Τα κομμωτήρια της Χαραλαμπίδου, το ξέσπασμα Γεωργίου και τα πανάγαθα ΜΜΕ

 

Σερφάροντας στο διαδίκτυο χθες, έπεσα πάνω σε ένα δήθεν «αποκαλυπτικό» δημοσίευμα που αφορούσε αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο της Ειρήνης Χαραλαμπίδου για: «την ακύρωση, της άρνησης του Εφόρου Φορολογίας να της παραχωρήσει εκπτώσεις από το φορολογητέο της εισόδημα για έξοδα κομμωτηρίου και αγοράς ενδυμάτων, που όπως υπέβαλε εξασφάλιζαν την κατάλληλη εμφάνισή της όταν παρουσίαζε τηλεοπτικό πρόγραμμα, καθώς και για μεταφορικά έξοδα ενόψει και της ύπαρξης και άλλης απασχόλησής της, εκτός αυτής στον τηλεοπτικό σταθμό, σε ιδιωτική εταιρεία ως μισθωτού»

Πλειστάκις αρθρογράφησα κατακρίνοντας την πολιτική συμπεριφορά της Ειρήνης Χαραλαμπίδου και την καταφυγή της ορισμένες φορές σε λαϊκισμούς. Η δήθεν αποκάλυψη όμως αυτή είναι κατά την άποψή μου απαράδεκτη για να μην πω και αστεία. Κατ’ αρχήν αναφέρεται σε μια υπόθεση η οποία έγινε πριν 26 χρόνια. Η κοινωνία αυτή αντιμετωπίζει μύρια προβλήματα και εγκλήματα τα οποία διαπράχθηκαν τα τελευταία 5-10 και τα οποία δυστυχώς παραμένουν ατιμώρητα. Σε μια περίοδο που η εν λόγω βουλευτής δεν ήταν καν πολιτικό πρόσωπο. Για μια φορολογία την οποία δεν αρνήθηκε να πληρώσει, απλά αμφισβήτησε τη νομιμότητα και εν τέλει όταν έχασε τη προσφυγή, τα πλήρωσε. Σε μια περίοδο που η ίδια εργαζόταν σε κάποιο οργανισμό και ήθελε να της αποκοπούν κάποιοι φόροι. Λες και όλοι οι υπόλοιποι τρέχουμε όπως τα καμήλια για να πληρώσουμε τους φόρους μας. Λες και οι Δικαστές, οι ίδιοι οι λειτουργοί της δικαιοσύνης, δέχθηκαν όλοι τις μειώσεις των μισθών τους και δεν προσέφυγαν στη δικαιοσύνη.

Που το μεμπτό; Ούτε έκλεψε, ούτε εξαπάτησε, ούτε εκμεταλλεύτηκε. Διεκδίκησε, έχασε και τα πλήρωσε. Εάν η προσφυγή ενός πολίτη στη Δικαιοσύνη πριν 26 χρόνια και η προώθηση νομικών επιχειρημάτων αποτελεί σκάνδαλο, τότε πολύ φοβούμαι ότι όντως πρέπει να γίνονται αεροψεκασμοί στη Κύπρο και χάσαμε τη λογική μας. Άστε που δεν αποτελεί αποκάλυψη, μιας και οι υποθέσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι δημοσιευμένες και με ένα κλικ του κουμπιού μπορείς να τις βρεις όλες. Κάναμε την ανακύκλωση αποκάλυψη σε αυτό το τόπο.

Πάμε τώρα στον βουλευτή του Δημοκρατικού Συναγερμού Γιώργο Γεωργίου. «Άλλαξε χρώματα» κατά τον δημοσιογράφο, σε έντονες ερωτήσεις και πιέσεις για τα χρήματα της Focus που έλαβε ο ΔΗΣΥ. Και για αυτό το θέμα αρθρογράφησα εκτενώς, κακίζοντας με έντονο τρόπο την συμπεριφορά των 2 κομμάτων αυτών.

Σύσσωμος ο δημοσιογραφικός κόσμος, παριστάνει τους τιμωρούς, τους άμεμπτους και ηθικούς που αναζητούν ακόμα ευθύνες για την κατάρρευση της οικονομίας, προστατεύοντας δήθεν τον απλό λαό. Τους βγάζουν σε ανοιχτές γραμμές στα κανάλια για να πουν το πόνο τους και συμπεριφέρονται ως οσίες παρθένες και μέρος των αδικημένων και παραπονουμένων. Κάποτε όμως η ιστορία θα πρέπει να ασχοληθεί και με πόσα χρήματα έλαβαν τα ΜΜΕ από τέτοιες ή και παρόμοιες χορηγίες. Όταν τα έπαιρναν κανονικά από κάποιους τραπεζίτες, όταν διαφήμιζαν με επιθετικό τρόπο δάνεια και πιστωτικές διευκολύνσεις, όταν μας βομβάρδιζαν με το Σκέψου το Γίνεται ποιος τα έπαιρνε; Μήπως οι πολιτικοί; Πόσα έλαβαν τα ΜΜΕ από τις υπο κατάρρευση τράπεζες τα τελευταία χρόνια; Πόσα πήραν από το χρηματιστήριο; Γιατί εάν διαφήμιζαν ναρκωτικά θα ήταν ποινικό αδίκημα. Όταν όμως διαφήμιζαν τις σφαίρες με τις οποίες αυτοκτόνησε η Κυπριακή Οικονομία, είναι αμέμπτου ηθικής. Πόσοι δημοσιογράφοι έτρεχαν και τρέχουν πίσω από τον κάθε μεγάλο και ισχυρό για να δείξουν στο κανάλι τους, ότι έχουν πλάτες και ότι φέρνουν χρήματα;

Για να μην αναφερθώ σε όλους αυτούς που όταν σπούδαζαν είτε οι ίδιοι είτε τα παιδιά τους, έτρεχαν από πίσω τα κόμματα για να τους κόψουν τα εισιτήρια δωρεάν για να έρθουν να ψηφίσουν και να φαν μακαρόνια του φούρνου της μάνας τους γιατί πεθύμησαν το μωρό. Κάποιος φίλος τσακώθηκε με το γιο του γιατί δεν ήρθε να ψηφίσει στις εκλογές Κασουλίδη για να μην ενισχύσει το κόμμα. «Μούχτι το εισιτήριο και να μεν έρτει ο ρόκολος;» Μου είπε… Σήμερα όμως παριστάνουμε όλοι τους επαναστάτες και τους αδικημένους.

Η υποκρισία σε αυτό το τόπο είναι μεγάλη. Δεν βάζω στο ίδιο επίπεδο τις ευθύνες ενός εκάστου εξ ημών, με τις ασήκωτες και βαρύτατες ευθύνες των πολιτικών και των ΜΜΕ. Εάν όμως δεν αντιληφθούμε ότι όλοι με τον τρόπο μας, λίγο ή πολύ καταστρέψαμε αυτό τον τόπο και από παράδεισο τον κάναμε έρημο, σημαίνει σωτηρία δεν έχουμε.

Όταν θα στήσουμε στο τοίχο, τους πολιτικούς τους Δημοσιογράφους και εμάς τους ιδίους λιγότερο, για την καταστροφή, τότε ίσως να έχουμε ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο. Προς το παρόν, ζούμε στην υποκρισία. Στην αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων για να τους φορτώσουμε τα καθημερινά προβλήματά μας και τα χρέη που κάναμε για να κτίζουμε παλάτια που τώρα δεν κρατούμε να αποπληρώσουμε.

Διογένης

Comments

via Facebook