Η πάντοτε ανέτοιμη και απροετοίμαστη μπανανία  – Η συνταγή της καταστροφής

 

Πόσο διαφορετική θα ήταν η ιστορία αυτού του τόπου, εάν διοικείτο από ανθρώπους οι οποίοι είχαν την ελάχιστη προνοητικότητα να προβλέψουν όχι το μέλλον, αλλά τους κινδύνους του σήμερα. Να αντιμετώπιζαν με υπευθυνότητα, σύνεση και επαγγελματισμό τα καθήκοντα τα οποία τους ανατέθηκαν από το λαό.

Τα τελευταία 18 χρόνια ο τόπος τούτος πέθανε, αναστήθηκε και ξαναπέθανε αρκετές φορές. Δυστυχώς όμως δεν μαθαίνουμε καθόλου από τα λάθη μας.

Ήρθε το χρηματιστήριο. Το όργιο των αγοραπωλησιών θύμιζε τα πιο ξακουστά μπουρδέλα της ιστορίας. Μέχρι και τα σουβλατζίδικα έμεινε να διαθέτουν τις μετοχές τους μέσω του χρηματιστηρίου και να τις πωλούν με ιδιωτική τοποθέτηση. Οι κανόνες και νόμοι εποπτείας και εταιρικής ευθύνης ανύπαρκτοι.

Πωλούσαν οι διευθυντάδες μεταξύ τους τις μετοχές ανεβάζοντας τις τιμές των μετοχών και ακολούθως τις ξεφόρτωναν στους ματαιόδοξους Κύπριους επενδυτές, που ξαφνικά σκέφτηκαν ότι μπορεί να γίνουν εκατομμυριούχοι. Έφευγαν από το περιβόλι που φύτευαν πατάτες και πήγαιναν στα χρηματιστηριακά γραφεία, μαθαίνοντας όχι γράμματα που δεν ήξεραν, αλλά τις έννοιες του split, reverse split, ιδιωτική τοποθέτηση κ.α.

Οι τράπεζες δάνειζαν αβέρτα για να αγοράσεις μετοχές και ο λαός ζούσε στον πυρετό του χρηματιστηρίου. Τελικά μια μέρα ήρθε η κατάρρευση αφήνοντας πίσω της φτωχούς, δανεισμένους και καταστραμμένους. Μόλις ανατινάχθηκε το χρηματιστήριο ήρθε καθυστερημένα η Βουλή να ψηφίσει νόμους, κανονισμούς, δήθεν προστασίας του επενδυτικού κοινού… μα ήταν ήδη αργά…

Δεν έφτασε να κοπάσει ο κουρνιαχτός και ήρθε το νέο φρούτο του developing. Άνθρωποι που δεν είχαν πιάσει σπόντα στα χέρια τους, έγιναν ξαφνικά ειδήμονες της ανάπτυξης ακινήτων. Έκτιζαν σπιρτόκουτα σε χρόνους ρεκόρ τα οποία πωλούσαν μεσίτες που ούτε το γυμνάσιο δεν έβγαλαν. Το κράτος, άφηνε ανενόχλητους όλους αυτούς που έχτιζαν χωρίς άδειες οικοδομής, που έκτιζαν 15 σπίτια αντί για 10 που προνοούσε ο συντελεστής, με υλικά χείριστης ποιότητας, τα οποία εμπορεύονταν και μεσίτευαν, κτηματομεσιτικά γραφεία χωρίς άδειες, χωρίς τεχνογνωσία, χωρίς εμπειρία.

Όλα στο βωμό της προμήθειας (commission), στο βωμό του κέρδους. Ανίδεοι και ανειδίκευτοι δικηγόροι έγιναν ξαφνικά προφέσορες και οι τράπεζες δάνειζαν αβέρτα. Κατέρρευσε η οικοδομική βιομηχανία και ήρθε εκ των υστέρων το κράτος να επιβάλει περιορισμούς στο δανεισμό, στην αδειοδότηση κτηματομεσιτών, εργολάβων και άλλων…. μα ήταν ήδη αργά…

Παράλληλα και πριν να κοπάσει ο κουρνιαχτός ήρθε το νέο φρούτο των υπηρεσιών και «off shore» εταιρειών με τα Ρώσσικα κεφάλαια. Με ανύπαρκτους κανόνες και νόμους εποπτείας, γίναμε το πλυντήριο του μαύρου χρήματος, προσπαθώντας να υποκαταστήσουμε και την Ελβετία.

