Ποιοί θα χαρούν που έκλεισε το στόμα του για πάντα;

 

«δρυός πεσούσης πᾶς ἀνήρ ξυλεύεται»

Ο θάνατος του σίγουρα προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Η «κατάρες» όσων έχασαν τα χρήματά τους στη Λαϊκή Τράπεζα θα μετατραπούν σε κανίβαλο αίσθημα δικαίωσης. Όσοι εργοδοτήθηκαν και έφαγαν ένα κομμάτι ψωμί, μικρό ή μεγάλο, θα λυπηθούν και θα πουν είτε πως αδικήθηκε, είτε θα πουν το τετριμμένο «αιωνία η μνήμη του».

Αυτοί όμως που πιστεύω θα χαρούν περισσότερο, είναι αυτοί που σήμερα ανακουφίστηκαν αφού με το θάνατό του, το στόμα του Ανδρέα Βγενόπουλου έκλεισε για πάντα.

Στη περίπτωση κατά την οποία η Γενική Εισαγγελία επιτύγχανε την ολοκλήρωση του ανακριτικού υλικού και την στοιχειοθέτηση σοβαρών ποινικών αδικημάτων εναντίον του πάλαι ποτέ ισχυρού άνδρα της Λαϊκής, Ανδρέα Βγενόπουλου, τότε τα διλήμματα για το μακαρίτη θα ήταν μεγάλα.

Το δέλεαρ συνεργασίας με τις ανακριτικές αρχές για να σώσει ότι σώζεται, θα ήταν ίσως η αφορμή για ουσιαστική κάθαρση στο μεγαλύτερο οικονομικό έγκλημα που συντελέστηκε σε ετούτα τα ιερά μα βασανισμένα χώματα.

Δεν μπορεί πλέον το νεκρό του στόμα να μας διηγηθεί τι συζητείτο στα σαλόνια του προεδρικού μεγάρου που πλειστάκις φιλοξενήθηκε. Τι λεγόταν στα γεύματα εργασίας είτε με Υπουργούς είτε με Κεντρικούς Τραπεζίτες. Τα πραγματικά κίνητρα και δοσοληψίες, εάν υπήρξαν, που κρύβονταν πίσω από τις χρηματοδοτήσεις κάποιων κομμάτων. Το πώς αξιοποιήθηκαν οι καταθέσεις των Κυπρίων και ξένων καταθετών για να χρηματοδοτήσουν είτε δανειστικές παράνοιες κάποιων μεγαλοκαρχαρίων, είτε την μέσω δανείων επικάλυψη κεφαλαιακών ελλειμμάτων σε ιδιωτικούς ή άλλους οργανισμούς, είτε τους πραγματικούς λόγους για την μη έγκαιρη θεσμοθέτηση περιορισμών και κριτηρίων για επέκταση τραπεζών, διαδικασίες δανείων, χαριστικών διαγραφών χρεών, διαμαντένιων απολαβών επίδοσης (bonus).

Όλα αυτά δυστυχώς θάφτηκαν με τον Ανδρέα Βγενόπουλο. Και ο λαός που τόσο υπέφερε τα τελευταία χρόνια, πολύ φοβούμαι πως δεν θα μάθει ποτέ τις αλήθειες.

Για να είμαστε ειλικρινείς όμως, μέχρι σήμερα όσοι έχασαν, όσοι κουρεύτηκαν, όσοι απολύθηκαν, όσοι έκλαψαν από την κρίση, είχαν κάποιο να ξεσπούν με τις κατάρες τους. Είχαν τον Ανδρέα Βγενόπουλο. Τώρα; Τώρα που πέθανε ο στόχος των πληγέντων και ο αποδιοπομπαίος τράγος άλλων; Τώρα; Τι θα απογίνουμε χωρίς Ανδρέα Βγενόπουλο; Ποιόν θα στήσουμε τώρα στο τοίχο του μίσους μας για να σκεπάσουμε τις αμαρτίες τις δικές μας;

Η τρύπα του τραπεζικού συστήματος, εάν δεν με απατά η μνήμη μου, ήταν περίπου 28 δισεκατομμύρια ευρώ. Ουδείς επικαλέστηκε ότι όλα αυτά τα χρήματα οικειοποιήθηκαν από τον Ανδρέα Βγενόπουλο. Βόλευε όμως αρκετούς να του αποδίδουν ολόκληρη την ευθύνη. Κάτω από το χαλί της οποίας, κρύβονταν άλλα… πολλά… τα οποία άρχισαν ένα ένα να πεθαίνουν, όπως την ελπίδα για κάθαρση.

Πάντως το βέβαιο είναι ότι στη κηδεία του, δεν θα παν πρόεδροι, Υπουργοί, Πρωθυπουργοί. Τα χρήματά του, τελικά δεν τον έσωσαν, ούτε και τα πήρε μαζί του. Είχε ένα θάνατο κοινό και θα έχει «μια κηδεία, σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες».

Σπάρτακος

Comments

via Facebook