Η ξένη Δικαιοσύνη και ο δικός μας παραλογισμός

Δεν ξέρω αν πήρε το αυτί σας την ιστορία της Ζακλίν Σοβάζ, η ιστορία της οποίας έχει συγκλονίσει τη Γαλλία.

Για όσους δεν την άκουσαν, λοιπόν, ο Πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ αποφάσισε υπέρ της απονομής χάριτος στην Ζακλίν Σοβάζ, η οποία είχε καταδικαστεί σε κάθειρξη 10 ετών για τον φόνο του συζύγου της που την κακοποιούσε, με αποτέλεσμα τη μείωση της ποινής της, γεγονός που θα της επιτρέψει να υποβάλει αμέσως ένα αίτημα αποφυλάκισης υπό όρους.

Ο Ολάντ έδωσε χάρη λόγων των εξαιρετικών συνθηκών, καθώς η χάρη είναι ένα προνόμιο, που ο εκάστοτε Πρόεδρος της Γαλλίας το χρησιμοποιεί με φειδώ.

Είχε προηγηθεί επίσκεψη των τριών παιδιών της Σοβάζ στο Προεδρικό Μέγαρο, για να του απευθύνουν το σχετικό αίτημα. Η Σοβάζ έχει καταδικαστεί σε κάθειρξη δέκα ετών, για το φόνο του συζύγου της, έπειτα από μισό αιώνα συζυγικής κακοποίησης.

Η Σοβάζ, 66 ετών, σκότωσε τον σύζυγό της τον Σεπτέμβριο του 2012, την επομένη της αυτοκτονίας του γιου τους, με τρεις πυροβολισμούς στην πλάτη, αφού η ίδια και τα τέσσερα παιδιά της υφίσταντο επί 47 χρόνια σωματική βία και σεξουαλική κακοποίηση.

Η επικύρωση, τον Δεκέμβριο, της καταδίκης της σε κάθειρξη δέκα ετών από το κακουργιοδικείο της περιφέρειας Λουάρ-ε-Σερ έκανε τις τρεις κόρες της να εξεγερθούν.

«Η μητέρα μας υπέφερε σε όλη τη διάρκεια της συζυγικής ζωής της, θύμα του πατέρα μας, ενός βίαιου, τυραννικού, διεστραμμένου και αιμομίκτη άνδρα», αναφέρουν η Σιλβί, η Καρόλ και η Φαμπιέν.

Διαβάζοντας την είδηση ένιωσα ότι τελικά υπάρχει Δικαιοσύνη και δεν είναι τυφλή, όπως την αποκαλούν κάποιοι.

Φυσικά, η Δικαιοσύνη αυτή βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη Κύπρο, αλλά αυτό που κάνει την ψυχή μου να αγαλλιάζει, είναι πως υπάρχει κάπου.

Εάν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, στην Κύπρο σήμερα δεν υπάρχει κατ’ ουσίαν Δικαιοσύνη. Δεν λειτουργεί, δηλαδή, εκείνη η ασφαλιστική δικλείδα, η οποία στις ευνομούμενες πολιτείες εξασφαλίζει την τήρηση των νόμων και εμπεδώνει στους πολίτες την αίσθηση του δικαίου.

Και όταν λέω ότι δεν υπάρχει Δικαιοσύνη δεν εννοώ μόνο την απίστευτη καθυστέρηση που αγγίζει, εάν δεν ξεπερνά, τα όρια της αρνησιδικίας, ούτε την παντελή έλλειψη επαρκούς και σύγχρονης υλικοτεχνικής υποδομής.

Εννοώ εκείνο το σύστημα, που μοιάζει να είναι φτιαγμένο έτσι, ώστε τελικά ποτέ ουδείς -ή έστω σπανιότατα- να μην υφίσταται τις συνέπειες των πράξεων του.

Ουδείς παίρνει την δικαιοδοτική διαδικασία στα σοβαρά. Ούτε οι ίδιοι οι δικαστές. Με το που αρχίζει η εκφώνηση των υποθέσεων ξεκινά το θέατρο του παραλόγου.

Οι κατά τα άλλα ευπρεπείς δικηγόροι αρχίζουν στην συντριπτική τους πλειοψηφία, δυστυχώς, να ψεύδονται, προκειμένου να αποσπάσουν την επιδιωκόμενη αναβολή, η οποία θα στείλει την υπόθεση στις καλένδες και η οποία θα παρουσιασθεί στον πελάτη ως μεγάλη επιτυχία, που επιτεύχθηκε, λόγω της καπατσοσύνης και της «μαγκιάς» του δικηγόρου.

Και αναρωτιέται κανείς όταν οι μάρτυρες βλέπουν τους δικηγόρους να ψεύδονται και τους δικαστές να πείθονται με τόση ευκολία, προκειμένου και αυτοί με την σειρά τους να διώξουν από πάνω τους όσο περισσότερες υποθέσεις, γιατί οι ίδιοι να καταθέσουν την αλήθεια;

Το ψέμα δικαιώνεται δια της καθημερινής δικαστηριακής πρακτικής. Έτσι, σιγά-σιγά στην συνείδηση του κόσμου, έχει αποκρυσταλλωθεί η άποψη ότι αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού.

Είναι επιεικώς απαράδεκτο για λόγους τυπικούς οι υποθέσεις να μην κρίνονται επί της ουσίας και να χρονίζουν. Οι χρόνοι απονομής της Δικαιοσύνης δεν μπορεί να είναι αποκομμένοι από τους χρόνους της πραγματικής ζωής.

Η απονομή της Δικαιοσύνης δεν έχει να κάνει με τα μέσα, αλλά με τα μυαλά που κουβαλάνε όσοι υπηρετούν την Δικαιοσύνη. Για να αναβαθμιστεί, επιτέλους, το δικαιοδοτικό μας σύστημα δεν χρειάζεται να τετραγωνίσουμε τον κύκλο. Οι λύσεις είναι σχετικά απλές. Το μόνο που απαιτείται είναι πολιτική βούληση, όπως αυτή του Φρανσουά Ολάντ, για να εφαρμοσθούν.

Εάν αυτό δεν γίνει, οι όποιες τυχόν μεταρρυθμίσεις, δεν θα είναι παρά μια τρύπα στο νερό.

Φήμη

Comments

via Facebook