Άνοιγες λογαριασμούς με ψευδώνυμο και έπαιρνε δάνειο εύκολα για να πας διακοπές στη Χαβάη, στις Μπαχάμες, να αγοράσεις λιμουζίνα που δεν μπορούσες να συντηρήσεις, να αγοράσεις οκέλλα ενώ τα χρήματα δεν σε αρκούσαν ούτε για να ενοικιάσεις. Οι τράπεζες μας δάνειζαν αβέρτα, χωρίς τους στοιχειώδεις νόμους, κανονισμούς και εποπτεία για την παραχώρηση δανείων, την παραχώρηση καταθετικών επιτοκίων.

Δόθηκε η ευκαιρία σε επιτήδειους να δανείζονται εκατομμύρια χωρίς εξασφαλίσεις και να κερδίσουν εκατομμύρια πάνω στη πλάτη όλων μας. Μετά την κατάρρευση των τραπεζών, την απώλεια των μετοχών Τράπεζας Κύπρου και Λαϊκής, το κούρεμα των καταθετών Τράπεζας Κύπρου και τον αποκεφαλισμό καταθετών της Λαϊκής και την εξαφάνιση των αξιογράφων, ήρθε το κράτος να ψηφίσει νόμους και κανονισμούς και η Κεντρική Τράπεζα για να ανοίξεις λογαριασμό το μόνο που δεν σε ρωτά είναι τι νούμερο σώβρακο φοράς… Μα ήταν ήδη αργά…

Και τώρα…που όλα αυτά τα χρόνια τα λάθη αυτών που εκάστοτε μας κυβερνούσαν μας ρούφηξε τα μεδούλι; Και τώρα… Που η Κύπρος θυμίζει βομβαρδισμένο τοπίο; Και τώρα… Που όλοι αυτοί ασέλγησαν στο παρθένο σώμα μιας ηλίθιας καλλονής που λέγεται Κύπρος; Τι; Ψάχνουμε τους ενόχους; Ψάχνουμε να βρούμε τρόπους να ρίξουμε κάποιους στη φυλακή για να νιώσουμε πως αποδόθηκε δικαιοσύνη; Πως θα αποδοθεί δικαιοσύνη όταν νόμοι δεν υπήρχαν, περιορισμοί δεν τέθηκαν, κανόνες δεν θεσπίστηκαν; Ψάχνουμε ποια δικαίωση και ποια παραδειγματική τιμωρία;

Ο διαχρονικός αυνανισμός των κρατούντων την εξουσία, όταν θα έπρεπε να προβλέψουν και να προστατεύσουν το λαό, δυστυχώς ακόμα δεν ποινικοποιήθηκε. Και εφόσον αυτός ο διαχρονικός αυνανισμός δεν ποινικοποιήθηκε, μην ψάχνετε για ένοχους, μην ψάχνετε για δικαιοσύνη. Γιατί την απόδοση δικαιοσύνης έπρεπε να την είχε θεσπίσει ήδη το κράτος, η Βουλή, αποτρέποντας τέτοιες πρακτικές. Δυστυχώς δεν το έκαμε.

Για «σιεπασιάν» τώρα θα στείλουν κάποιους στο Δικαστήριο για να ικανοποιηθεί έστω και κατά το ελάχιστο το περι δικαίου αίσθημα. Να μας δώσουν λίγο από το αναισθητικό ναρκωτικό για να μουδιάζει η καρδιά και να μην νιώθουμε τον πόνο. Μέχρι που να έρθει το νέο φρούτο που θα μας υπόσχεται να μας κάμει εκατομμυριούχους και να φάμε από τον απαγορευμένο καρπό μετατρέποντας τον παράδεισο ξανά σε κόλαση.

Διογένης

Comments

via Facebook