Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω…

Είδωλα παντού και σωστά πρότυπα. Σε μια εποχή όπου το σωστό βρίσκεται κάτω από άγραφους νόμους οι “πιστοί” ακολουθούν το καθιερωμένο. Παραταγμένοι ενάντια σε κάθε είδους διαφορετικότητα. Πρότυπα στα ρούχα, στην συμπεριφορά, στον τρόπο σκέψεις, στην αγάπη.. Ποιος άραγε είναι αυτός ο οποίος θα καθορίσει τον τρόπο ζωής του άλλου, τον τρόπο που σκέφτεται, νιώθει και εκφράζεται;

Άτομα με παρωπίδες δεν χάνουν την ευκαιρία να κρίνουν. Να κρίνουν το οτιδήποτε το οποίο δεν ταιριάζει στα κατεστημένα τους. Άραγε σκέφτηκε ποτέ κανένας μας ότι ίσως εμείς να είμαστε λανθασμένοι σε σχέση με το διαφορετικό; Φορώντας την μάσκα του αναμάρτητου σε ρόλο δικαστή περιμένουμε το πρώτο “λάθος” του συνανθρώπου μας για να ορμίσουμε απάνω του σαν γύπες. Με αυτό τον τρόπο μήπως νιώθουμε τη δική μας εξιλέωση;

Η αλλαγή στην κοινωνία μας όσο περνάει ο καιρός μεγαλώνει. Που είναι οι άνθρωποι οι οποίοι νοιάζονταν για τον πλησίον τους και στις δυσκολίες βρίσκονταν στο πλάι του; Στην θέση αυτού μπήκε μια μάζα ζώων που διψάει για  “τιμωρία”. Η αυτοκριτική ξαφνικά χάθηκε, ο εαυτός μας πλέον έγινε κάτοχος μιας άγραφης ασυλίας. Σχόλια για την εμφάνιση, για τις επιλογές, για τα πάντα! Ποιο το όφελος αυτής της κακόβουλης επίκρισης; Μήπως με αυτό τον τρόπο προσπαθούμε να εξασφαλίσουμε ανοχή στην δική μας διαφορετικότητα, στα δικά μας λάθη και επίγεια αμαρτήματα;

Κανείς δεν βαδίζει στον δρόμο του άλλου, ο καθένας ως μια ξεχωριστή οντότητα δεν μπορεί να κατανοήσει εξ ολοκλήρου τις πράξεις των άλλων γιατί πολύ απλά ο καθένας χορεύει στους ρυθμούς που του προστάζει η δική του μουσική. Αν ο καθένας έκρινε τον εαυτό του τόσο αυστηρά όσο τον απέναντι τότε η ανθρωπότητα μας θα ήτανε ένα βήμα παραπέρα. Η λύτρωση ανέρχεται μέσα από την αυτοκριτική η οποία θα μας χαρίσει την πολυπόθητη αλλαγή που θέλουμε να δούμε στους γύρο μας.

Την επόμενη φορά που θα βρεθείς στον πειρασμό να φορέσεις την μάσκα του κριτή ή του δικαστή θυμήσου…Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω…

Γράφει η Έλενα Σάββα

Comments

via Facebook