποδεικνύει και τα πρόβατα ακολουθούν; Ποιοι κατάφεραν να πουν όχι στην κομματική βοήθεια; Ποιοι κατάφεραν ν’ αντισταθούν ακόμη και στη κομματική βοήθεια του χώρου στον οποίο ανήκουν;
Η νίκη στις εκλογές, οποιεσδήποτε εκλογές, έχει πάντα πολλούς πατέρες, η ήττα έναν ή κανέναν. Η μεγαλύτερη μάχη στις Δημοτικές Εκλογές δεν δόθηκε ούτε στη Λεμεσό με την οριακή εκλογή Νικολαΐδη, ούτε αλλού, όπου η αγωνία κράτησε μέχρι το τέλος της καταμέτρησης των ψήφων. Η μεγαλύτερη μάχη δόθηκε για τον Δήμο Παραλιμνίου. Εκεί, ένας αντάρτης του ΔΗΣΥ, ο Θεόδωρος Πυρίλλης, διατηρώντας απίστευτη ψυχραιμία καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, δεν απάντησε στη λάσπη, το μηδενισμό και τις συνεχείς προκλήσεις, ούτε “έπεσε’ στο επίπεδο του ανθυποψηφίου του, ο οποίος με την έγκριση της Πινδάρου και την πολύ σθεναρή στήριξη του ΔΗΣΥ – ασχέτως αν δεν ομολογήθηκε ποτέ ανοιχτά- κατάφερε να μοιράσει και πάλι χαστούκια στην ηγεσία του κόμματος στο οποίο ανήκει, αλλά ποτέ δεν υποτάχθηκε. Έβαλε πάνω απ’ όλα την ελεύθερη Επαρχία Αμμοχώστου, την πόλη του το Παραλίμνι, τους ανθρώπους που βλέπει και ΜΠΟΡΕΙ να βλέπει κάθε μέρα στα μάτια και είπε αυτό που δυσκολεύονται να καταλάβουν οι πολιτικοί: “Ότι κάνω το κάνω για τον τόπο μου”.
Πόσο τυχεροί πρέπει να αισθάνονται άραγε οι Παραλιμνίτες; Πόσο τυχεροί είναι που έχουν με δήμαρχο παράδειγμα προς μίμηση; Πόσο τυχεροί είναι που έχουν τον δικό τους άνθρωπο, ο οποίος δεν υπολόγισε προσωπικό και πολιτικό κόστος και τα έβαλε με οικογένειες, που απομυζούσαν τις παραλίες του Πρωταρά. Γνωρίζουμε όλοι ότι “ηγέτης γεννιέσαι δεν γίνεσαι’’. Η περίπτωση του Πυρίλλη, όμως, έρχεται να διαψεύσει τον κανόνα. Όταν κάποιον δεν τον θέλει το κόμμα του και τον ίδιο απλά δεν τον απασχολεί, τότε αυτόματα γίνεται ηγέτης των αποφάσεών του, αλλά και αυτών που τον υποστηρίζουν. Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά ενός ηγέτη; Τι είναι αυτό που κάνει τους συνεργάτες του να τον ακολουθούν; Πώς κερδίζει το σεβασμό και την αφοσίωσή τους; Έχουν το χάρισμα τελικά ή πρόκειται για χαρακτηριστικά που καλλιεργούνται; Υπάρχουν πολλές απαντήσεις στο ερώτημα.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι υπάρχουν κάποιες συμπεριφορές, που συμβάλλουν στην ανάπτυξη του ηγετικού ρόλου. Ένας ηγέτης ξέρει πάντα τι θέλει να κάνει. Είναι αδύνατον να πείσει τους συνεργάτες του να κάνουν κάτι που θέλει ο ίδιος, αν δεν ξέρει τι θέλει. Ένας ηγέτης έχει πάντα σαφείς και συγκεκριμένους στόχους, που ξέρει εξαρχής σε ποιο αποτέλεσμα οδηγούν. Ένας ηγέτης λέει πάντα στους συνεργάτες του τι να κάνουν, όχι πώς να το κάνουν. Ο ηγέτης ενθαρρύνει τους συνεργάτες του να σκεφτούν, να καινοτομήσουν, να είναι δημιουργικοί. Ξέρει ότι ο κάθε άνθρωπος έχει ένα μοναδικό τρόπο να ενεργεί. Παρακολουθεί και ακούει τις άλλες απόψεις, χωρίς να τις δέχεται τυφλά και παρεμβαίνει για να διορθώσει.
Ένας ηγέτης δεν αερολογεί, μελετά και ξέρει καλά το αντικείμενο του. Πόσο τυχεροί είναι οι παραλιμνίτες… Ο Θεόδωρος Πυρίλλης διεκδίκησε για δεύτερη θητεία εκλογή στη θέση του Δημάρχου, τονίζοντας ότι εάν επανεκλεγεί δεν πρόκειται να ξαναυποβάλει υποψηφιότητα. Έχω την εντύπωση ότι μπορεί να μην θέλει, αλλά ο νυν και αεί, όπως φαίνεται Δήμαρχος Παραλιμνίου, την επόμενη φορά θα υποχρεωθεί από τους δημότες του να πάει για τρίτη θητεία! Και εκεί είναι που πρέπει να αντισταθεί και να φανεί για ακόμα μια φορά οτι είναι πραγματικός ηγέτης.
Κρατίνος

Comments

via Facebook