Η ξεχασμένη σελίδα στο βιβλίο της ζωής

Είπες θα αλλάξω, άφησες τα ροζ μπαλόνια και βάδισες σε ένα δρόμο γκρι. Το πρόσωπο άλλαξε και η έκφραση σιγά σιγά χάθηκε. Για να επιβιώσεις μέσα σε ένα κόσμο μουντό έπρεπε να γίνεις και συ “χαλαρός”…

Μα που είναι το παιδί με τα μπαλόνια στο χέρι και τα όνειρα στο μυαλό; Το παιδί που ζούσε την ζωή και απολάμβανε την στιγμή. Αφήνοντας τα μπαλόνια να πετάξουν γλίστρησε μαζί και το όνειρο. Το όνειρο που κάποτε το κρατούσε ζωντανό και του έδινε την πεποίθηση πως “Ναι, εγώ θα αλλάξω τον κόσμο! Θα σπάσω στις οθόνες και θα πολεμήσω για την ζωή.”

Γιατί όλα πηγάζουν από μέσα μας και επιστρέφουν πάλι μέσα μας. Αν δεν αφήσεις εσύ το βάρος που σε τραβάει κάτω, τότε ούτε αυτό θα αφήσει εσένα. Έτσι πάει η ζωή. Στην τελική θα πολεμήσω για μένα! Αν δεν το κάνω εγώ τότε ποιος θα το κάνει; Πέταξε την μάσκα και ανάπνευσε. Το οξυγόνο τώρα δίνει ζωή στο μέσα σου. Η καρδιά χτυπάει εκκωφαντικά και το μυαλό αρχίζει να στριφογυρίζει. Το όνειρο φαντάζει πιο αληθινό από ποτέ.

Όλα αυτά επειδή πέταξες την μάσκα που κάποτε ο ίδιος φόρεσες για να προστατευτείς από την ανθρώπινη απληστία. Από την απάτη που μύριζες γύρο σου και από τον πόνο που σε τρύπαγε όποτε έβρισκε το παράθυρο της καρδιάς ανοιχτό. Μα δεν το είχες καταλάβει ότι ήθελαν να βάλεις την μάσκα; Ήθελαν να γίνεις μουντός και ψυχρός σαν αυτούς. Ακόμη ένα στημένο άγαλμα στην διαχρονική συλλογή τους. Να πάψεις να αγαπάς τον εαυτό σου.

Μην ξεγελιέσαι από αυτούς που βλέπεις με τις μάσκες. Έμαθαν να είναι έτσι, ανέκφραστοι, αλαζονικοί και μισάνθρωποι. Επιβιώνουν και θα επιβιώνουν γιατί είναι ψυχές που πάγωσαν μέσα στον χρόνο, είτε επειδή είδαν τον κόσμο από ψηλά και είπαν θα αλλάξουν είτε επειδή ο κόσμος τους άλλαξε. Η λύση φίλε μου είναι η αγάπη, αυτό το για κάποιους ασήμαντο συναίσθημα. Μπόλιαζε τον εαυτό σου κάθε πρωί με λίγη δόση αγάπης, σαν το φάρμακο και στο τέλος κάθε κακό κύτταρο θα εξαφανιστεί. Ύπουλο πράγμα τέτοιου είδους αρρώστια, χτυπάει ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένεις.

Βρες την ποίηση, την σοφία, την φιλοσοφία που κρύβεται πίσω από τα ψηλά κτήρια. Χόρεψε και άφησε πίσω κάθε κακή σκέψη. Αγάπα για σένα, αγάπα εσένα, άλλαξε εσένα, ζήσε για σένα! Κάπου, κάποτε, κάποιος θα σε δει και θα αναλογιστεί. Μέσα από σένα θα ψάξει να βρει το νόημα της ζωής. Επειδή το όμορφο διαφορετικό είναι ξεχωριστό. Να θυμάσαι ότι το ταξίδι είναι δύσκολο μεν αλλά απελευθερωτικό δε. Πολλές οάσεις θα παρελαύνουν μπροστά σου για να σε βάλουν ξανά στον δρόμο τον “σωστό”. Εσύ προχώρα και μην γίνεσαι βολικός… Πάλεψε για τα θέλω σου, φόρεσε το στέμμα της εσωτερικής ομορφιάς και αν κάπου εκεί βρεις τον Πάρη της καρδιάς σου αγνόησε τα είδωλα.

Μόνο πρόσεχε μην περάσεις την γραμμή γιατί μπορεί να μην το καταλάβεις. Εσύ αγάπα τον εαυτό σου αλλά επέτρεψε στους άλλους να αγαπούν τον δικό τους. Βρες τα κομμάτια της καρδιάς σου όπου τα έχεις αφήσει και σιγά σιγά σύνδεσε τα. Ξεπήδα από την γωνιά σου και κάνε τόσο ήχο που θα σπάσει η σιωπή σου! Με την σιωπή γίνεσαι συνένοχος στον αφανισμό της ανθρωπότητας που κάποιοι θέλησαν.

Άσε κάτω τα βάρη και λυτρώσου. Με ένα κεφάλι που βλέπει το μέλλον ποιος ασχολείται με το άχαρο παρελθόν;

Γράφει η Έλενα Σάββα.

Comments

via Facebook