Ομήρου Κουλιάδα και Νικόλα Οδύσσεια

Οι προηγούμενες βουλευτικές εκλογές, έμελλε να καθορίσουν την τύχη του ουτω-καλούμενου ενδιάμεσου χώρου. Μετά την εγκλογή Κουλία στις βουλευτικές εκλογές, ο βουλευτής, για πρώτη φορά ίσως στα ιστορικά της Κύπρου, καταψηφίζει την υποψηφιότητα του ιδίου του προέδρου του κόμματός του Μάριου Καρογιάν και συμπορεύεται και στηρίζει την υποψηφιότητα Γιαννάκη Ομήρου ως προέδρου της βουλής.

Ακολούθως, η ΕΔΕΚ, παρά το γεγονός ότι δήθεν διαπραγματευόταν με το ΔΗΚΟ για την επιλογή ενός κοινού υποψηφίου για τις προεδρικές εκλογές, εντούτοις, η επιλογή ήταν ήδη ουσιαστικά προκαθορισμένη. Ο Γιώργος Λιλλήκας, έχοντας ως κύριο σύμμαχο στην ΕΔΕΚ και τον Μαρίνο Σιζόπουλο, έλαβε με συνοπτικές ουσιαστικά διαδικασίες την δεδηλωμένη στήριξη της ΕΔΕΚ. Η στήριξη Λιλλήκα από την ΕΔΕΚ έγινε, παρά το γεγονός πολλά στελέχη προεξέχοντος του Γιώργου Βαρνάβα, είχαν έντονη θέση εναντίον του Λιλλήκα προειδοποιώντας μάλιστα ότι ο Λιλλήκας θα αποτελούσε την καταστροφή της ΕΔΕΚ. Από την άλλη έχοντας κύριο συμπαραστάτη τον Ζαχαρία Κουλία και κάποιων άλλων ΔΗΚΟϊκών στελεχών που αποτελούσαν το αντίπαλο δέος του Μάριου Κάρογιαν, ο Γιώργος Λιλλήκας ένωσε κάποιες από τις δυνάμεις του κέντρου.

Παρά το γεγονός ότι ο Λιλλήκας ξεκάθαρα τοποθετήθηκε ότι δεν θα σχημάτιζε ή και δημιουργούσε κόμμα σε περίπτωση εκλογής αποτυχίας, εντούτοις, δεν έφτασαν να δημοσιευθούν τα αποτελέσματα, το κόμμα έγινε και η ΣΥΜΠΟΛ (Συμμαχία Πολιτών) συμβόλιζε την δημιουργία μιας νέας τάξης πραγμάτων.

Με την ίδρυση της Συμμαχίας, δεν άργησε να έρθει η πρώτη πανωλεθρία, με την ΕΔΕΚ να εκλέγει με χίλια ζόρια τον Παπαδάκη στις ευρωεκλογές, εκμαιεύοντας τους έστω λίγους ψήφους των Οικολόγων και οι Δημοτικές εκλογές της Πάφου που η ΕΔΕΚ καταποντίστηκε. Παρά το γεγονός ότι ο Γιώργος Βαρνάβα και τα στελέχη αυτά δικαιώθηκαν, η πανωλεθρία αυτή αποτέλεσε τον βασικό λόγο αμφισβήτησης του Γιαννάκη Ομήρου από την προεδρία της ΕΔΕΚ και την ανέλιξη του Μαρίνου Σιζόπουλου.

Από την άλλη, ο Νικόλας Παπαδόπουλος που στήριζε εμμέσως τον Γιώργο Λιλλήκα και παραιτήθηκε και από το αξίωμά του ως αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ λόγω της στήριξης Αναστασιάδη. Κέρδισε στις εσωκομματικές τον Μάριο Καρογιάν και ανέλαβε τα ηνία. Όμως και για αυτόν ήρθε η πανωλεθρία τόσο στις δημοτικές εκλογές Πάφου όσο και στις Ευρωεκλογές που σημείωσε τα χαμηλότερα ποσοστά στην ιστορία του ΔΗΚΟ με περίπου 10%.

Αμφότεροι οι πολιτικοί άνδρες, Παπαδόπουλος και Σιζόπουλος, μπορεί να φόρεσαν το στέμμα, αλλά δεν ήσαν πλέον αυτοκράτορες. Η Συμμαχία Πολιτών και ο Γιώργος Λιλλήκας τον οποίο ουσιαστικά οι δύο τους επανάφεραν στο προσκήνιο από ένα πολιτικό λήθαργο, ως σύγχρονες Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες, αποτέλεσαν και αποτελούν τον βασικό αντίπαλο τους και το πολιτικό χώρο στον οποίο έχουν τις μεγαλύτερες διαρροές.

