Κλειστά τα σχολεία αύριο και μεθαύριο – Λαϊκισμοί περί μισθών και ταπεινωμένοι εκπαιδευτικοί

Κλειστά θα παραμείνουν αύριο και μεθαύριο τα σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης στην Κύπρο, αφού το πρώτο τετράμηνο έφτασε στο τέλος του και έπεται η επίδοση των βαθμών.

Οι μαθητές θα έχουν ένα ολόκληρο τετραήμερο μπροστά τους, ώστε να γεμίσουν τις μπαταρίες, για το επόμενο και τελευταίο τετράμηνο που ακολουθεί.

Όσο για τους εκπαιδευτικούς θα παραμείνουν στις σχολικές τους μονάδες τις δύο επόμενες μέρες και με συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων θα συναποφασίσουν το μέλλον των παιδιών μας.

Όπως είναι γνωστό, το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, σε συνεργασία με τις οργανώσεις των εκπαιδευτικών, των γονιών και των μαθητών, προώθησε την τροποποίηση των Κανονισμών Λειτουργίας των Σχολείων Μέσης Εκπαίδευσης που ψηφίστηκαν από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, με την οποία καταργούνται τα τρίμηνα και εισάγονται τα τετράμηνα.

Όπως είχαν διαμηνύσει τότε (το 2010) από τους κόλπους του Υπουργείου Παιδείας η αλλαγή αυτή αναμένετο να συμβάλει στη δημιουργία ενός πιο ανθρώπινου σχολείου, αφού θα απάλλασσε εκπαιδευτικούς και μαθητές από την πίεση του χρόνου και από το αχρείαστο άγχος, που προκαλούν οι εξαντλητικές προετοιμασίες για διαγωνίσματα.

Δεν ξέρω αν οι εκπαιδευτικοί έχουν απαλλαχθεί οριστικά από το άγχος. Μιλώντας, ωστόσο, από την πλευρά του γονέα γνωρίζω ότι οι μαθητές πιέζονται ακόμα πιο πολύ, ενώ το άγχος τους να τα φέρουν εις πέρας διπλασιάστηκε.

Στο μεταξύ, όλοι εμείς που είμαστε εκτός εκπαιδευτικού συστήματος συχνά πυκνά λαϊκίζουμε εναντίον των εκπαιδευτικών.

Τι για το μισθό του λέμε, τι για τις διακοπές τους Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι και ότι άλλο ατεκμηρίωτο κλέψουμε από κακεντρεχή στόματα, για να τα παπαγαλίσουμε αργότερα στον καφέ με φίλους και γειτόνισσες.

Με τους λαϊκισμούς και τα ψέματα, δε φτιάχνονται κοινωνίες.
Αν ποτέ διοικήσουν την παιδεία -σε αυτή τη χώρα- άνθρωποι με φιλότιμο, οφείλουν να «μεταλλάξουν» τους εκπαιδευτικούς σε πρόσωπα με κύρος, δύναμη και αξιοπρέπεια.
Ας καταλάβουμε, επιτέλους, ότι ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όλη του η ζωή θα είναι το σχολείο και οι μαθητές του.

Και για να μπορεί αυτό να γίνει ρεαλιστικά, ο μισθός του πρέπει να παραμείνει από τους υψηλότερους.

Μόνο έτσι θα είναι όλη τη μέρα διαθέσιμος, με κανονικά ωράρια, με μόνο ένα μήνα διακοπές το καλοκαίρι, με νέα προγράμματα διδασκαλίας και με προθυμία για περισσότερη δουλειά.

Ο μαθητής έχει ανάγκη να επικοινωνεί με νέους ανθρώπους, γεμάτους δύναμη και όρεξη για αναζήτηση. Θέλει, μπροστά του, οικονομικά ανεξάρτητους «υγιείς» ανθρώπους και όχι ταπεινωμένα ανθρωπάκια που αγωνιούν για την επιβίωσή τους.

Φήμη

Comments

via Facebook