Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού πρόεδρε

Η εκ προοιμίου πεποίθηση ότι το Ευρωπαϊκό Λαϊκό κόμμα και οι διαπροσωπικές σχέσεις του Νίκου Αναστασιάδη, θα απέτρεπαν το κούρεμα, ήτο μοιραία για την πορεία των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό Μνημόνιο. Όχι γιατί ο Νίκος Αναστασιάδης φέρει ευθύνη για το κούρεμα και την κατάντια της οικονομίας. Αλλά γιατί, εκείνη η αυτοπεποίθηση, που οδήγησε στην πεποίθηση αποφυγής του, είχε ως αποτέλεσμα την έλλειψη προετοιμασίας και προηγούμενης συνεννόησης με τους λοιπούς πολιτικούς αρχηγούς, στους οποίους θα βασίζετο για την ψήφιση της όποιας απόφασης, θα λαμβάνετο στο θυσιαστήριο της Οικονομικής Τράπεζας της Τρόικας.

Εάν η ιστορία είχε διδάξει κάτι μέχρι τότε, κάτι που φυσικά επαναεπιβεβαιώθηκε, είναι ότι σε εκείνο το θυσιαστήριο δεν υπάρχουν φίλιες δυνάμεις. Υπάρχουν μόνο αριθμητικά διλήμματα. Υπάρχουν αντίζηλες τάσεις, που έβλεπαν την ευημερούσα Κύπρο που κατέστη χρηματο-οικονομικό πλυντήριο μαύρου χρήματος, να απορροφά περισσότερο μαύρο χρήμα από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους εταίρους.

Ο αναπάντεχος κεραυνός ενός κουρέματος στα αυτιά των ανυποψίαστων πολιτών αλλά και των ανενημέρωτων μέχρι τότε πολιτικών αρχηγών των μικρότερων κομμάτων, οδήγησε στην απόρριψη του πρώτου σωτήριου κουρέματος (bail-in) και τη μεταγενέστερη καταστροφική ελεγχόμενη χρεωκοπία της Λαϊκής και την μερική αντίστοιχη της Τράπεζας Κύπρου. Η με βουρκωμένα μάτια, δήλωση τότε στα διεθνή μέσα από τον πρόεδρο, ότι «δεν περίμενα κάτι τέτοιο από τους φίλους μας», επιβεβαιώνει περίτρανα την απουσία προετοιμασίας και προγραμματισμού.

Στις κηδείες, οι δήθεν φίλοι και γνωστοί, την ώρα του τελευταίου ασπασμού, σε σφίγγουν στην αγκάλη τους και μη έχοντας κάτι άλλο να πουν, σου λεν το τετριμμένο «ότι χρειαστείς είμαστε δίπλα σου». Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, την ώρα που κηδεύετο η Κυπριακή Οικονομία, αυτοί που τράβηξαν την σκανδάλη και έδωσαν τη χαριστική βολή, διαβεβαίωσαν τον Νίκο Αναστασιάδη ότι θα κατέβαλλαν το απαν των δυνάμεών τους για επίλυση του Κυπριακού Προβλήματος, που σαν ζείδωρο νάμα θα ανέστηνε την Οικονομία και θα επέλυε το διαχρονικό μας πρόβλημα.

Διακατέχοντο όμως, όχι από αισθήματα δικαίωσης, αλλά με διάθεση οίκτου και απενοχοποίησης. Προέβηκαν από οίκτο σε μερικές προσπάθειες, είτε με δημόσιες δηλώσεις, είτε με επισκέψεις, είτε με πληρωμή των καυσίμων του Air Force 1 για να έρθει στη Κύπρο.

Οι παραστάσεις εκείνες αυτών που τράβηξαν την σκανδάλη της οικονομίας μας, οδήγησαν στην προσπάθεια εμπέδωσης ενός κλίματος λύσης. Οι νουθεσίες τους έπιασαν τόπο και καταβλήθηκαν υπεράνθρωπες προσπάθειες να προετοιμαστεί ο λαός για λύση. «Διαρρέονταν» ψίθυροι από το Προεδρικό ότι οδεύαμε προς ενδιάμεση λύση τον Οκτώβριο, πολυμερή τον Δεκέμβριο και δημοψήφισμα τον Μάρτιο. Ακόμα και η συζήτηση για αναβολή των βουλευτικών εκλογών ελέω δημοψηφίσματος, ήταν ακόμα μια έντεχνη προσπάθεια καλλιέργειας αισθήματος λύσης στις ψυχές των ανθρώπων. Ορίζαμε ημερομηνία γάμου, αλλά η νύφη ήταν ακόμα αγνώστων στοιχείων και ταυτότητας.

Όταν οι μεγάλοι και ισχυροί συνειδητοποίησαν ότι θα έπρεπε να συγκρούονταν με τον γίγαντα ηγεμόνα της Ανατολικής Μεσογείου, την έκαναν με ελαφριά πηδηματάκια. Γιατί από οίκτο και όχι αποφασιστικότητα αγκάλιασαν τον Νίκο Αναστασιάδη διαβεβαιώνοντας τον ότι θα καταβάλουν το άπαν των δυνάμεών τους για λύση.

Η δεύτερη αυτή αυτοπεποίθηση που οδήγησε σε πεποίθηση λύσης του Κυπριακού προβλήματος, οδήγησε στην ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της ελπίδας αυτών που επιθυμούν τη λύση. Οδήγησε στην επιβεβαίωση των απορριπτικών και των Κασσάνδρων που για λίγα ψίχουλα σημασίας και δημοσιότητας αντιμάχοντο μια τέτοια προοπτική. Οδήγησε στην εμπέδωση ότι η Τουρκία με τίποτα δεν επιθυμεί την λύση και μετέτρεψε τους δύσπιστους σε άτεγκτους.

Δεν εισηγούμαι ότι ο πρόεδρος Αναστασιάδης ευθύνεται είτε για το κούρεμα είτε για την κατάρρευση των συνομιλιών. Δεν του αποδίδω ευθύνες ότι δεν προσπάθησε. Τουναντίον. Εργάστηκε και ίδρωσε για να δικαιώσει τον τόπο του. Όπως άλλωστε οποιοσδήποτε άλλος θα βρισκόταν στη θέση του θα έπραττε. Όπως όλοι στο παρελθόν προσπάθησαν αλλά και εκείνοι απέτυχαν. Για αυτό το οποίο όμως όντως ευθύνεται, είναι για τον ενθουσιασμό του και την στα όρια της αλαζονείας αυτοπεποίθησή του.

Ουδείς μπορεί να γνωρίζει εάν θα είχαμε διαφορετικά αποτελέσματα, εάν δεν είχε αυτή την υπερβάλλουσα αυτοπεποίθηση. Μπορεί ο απειλητικός χείμαρρος να μην άλλαζε πορεία. Αυτή και όμως η πιθανότητα, αυτή και μόνον η σκέψη, αυτός και μόνον ο προβληματισμός, δεν μπορεί από το να επιβαρύνει το ισοζύγιο της επιτυχίας του ανδρός.

Για αυτούς τους φίλους σου πρόεδρε, θα σου αφιερώσω το κάτωθι τραγούδι.

Διογένης

Comments

via Facebook