Οι “πυρήνες”, οι λίστες ρουσφετιού των βουλευτών και η χαμένη μας δημοκρατία

 

Το κοινό μυστικό. Κάτι που συζητείται μόνο μεταξύ των «πυρήνων» των υποψηφίων. Ξέρετε ποιοι είναι αυτοί οι πυρήνες. Είναι αυτοί οι οποίοι θεωρητικά «τσουβαλιάζουν» τους ψηφοφόρους και τους κουβαλούν στους εκλεκτούς τους. Από μεγάλες συνήθως οικογένειες, όχι απαραίτητα οικονομικά εύρωστες, οι οποίοι αρέσκονται στο να δημιουργούν σχέσεις εξάρτησης με τους κρατούντες την εξουσία.

Είναι τα παπαγαλάκια στα καφενεία, στις μεγάλες «ράτσες», που η φιλοδοξία τους ποτέ δεν ήταν να αλλάξουν τον τόπο στον οποίο ζουν, αλλά να νιώθουν την συντροφιά των επιβητόρων της πολιτικής ζωής.

Πάμε πίσω στο μυστικό. Όχι της Βουγιουκλάκη. Της πολιτικής. Το κοινό μυστικό λοιπόν είναι οι λίστες ρουσφετιού. Είναι ο κατάλογος που ο κάθε υποψήφιος έχει και ζώνεται πάνω του, όπως το θήραμα του κυνηγού στις εξορμήσεις του. Είναι όλοι εκείνοι οι οποίοι αποτάθηκαν σε αυτούς ζητώντας μια βοήθεια, ένα ρουσφέτι, μια ευνοϊκή μεταχείριση σε κάποιο πρόβλημα.

Σε όλες λοιπόν εκείνες τις περιπτώσεις που ο βουλευτής «έβαλε το χεράκι του», τους φακελώνει με περισσότερα στοιχεία από ότι μας φακελώνει όλους ο φόρος. Όταν δε έρθει η ώρα των εκλογών, οι πρώτοι υποψήφιοι πελάτες για επισκέψεις είναι αυτοί οι άνθρωποι.

Πρόσφατα μιλούσα σε βουλευτή στα πλαίσια μιας προεκλογικής συγκέντρωσης και με υπερηφάνεια μου είπε ότι «κανόνισε πάνω από 3000 κόσμο». Αυτοί, όπως μου είπε, τώρα του «χρωστούν». Δεν ελπίζει σε όλων την στήριξη αλλά σίγουρα της συντριπτικής των πλειοψηφίας. Το βόλεμα ανταμείβει.

Ας μη γελιόμαστε. Έτσι γίνονται οι εκλογές. Έτσι δίνονται οι μάχες της κάλπης. Γιατί δυστυχώς ενώ απολαμβάνουμε ένα από τα πιο όμορφα δικαιώματα του πλανήτη, τη Δημοκρατία, την μετατρέπουμε σε συμβατική σχέση μεταξύ εκλέκτορα και εκλεγμένου. Γιατί όταν παίρνεις τηλέφωνο ένα βουλευτή και ζητάς μια χάρη, χάρη του κάνεις και όχι αυτός, αφού σε φακελώνει και σε έχει πλέον δικό του.

Και όλα αυτά τα ρουσφέτια, μικρά ή μεγάλα, είναι αυτά τα οποία έχουν καλλιεργήσει τις πελατειακές σχέσεις. Είναι αυτά τα οποία αποθρασύνουν τους πολιτικούς μας αντιπροσώπους και ενώ ξεκινούν από μικρές διευκολύνσεις, μετά τα μεγάλα, τα πρόστυχα και διεφθαρμένα, φαντάζουν καθημερινότητα.

Μιλούσα πρόσφατα με ένα φίλο…Μου ανέφερε ότι θα ψηφίσει συγκεκριμένο βουλευτή γιατί είχε ισχυρούς λόγους. Μου είπε ότι όταν αντιμετώπισε κάποιο ιατρικό πρόβλημα, ο βουλευτής αυτός μεσολάβησε και ενώ τον είχαν προγραμματισμένο από το νοσοκομείο για εγχείρηση μήνες μετά, διευθετήθηκε και μεταφέρθηκε ενωρίτερα.

Ο τρόπος σκέψης αυτού του ανθρώπου δεν είναι λανθασμένος. Όμως εάν κάποιος αναλογιστεί, ότι κάποιοι άλλοι έμειναν «πίσω» για να κάμει αυτός την εγχείρηση πιο νωρίς, σημαίνει ότι το σύστημα αυτό ιεράρχησε την υγεία των ανθρώπων ανάλογα με το πολιτικό τους μέσο. «Ο Θάνατός σου η Ζωή μου».

Δυστυχώς την γυναίκα του καίσαρα, αντί να είναι και να δείχνει και τίμια, την μετατρέψαμε σε τσούλα η οποία περπατά γυμνή και δείχνει την ασχήμια της. Και παρά το γεγονός ότι ετούτη η πατρίδα καταστράφηκε και εξευτελίστηκε παγκοσμίως, αντί στις στάχτες της να φυτέψουμε λουλούδια, εξακολουθούμε να ρίχνουμε λάδι για να αναζωπυρωθεί η φωτιά.

Πηγαίνουμε από τις λίστες των κομματαρχών για εμφανίσεις στη τηλεόραση, στις λίστες ρουσφετιού του κάθε πολιτικού, στις λίστες χρηματοδοτών των κομμάτων, στις λίστες ψηφοφόρων των κομμάτων. Ένας φαύλος κύκλος στη διάμετρο του οποίου πιστεύουμε ότι κάνοντας τις ίδιες επιλογές θα έχουμε διαφορετικό αποτέλεσμα.

Σίγουρα δεν συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο όλοι οι πολίτες. Υπάρχουν πάρα πολλοί ανάμεσά μας οι οποίοι ψηφίζουν, στηρίζουν και πιστεύουν σε πολιτικούς, στηριζόμενοι στα σωστά κριτήρια. Οι φωνές τους όμως είναι υπόκωφες. Γιατί ακούγονται περισσότερο αυτοί που κάνουν σαματά. Αυτοί οι άσοφοι σοφοί που προτιμούν να καεί η Ρώμη, φτάνει να είναι Αυτοκράτορες.

Διογένης

Comments

via Facebook