Βοηθάτε τα αδέρφια μας τους Έλληνες αντί να κουνάτε επικριτικά το δάκτυλο

Μόλις προχθές γύρισα από τη μητέρα πατρίδα. Είχα πάει να περάσω λίγες μέρες ευχάριστα με αδελφικούς φίλους. Το συνηθίζουμε άλλωστε τέτοιες μέρες κάθε χρόνο.

Εκεί, λοιπόν, στα άγια ελληνικά εδάφη, όταν σουρουπώσει οι άνθρωποι μεταμορφώνονται. Μια νέα κατηγορία ανθρώπων, όχι επαγγελματίες, αλλά αυτοί που έχασαν σπίτι και δουλειά, μεταμορφώνονται σε ρακοσυλλέκτες και ικέτες.

Άντρες και γυναίκες λερωμένοι, με σκισμένα ρούχα. Παιδιά βρόμικα, με την απόγνωση στο βλέμμα.

Άνθρωποι που σε σταματούν, για να σου πουν ευγενικά ότι δεν έχουν φάει τίποτα. Που σε κοιτάζουν στα μάτια και σου λένε: «Κύριε» ή «κυρία», «δεν έχω φάει τίποτα δύο μέρες τώρα, δεν ξέρω τι να κάνω. Μήπως μπορείς να με βοηθήσεις να αγοράσω κάτι να φάω;».

Τη δεύτερη μέρα του σύντομου ταξιδιού μου στεκόμουν αμέριμνη και περίμενα τους φίλους μου, σε μια κεντρική οδό με πολλά αυτοκίνητα και κόσμο να πηγαινοέρχεται.

Στο απέναντι πεζοδρόμιο ένας άνθρωπος έψαχνε με μανία στα σκουπίδια. Ανακάτευε – ανακάτευε μέχρι που το είδα να ξεθάβει κάτι. Δεν κατάλαβα τι. Άρχισε να τρώει με απερίγραπτη βουλιμία.

Γύρισε το πρόσωπο του προς εμένα. Τρόμαξα. Αυτός ο άνθρωπος ήταν πολύ νέος. Γύρω στα τριάντα. Ράγισε η ψυχή μου.

Με είδε ότι τον είδα. Ντράπηκε. Έσκυψε το κεφάλι και εξαφανίστηκε.

Από την άλλη, τέτοιες μέρες οι δρόμοι της πρωτεύουσας και της συμπρωτεύουσας πλημμυρίζουν με Κύπριους, οι οποίοι επιλέγουν την Ελλάδα, για να περάσουν καλά. Να κάνουν ψώνια, να σκοπρίσουν χρήματα, να διασκεδάσουν, να περάσουν όμορφα.

Αλήθεια πόσο όμορφα μπορεί να περάσει κάποιος, όταν είναι θεατής της δυστυχίας των συνανθρώπων του;

Αλήθεια τι μπορεί να σκέφτονται οι άνθρωποι αυτοί, που μας βλέπουν να σκορπούμε χρήματα άσκοπα. Έχει σκεφτεί κάποιος πόσο ανήθικο μπορεί να είναι αυτό εκ μέρους μας, όταν γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που εξευτελίζονται για μια τυρόπιττα;

Την ώρα που μας φέρνουν το φαγητό στο τραπέζι και κάνουμε ιδιοτροπίες στον εστιάτορα ότι είναι κρύο ή πως δεν είναι καλά ψημένο, είδαμε τον άστεγο στην απέναντι γωνία, που ξεπαγιάζει και πεινάει;

Λένε πως αυτές τις «εορταστικές» μέρες, καλό είναι να αποφεύγουμε τα «δυσάρεστα», αφού μάλιστα δεν έχουμε και λύσεις να προτείνουμε.

Από την άλλη, όμως, ακριβώς αυτές τις μέρες, οι «ζωντανοί» ψυχικά γινόμαστε πιο ευαίσθητοι και δεν μπορούμε να αποστρέψουμε το βλέμμα από τη μεγάλη δυστυχία, που εξαπλώνεται ραγδαία.

Πώς φτάσαμε ως εδώ; Πως δεν διακρίναμε τον τεράστιο κίνδυνο οι πιο «υπεύθυνοι», οι πιο «μορφωμένοι»;

Μάλλον δεν θέλαμε να δούμε αυτό που βλέπουμε τώρα και το αφήσαμε να θεριέψει τόσο, που τώρα πια, μπορεί και να είναι αργά.

Οι ισχυροί ιστορικοί δεσμοί ανάμεσα σε Ελλάδα και Κύπρο πρέπει να μας κρατούν σε εγρήγορση. Η Κύπρος δεν πρέπει να κλείνει τα μάτια μπρος στην αλήθεια.

Έτυχε οι δύο χώρες να βρεθούν σε οικονομικό τυφώνα. Δεν είναι ίδια τα αίτια που μας έφεραν εδώ. Άλλοι οι λόγοι στην Κύπρο, άλλοι στην Ελλάδα.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε, όμως, ότι είμαστε αδέρφια.

Δεν πρέπει να ξεχνούμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα αδέρφια μας. Πρέπει να τους  βοηθήσουμε με οποιοδήποτε τρόπο να τις ξεπεράσουν, αντί να τους κουνάμε επικριτικά το δάκτυλο.

Φήμη

Comments

via Facebook