Οι ξεχασμένοι γονείς των ιδιωτικών σχολείων και το παρα-κράτος της δημόσιας εκπαίδευσης

Ο φτωχός συγγενής της κρατικής στήριξης και πρόνοιας, αποτελεί ο τομέας της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Ένας τομέας ο οποίος κερδίζει ολοένα την εμπιστοσύνη των Κυπρίων, όχι λόγω μεγαλομανίας ή επιδειξιομανίας, αλλά γιατί έμπρακτα φαίνεται ότι η δημόσια εκπαίδευση υποβαθμίστηκε περισσότερο από ότι η Κύπρος πριν μπει στο μνημόνιο. Οι λόγοι δεν είναι του παρόντος. Το υπαρκτό του προβλήματος όμως είναι.

Φαίνεται να έχουμε όλοι αναισθητοποιηθεί από την σύγχρονη πλέον ανάγκη και μάστιγα των φροντιστηρίων. Σε λίγο τα παιδιά μας θα παρακολουθούν φροντιστήρια για τη γυμναστική και τα θρησκευτικά. Ένα μεγάλο μέρος του οικογενειακού προϋπολογισμού, δαπανάται για να καλύψει τα κενά τα οποία είναι αδιανόητο πως υπάρχουν, από τη διδασκαλία στην δημόσια εκπαίδευση. Για τούτο και μια μεγάλη μερίδα γονιών, όσοι αντέχουν έστω και κατά το ελάχιστο, επιλέγει την δαπανηρή επιλογή της ιδιωτικής εκπαίδευσης.

Ο φορολογούμενος, πληρώνει τους φόρους του και ένα σημαντικό μερίδιο των φόρων καταλήγουν στη παιδεία. Σε ψευδαισθήσεις και παραισθήσεις ότι τα παιδιά μας αποφοιτούν πανεπιστήμονες, αντί παπαγάλοι.

Γιατί να πρέπει λοιπόν ο φορολογούμενος εκείνος, του οποίου τα παιδιά φοιτούν σε ιδιωτικό σχολείο, να επωμίζεται και τους φόρους για το υπέροχο αυτό σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης, αλλά παράλληλα να πρέπει να δαπανά και δίδακτρα του ιδιωτικού; Γιατί το κράτος να επιχορηγεί σχεδόν όλες τις ιδιωτικές πρωτοβουλίες και επαγγέλματα αυτού του τόπου, πλην της ιδιωτικής εκπαίδευσης; Γιατί αν θα επενδύσεις σε καινοτόμες δραστηριότητες τα χρήματά σου να είναι αφορολόγητα, αν θα πληρώνεις για ασφάλειες το ίδιο, αλλά το να στείλεις τα παιδιά σου σε ιδιωτικό σχολείο, το κράτος σου να μην σου παρέχει τίποτε και να το θεωρεί μάλιστα και είδος πολυτελείας;

Είναι υποχρέωση του κράτους να διατηρεί σχολεία και για τα παιδιά τα δικά μας που δεν μπορούμε να τα στείλουμε σε ιδιωτικά. Συμφωνώ. Πόσες χιλιάδες όμως δαπανά ανα μαθητή το Υπουργείο Παιδείας; Να τολμήσω να πω νούμερα; Δεν χρειάζεται… θα αρκεστώ να πω ότι το κράτος μας δαπανά ετησίως ανα μαθητή πολύ περισσότερα από ότι στοιχίζουν τα δίδακτρα ανα μαθητή ενός ιδιωτικού σχολείου. Και ο ιδιώτης καταφέρνει να κερδίζει κιόλας προσφέροντας υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις και μηχανισμούς, μαθαίνοντας τους μαθητές κάμποσες γλώσσες λαμβάνοντας όποιες θέσεις θέλουν στα πανεπιστήμια, ενώ τα δημόσια μας σχολεία, αναζητούν καθημερινά το νέο πάτο, σε εγκαταστάσεις που θυμίζουν πολεμικά ερείπια. Προπάντων μάλιστα με μαθητές οι οποίοι ξεκινούν σχολείο το πρωί και με τα φροντιστήρια τελειώνουν το βράδυ.

Μήπως ο απλός κόσμος γνωρίζει, ότι εάν το κράτος αποφασίσει να κλείσει τα δημόσια σχολεία και επιχορηγεί όλα τα δίδακτρα των μαθητών στα ιδιωτικά, θα γλιτώνει περίπου 20-30% των χρημάτων που ήδη δαπανά; Και σκεφτείτε μόρφωση που θα έχουν οι μαθητές μας.

Θα ήθελα πολύ να ζω αντί σε χώρα υπηρεσιών, σε χώρα παιδείας. Το στοίχημα το κέρδισαν τα ιδιωτικά. Και όσο σφυρίζουμε αδιάφορα σε αυτούς τους γονείς που στερούνται τα πάντα για να στείλουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία, γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρη η προσπάθεια συντήρησης και διαιώνισης ενός πτωχευμένου συστήματος δημόσιας εκπαίδευσης. Της τρομοκρατίας των δημοσίων υπαλλήλων και των εκπαιδευτικών οργανώσεων. Της γάγγραινας των εφάπαξ, των ωφελημάτων, των αυξήσεων και των σχολικών ερειπίων.

Οι γονείς και τα παιδιά των ιδιωτικών σχολείων, χρειάζονται την ίδια στήριξη του κράτους, όπως και τα παιδιά των δημόσιων σχολείων. Γιατί ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, δεν ήταν λυκειάρχες δημόσιων σχολείων.

Διογένης

Comments

via Facebook