Το «μη με λησμόνει» της ελπίδας

Άλλη μια άκαρπη προσπάθεια, για την ανεύρεση των οστών των Ελλήνων καταδρομέων, οι οποίοι επέβαιναν στο μοιραίο ελληνικό μεταγωγικό αεροσκάφος Noratlas, που κατέπεσε στην περιοχή του Τύμβου της Μακεδονίτισσας, στις 22 Ιουλίου του 1974 και που σύμφωνα με πληροφορίες, ενδεχομένως να ήταν θαμμένοι στο στρατιωτικό κοιμητήριο Λακατάμιας, έφτασε στο τέλος της.

Άλλη μια πληροφορία, όπως τόσες άλλες, αποδείχθηκε λανθασμένη και πήρε την ελπίδα των συγγενών μακριά.

H ιστορία των Ελλήνων καταδρομέων του Noratlas επανήλθε στο προσκήνιο, κάνοντας τον κόσμο να ριγεί από συγκίνηση, μα και να σφίγγει τα δόντια από αγανάκτηση.

Καθένας που θα διαβάσει γι’ αυτά τα παλικάρια θα νιώσει πως δίκαια τους αξίζει μια θέση δίπλα στους μεγαλύτερους Ήρωες του Ελληνισμού.

Πέρασαν 41 χρόνια και το θέμα αποτελεί ακόμα μαύρη σελίδα στην ιστορία. Κανείς μέχρι σήμερα δεν είχε το θάρρος να κάνει αυτή τη διερεύνηση.

Επιτέλους, μετά από τόσα χρόνια, η παρούσα κυβέρνηση αποφασίζει να κάνει το βήμα και μέχρι το τέλος του προσεχούς Ιουλίου ξεκινά τη διαδικασία για εκταφή του Noratlas.

Όπως είχε και το θάρρος η παρούσα κυβέρνηση να ανοίξει τους τάφους των πραξικοπηματιών και αντιστασιακών.

Η τραγική ιστορία του Noratlas δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο. Χρωστάμε στους συγγενείς τους μια συγγνώμη, έστω και αργά.

Είναι αλήθεια. Το Noratlas, που μετέφερε Έλληνες καταδρομείς, καταρρίφθηκε από φίλια πυρά στις 22 Ιουλίου του 1974, αφού το αεροπλάνο είχε εκληφθεί ως τουρκικό.

Το αεροσκάφος θάφτηκε στην περιοχή του Τύμβου της Μακεδονίττισσας, όπου καταρρίφθηκε, μαζί με αρκετούς καταδρομείς. Κάποιες πληροφορίες έκαναν λόγο για μεταφορά και ταφή 12 με 15 Ελλήνων καταδρομέων στο στρατιωτικό κοιμητήριο Λακατάμιας.

Η πληροφορία, ωστόσο, αποδείχτηκε λανθασμένη. Τα βλέμματα στρέφονται τώρα στις ανασκαφές του Ιουλίου. Άραγε θα δικαιωθούν οι συγγενείς, που τόσα χρόνια επιμένουν στην εκταφή του;

Γιατί θάψαμε το Noratlas; Γιατί; Η απάντηση απλή: Το θάψαμε, γιατί νιώσαμε ντροπή, που το καταρρίψαμε.

Είναι καιρός να επανορθώσουμε, λοιπόν. Είναι καιρός να δικαιώσουμε τις ψυχές τους και να τους περάσουμε όλους -έναν προς ένα- στον πάνθεο των ηρώων. Να τους αναγνωρίσουμε, να τους μάθουμε, να τους λέμε με τα ονόματα τους.

Κανένας δάσκαλος ή ιστορικός δεν μίλησε ποτέ στους μαθητές του γι’ αυτούς… Κανένας ποιητής δεν αφιέρωσε γι’ αυτούς λίγη από τη σοφία του σε κάποιες αράδες από λέξεις…Κανένας συνθέτης δεν έγραψε γι’ αυτούς έστω και ένα τραγούδι.

Σε ολάκερη Κύπρο και Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ κάποιος δρόμος, που να χωρέσει το όνομά τους..

Έφτασε η στιγμή λοιπόν για το Γιώργο, τον Αντρέα, τον Χρίστο, το Γιάννη και τον κάθε Γιάννη, που περιμένει 41 χρόνια τη δικαίωση.

Φήμη

Comments

via Facebook