Στα δικά μου ξωτικά, χρωστάω πολλά!

Εκείνο το ξωτικό που έρχεται να σου διαταράξει τις ισορροπίες, να σε ταρακουνήσει και να σε πείσει οτι τίποτα δεν είναι ανέφικτο, φθάνει μόνο να το πιστέψεις με όλη σου τη δύναμη. Να πιστέψεις πρώτα στη δική σου δύναμη και μετά να ονειρευτείς. Με τη ψυχή σου. Το είναι σου.

Εκείνο το ξωτικό που θα φέρει έστω και για λίγο τη χρυσόσκονη στα όνειρα σου και θα σου ψιθυρίσει “Ναι, μπορείς”…. Και φεύγοντας το ξωτικό να σου αφήσει εκείνη τη λάμψη της χρυσόσκονης και δώρο, το σπρώξιμο και το ψιθύρισμα του “ναι μπορείς”, για να μην τα βάζεις κάτω. Να προχωρείς θαρραλέα και με πίστη στον εαυτό και τη δύναμη σου.

Να υπερπηδάς τα εμπόδια, να λυγίζεις, αλλά να μην κολλάς στον πάτο… Να σηκώνεσαι με οτι έμαθες και να προχωρείς μπροστά. Να κλείνεις τα ανεκπλήρωτα κεφάλαια που σου τρώνε τα σωθικά και να μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να υποτροπιάζει.
Να λες κι εσύ πως, για ότι γίνεται, υπάρχει ένας λόγος κι ας μην τον μάθεις ποτέ.

Κάπου εκεί το θέλω το ξωτικό, να με μαγέψει με τη ζωντάνια του και να με συνεπάρει σε εκείνο το σύννεφο που να μη μου επιτρέπει να κοιτάξω πίσω και να μετανιώσω ή να λυπηθώ.

Να με σπρώξει και να μην προλάβω να κατσουφιάσω, να μην προλάβω να στενοχωρηθώ για ότι με απογοήτευσε, οτι με πίκρανε, με πλήγωσε, με έκανε να χάσω τον εαυτό μου.

Να μου υποσχεθεί πως είναι για λίγο, πως αυτά συμβαίνουν και πρέπει να συμβαίνουν για να γινόμαστε πιο σοφοί και στο μέλλον πιο προσεκτικοί. Να μου υποδείξει πως “δε βαριέσαι βρε αδερφέ, μείνε μακριά από αψυχολόγητες καταστάσεις, δε σου προσφέρουν τίποτε”.

Και διερωτάσαι μέσα σου, μα αφού τα ξέρω, τι το θέλω το ξωτικό;
Επειδή θες να τα ακούσεις και από αλλού, για να πάρεις δύναμη και να τρέξεις. Έστω και στο άγνωστο με όλη την επίγνωση του ρίσκου.

Κι όμως αν κοιτάξεις προσεκτικά, γύρω σου ή δίπλα σου, αυτό το ξωτικό υπάρχει. Ναι δεν τρελάθηκα. Υπάρχει στο πρόσωπο κάποιου φίλου, ενός ή και περισσοτέρων, που εκείνη τη δύσκολη στιγμή ξεπετάγεται μπροστά σου, δίπλα σου ή ακόμα και σε ένα παράθυρο της κοινωνικής δικτύωσης. Εκείνοι οι φίλοι που σε παίρνουν από το χέρι και σε τραβούν να συνέλθεις. Σου λένε πικρές αλήθειες και δε σε χαϊδεύουν, για να συνειδητοποιήσεις πως η ζωή είναι πολύ μικρή, για να χάνεις στιγμές. Σε απογειώνουν με όμορφα λόγια για να σου αποδείξουν οτι αξίζεις ακόμα και λαβωμένος που είσαι.

Εκείνα τα ξωτικά είναι οι ΦΙΛΟΙ μου. Σε αυτά τα υπέροχα ξωτικά, χρωστάω πολλά. Δεν θέλουν ευχαριστίες, επειδή ξέρουν πως τα πάντα σε αυτού του επιπέδου τις φιλίες, τα πάντα είναι αμοιβαία.

Χάρυβδη

Comments

via Facebook