Κάντε το σταυρό σας πρώτα και μετά στραυρώστε τον Κουτσοκούμνη

Όλα τα μωρά στη πίστα. Να παραιτηθεί ο Κουτσοκούμνης, να απολογηθεί, να μετανοήσει, να προσκυνήσει, να να να να να να. ΟΛΕ! Εδώ το Κυπριακό ποδόσφαιρο έχει λιγότερη αξιοπιστία από τους πολιτικούς μας και δεν παραιτείται ο Κουτσοκούμνης και θέλετε να τον παραιτήσετε για μια φανέλα.

Διερωτώμαι ρε μάγκες, είμαστε σοβαροί σε αυτό το τόπο; Σκίζουν όλοι τα ιμάτιά τους γιατί ο Κουτσοκούμνης φόρεσε τη φανέλα με το μισοφέγγαρο της Τουρκίας επάνω. Είναι λάθος; Φυσικά. Από τη στιγμή που η σημαία εκείνη κυματίζει στη μισή μας πατρίδα την οποία κατακρατούν οι Τούρκοι, παράνομα, με τη βία και δεν λεν να την επιστρέψουν στους νόμιμους της ιδιοκτήτες, όχι απλός λάθος είναι, προτιμώ να μην χρησιμοποιήσω τον χαρακτηρισμό.

Όμως κάτσετε ρε μάγκες ένα λεπτό…να βάλουμε τα πράγματα με τη σειρά. Θέλω όλοι εσείς οι λεβέντες, να βγάλετε τα παντελόνια σας. Ναι καλά διαβάσατε. Τα παντελόνια σας. Μέσα στο παντελόνι υπάρχει μια ετικέτα και εκεί γράφει το “Made in”. Πάω στοίχημα ότι πολλοί από εσάς θα δείτε ότι γράφει “Made in Turkey”. Μην σας πω να βγάλετε και το εσώρουχο και να το κοιτάξετε και αυτό.

Όσο για τις κυρίες που αντέδρασαν, θέλω να κοιτάξετε κάτω από τα χαλιά που βάζετε στο σπίτι σας και να μου πείτε τι γράφει στην ετικέτα. Μήπως γράφει και αυτό “Made in Turkey”;

Μήπως τα λεφτά που κοπανά αυτός ο λαός στα καζίνα των κατεχομένων είναι “Made in Greece”;

Μήπως κάποιοι έμποροι που εισάγουν μέσω των κατεχομένων φτηνή πρώτη ύλη, μήπως είναι “Made in Greece”;

Μήπως τα μπούτια που προσκυνάτε στα καμπαρέ των κατεχομένων τα Σαββατοκύριακα εσείς οι σοβαροφανείς οικογενειάρχες είναι “Made in Greece”;

Επικροτώ όλους τους ανωτέρω; Βεβαίως και όχι. Αλλά παπαριές του είδους «Μα αυτός δεν είναι κάποιος τυχαίος αλλά εκπροσωπεί μια ημικατεχόμενη πατρίδα» δεν μπορώ να τις δεχθώ.

Γιατί στη Κύπρο εάν υπάρχει μια νόσος από την οποία δυστυχώς όλοι πάσχουμε… είναι η υποκρισία. Πίνει ναρκωτικά ο γιος μας και «μάνα μου το μωρό και το παρέσυραν». Άμα πιει ο γείτονας όμως «είναι χασιηκλής». Πηδάει ο γείτονας κάθε τι θηλυκό που κινείται, αλλά ο δικός μας επιβήτορας στο σπίτι μας, που μας φόρεσε κέρατα και λαμβάνουμε CNN σε απευθείας μετάδοση, είναι άγιος. Καταφέρνει ο Χ μια διευκόλυνση με ρουσφέτι; «Αλήτες πολιτικοί». Άμα θέλουμε εμείς να μας εξετάσουν πιο ενωρίς στο νοσοκομείο και μεσολαβεί ο βουλευτής μας «είχα πρόβλημα και με βοήθησε τον καημένο. Οι άλλοι εν καλύτεροι;».

Στρουθοκαμηλίζουμε σαν λαός. Η πράξη του Κουτσοκούμνη είναι κατακριτέα. Λανθασμένη. Όμως καιρός είναι όλοι μας να δούμε τη φάτσα μας στο καθρέφτη και να διερωτηθούμε κατά πόσον εδώ που φτάσαμε είναι ο Κουτσοκούμνης που μας έφερε ή μήπως εμείς οι ίδιοι.

