Ο Τελευταίος Πειρασμός και τον Χριστό ξανασταυρώσαμε   

 

Σύμφωνα με μετρήσεις που έγιναν, η Κύπρος είναι μια από τις πιο «θρησκευόμενες» χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, που οι εκκλησίες μας κατακλύζονται αυτές τις μέρες με τους πιστούς.

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου θρήσκο, τουναντίον. Κάποια δε στενά και αγαπητά μου πρόσωπα νιώθω ότι ενοχλούνται μάλιστα, όποτε συζητούμε για θρησκευτικά ζητήματα. Αυτό το οποίο όμως πάντοτε θυμάμαι είναι ότι την Αγία Εβδομάδα και ιδιαιτέρως Μεγάλη Πέμπτη – Παρασκευή, πάντοτε είτε έβρεχε είτε είχε κακοκαιρία. Για πάνω από 20 χρόνια, εκτός εάν με απατά η μνήμη μου.

Φέτος κοιτάω τον καθαρό γαλάζιο ουρανό και με πιάνει η κατάθλιψη. Είναι γιατί νιώθω ότι με όλα αυτά που κάνουμε και τον βίο τον οποίο διάγουμε, μας έχει απαρνηθεί και μας έχει αποκηρύξει και ο Θεός.

Όταν πηγαίνεις πλέον σε εκκλησίες και σου θυμίζει εκθέσεις μόδας του Μιλάνου, όταν βλέπεις ιερωμένους να οδηγούν αυτοκίνητα από εκθέσεις αυτοκινητοβιομηχανίας, όταν έξω από αυτούς τους ναούς λατρείας και πίστης βρίσκεις καζαντούδκια, λουκουμάδες, σίταρους κλπ, όταν βλέπεις τους ανθρώπους να γίνονται ηθικά φτωχότεροι κάθε μέρα, που η μοναδική τους έννοια είναι η καλοπέραση, όταν βλέπεις τους πολιτικούς μας να κάνουν τον Ιούδα να φαίνεται αρχάγγελος, όταν βλέπεις ανθρώπους να ζουν σε μια δημοκρατία αλλά να μην έχουν ιδέα τι εστί δημοκρατία και να προτιμούν να βγαίνουν στις πλαζ παρά να ψηφίζουν και να επιλέγουν…πώς να μην βγει ο ήλιος…  Πώς να βρέξει από τα ουράνια θυμίζοντάς μας ότι υπάρχει κάτι το ανώτερο, κάτι το θείο.

Ικανοποιούμαστε όλοι με την ελπίδα ότι υπάρχει με τα θάνατον ζωή. Θεωρώντας και έχοντας την πεπλανημένη αντίληψη ότι δεν μας φτάνουν τα αίσχιστα που κάνουμε εν ζωή, θα μας περιμένουν να αποδημήσουμεν εις κύριον για να τα συνεχίσουμε.

Κρίμα είναι…γιατί τις παλαιότερες δεκαετίες που δήθεν ήμασταν μη ευρωπαίοι, χωριάτες, αμόρφωτοι…ο άνθρωπος εργαζόταν όσες ώρες είχε φως και περνούσε με την οικογένειά του όλες τις υπόλοιπες. Οι καφετερίες δεν υπήρχαν, τα clubs, τα holidays στο εξωτερικό, τα ακριβά ρουχαλάκια, τα gadgets…και ήταν ευτυχισμένοι. Σε ένα κόσμο απλό, σε κοινωνίες ανθρώπινες, σε κοινωνίες ειλικρινείς. Κοινωνίες που παντιέρα είχαν το “Θρησκεία, Εργασία, Οικογένεια”.

Γεμίσαμε μεγαλοπρεπείς ναούς μα και trendy καφετερίες. Γεμίσαμε ιερωμένους με ολόχρυσα και διαμαντένια κοσμήματα αλλά και ανθρώπους κενούς. Αντιμετωπίζοντας όλη αυτή τη μπόχα, όλη αυτή την θρησκευτική υποκρισία, όλη αυτή την πνευματική κρίση, είναι ώρες που προτιμάς να πεις «Είμαι Άθεος» παρά να ταυτιστείς με όλο αυτό και όλους αυτούς που βλέπεις.

Γιατί και να ξαναρχόταν ο Χριστός στη Γη, πάλι θα τον σταυρώναμε. Πάλι θα τον βασανίζαμε. Πάλι θα τον περιθωριοποιούσαμε. Γιατί οι ψυχές μας είναι τόσο μολυσμένες, που πλέον φοβάμαι ότι τίποτε δεν μπορεί να φυτρώσει πάνω, πόσω μάλλον η ελπίδα.

Διογένης

Comments

via Facebook