Από την άλλη Καρογιάν και Βαρνάβας που έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για τον Γιώργο Λιλλήκα, έχασαν τις αντίστοιχες εσωκομματικές εκλογές.

Η Οδύσσεια Νικόλα Παπαδόπουλου όμως δεν έμελλε να οδηγήσει στην Ιθάκη. Ενώ στην ΕΔΕΚ ο Γιώργος Βαρνάβα μετά την εκλογική του ήττα και περιορισμό διεκδίκησης βουλευτικής έδρας λόγω θητειών, αποσύρθηκε από τα πολιτικά δρώμενα, ο Νικόλας Παπαδόπουλος είχε μπροστά του ένα Μάριο Καρογιάν ο οποίος σίγουρα δεν είναι τυχαίος πολιτικός. Δίπλα στο Καρογιάν η «παλαιά παράταξη» και γραμμή πυρός, οι οποίοι σήμερα γύρισαν την πλάτη, όπως ανέφερα και σε παλαιότερο άρθρο μου.

Η πρόσφατη μάλιστα κίνηση επαναφοράς Κουλία, δημιούργησε ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα στο κόμμα του ΔΗΚΟ. Πέραν των εσωτερικών αντιδράσεων για την επιστροφή Κουλία, οι υποψήφιοι της Αμμοχώστου βρέθηκαν εξ απροόπτου. Τα φαβορί στην Αμμόχωστο ήταν οι Λοΐζος Λοΐζου και Κωστάκης Χρυσοδόντας. Ο μεν Λοΐζος Λοΐζου, είναι υιος παλαιού στελέχους του ΔΗΚΟ και επι σειράς ετών προέδρου της Τοπικής Επιτροπής Παραλιμνίου και ο οποίος είναι ουσιαστικά μέλος της παράταξης Παπαδόπουλου. Από την άλλη ο Κωστάκης Χρυσοδόντας είναι πρόεδρος της Επαρχιακής Αμμοχώστου και είναι ουσιαστικά μέλος της παράταξης Καρογιάν. Παρά το γεγονός ότι αμφότεροι οι υποψήφιοι έραβαν βουλευτικό κουστούμι και ότι αμφότεροι είναι «πολυσυλλεκτικοί» ως υποψηφιότητες με συμπάθειες και εκτός του ΔΗΚΟ, φαίνεται ότι η επαναφορά Κουλία, ενταφιάζει οποιεσδήποτε προσδοκίες ή και φιλοδοξίες των.

Όπως όλα δείχνουν, στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου, ο Γιώργος Λιλλήκας ενδέχεται να ξεπεράσει την ΕΔΕΚ, ενώ το ΔΗΚΟ προβλέπεται να δεχθεί σοβαρές απώλειες από το σχεδόν 16% που έλαβε στις περασμένες βουλευτικές εκλογές, με κίνδυνο ο Γιώργος Λιλλήκας και η Συμμαχία είτε να καταστούν το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα και ρυθμιστής του κέντρου, είτε να πλησιάσουν το ΔΗΚΟ σε απόσταση αναπνοής.

Από την άλλη ο Αβέρωφ Νεοφύτου, κάθεται σε ηλεκτρική καρέκλα. Αφενός θέλει στις βουλευτικές τα ποσοστά του ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ να παραμείνουν ψηλά για να στείλουν το μήνυμα στο εξωτερικό ότι ένα σχέδιο λύσης θα υπερψηφιστεί, αφεταίρου θέλει το ΔΗΚΟ με ΔΗΣΥ να διατηρήσουν την πλειοψηφία των 29 εδρών στο κοινοβούλιο για να μπορεί να «περνά» τα κυβερνητικά νομοσχέδια.

Για αυτούς τους λόγους το ΑΚΕΛ αφέθηκε ελεύθερο για ανασύνταξη δυνάμεων, μετά την Χριστόφια-πατατράκ εποχή, αφού οι ανωτέρω περιγραφόμενες ίντριγκες και καβγάδες ουσιαστικά δεν τους επηρεάζουν, ενώ στις δημοσκοπήσεις φαίνεται να δείχνει ανοδική τάση.

Φυσικά, παρά την ανωτέρω ανάλυση, ο εμπαιγμός του απλού λαού συνεχίζεται, η κρίση δεν λέει να κοπάσει και η προοπτική ανάπτυξης μοιάζει καντήλι που τρεμοπαίζει στον άνεμο. Όπως όλα δείχνουν, οι πολιτικοί μας ηγέτες και κομματάρχες σε αυτό τον τόπο, σήμερα που όλα δείχνουν μαύρα, ασχολούνται περισσότερο με τη πολιτική τους επιβίωση παρά με την πολλά υποσχόμενη ευημερία των πολιτών.

Διογένης

Comments

via Facebook