«Ο αναμάρτητος υμών πρώτος τον λίθον βαλέτω». Να μια υπέροχη Χριστιανική αξία την οποία κανένας μας δεν ακολουθεί. Σταυρώστε τον Κουτσοκούμνη. Καλά θα κάνετε. Πριν όμως βάλτε και εσείς το σταυρό σας ως αναμάρτητοι.

Είμαι εξ αυτών που αρθρογραφώ υπερ μιας λύσης. Είμαι εξ αυτών που αποκαλούν τους απορριπτικούς ως φουστανελλάδες. Και είναι.

Ενώ όμως θα πρέπει όλοι να είμαστε έτοιμοι σαν λαός να επιδιώξουμε μια λύση και να αφήσουμε τα είδωλα και τα φαντάσματα του παρελθόντος για να ενώσουμε τον τόπο μας, πρέπει κάποτε να συνειδητοποιήσουμε ότι: είναι χειρότερο σήμερα να παίζω στα καζίνο των κατεχομένων από το να αλλάξω τη σημαία της χώρας μου. Γιατί το πρώτο είναι η ασυνείδητη συμπεριφορά με την οποία παραγνωρίζω ότι κάποιος άλλος μου κατέχει τα εδάφη μου παράνομα. Το δεύτερο είναι μια συνειδητή προσπάθεια να λύσω ένα πρόβλημα, άσχετα εάν αναγνωρίζω ότι είναι επώδυνο. Το πρώτο είναι βλακεία και το δεύτερο θυσία.

Καιρός είναι να δημιουργήσουμε ένα ανθρώπινο τοίχος που να απαγορεύει την διακίνηση προς και από τα κατεχόμενα. Παίξαμε καζίνο, πηδήξαμε στους κερχανέδες, φάγαμε ψαράκι, αγοράσαμε υλικά. Ήρθαμε κοντά σαν λαός. Και καλά κάναμε. Δείξαμε καλή θέληση. Φτάνει όμως. Τώρα οφείλουμε να κλείσουμε τα σύνορα, μέχρι τα «αδέλφια» μας να αποφασίσουν εάν επιθυμούν ή όχι τη λύση. Όχι με τανκς. Όχι με όπλα. Αλλά με τα δικά μας σώματα, όλων αυτών που επιθυμούμε τη λύση.

Δέχομαι να αντικαταστήσω τη σημαία μου αν λυθεί το Κυπριακό και να κάμω άλλη. Δεν με ενδιαφέρει. Η ιστορία ενός τόπου δεν είναι μια σημαία, αλλά η πορεία ενός λαού για εκατοντάδες και χιλιάδες χρόνια. Απο την άλλη όμως να μαστιγώνομαι και να μαζοχίζομαι δεν το δέχομαι. Και έφτασε ο καιρός εκείνα τα σύνορα που μας έφεραν κοντά σαν ανθρώπους, να τα κλείσουμε για να δούμε αν πράγματι ήταν για να έρθουμε κοντά, ή για να ξεχάσουμε το πόσο μακριά είναι η λύση.

Δεν θέλω ούτε όπλα ούτε θανάτους. Οι μάχες όμως κερδίζονται με αγώνες. Και είναι καιρός να κάνουμε έναν έντιμο, ανθρώπινο αγώνα κοινής λογικής. Αδέλφια μας Τουρκοκύπριοι, δυστυχώς τα σύνορα είναι κλειστά. Η δοκιμαστική περίοδος τέλειωσε. Είμαστε έτοιμοι να κάνουμε οτι χρειαστεί για να ζήσουμε μαζί, σας το αποδείξαμε. Είτε με τις ταυτότητες που εκδίδαμε, είτε με τις εκδιδόμενες σας κοπέλες. Έχουμε την βούληση, την τόλμη και το θάρρος. Όμως κορόιδα δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να γινόμαστε. Για αυτό οφείλουμε να σταθούμε στα σύνορα και να μην επιτρέπουμε σε μύγα να περάσει, μόνο και μόνο για να τα καταργήσουμε ως σύνορα.

Διογένης

Comments

via Facebook