Στον αυτόματο πιλότο

Αποδεχόμαστε στατικά και αμέριμνα την επανάληψη του ίδιου σκηνικού, αναμένοντας τον ερχομό των γιορτών, οι οποίες υποτίθεται ότι θα ξορκίσουν τις συνέπειες της αμετροέπειας και της απουσίας σχεδίου και στρατηγικής σε κεντρικό επίπεδο.

Εγκλωβισμένοι στην ατομικότητα μας την οποία με σθένος προσπαθούμε να διαφυλάξουμε, υποτίθεται ανεπηρέαστη ενώ στην πραγματικότητα είναι διάτρητη από τα άγχη , τους φόβους και την ανασφάλεια της καθημερινότητας.

Την ίδια ώρα, οι χειρότεροι εφιάλτες γλιστρούν μέσα από τις γνώριμες χαραμάδες του συστήματος, για να εδραιώσουν ακόμη μια φορά την ισχύ τους, κινούμενοι σε χαμηλές συχνότητες.

Κάποιοι ξεκόβουν και αφήνονται στους οραματισμούς τους άλλοι πιο “συνετοί” κοιτούν το σπίτι τους και τη δουλειά τους, όπως γινόταν σε άλλες εποχές.

Όσοι βολεύονται με την κατάσταση δεν μιλούν και όσοι δεν μιλούν απλά φοβούνται καθώς τα μέσα δικτύωσης από χώρος έκφρασης εξελίχθηκαν σε χώρο καταγραφής.

Η κριτική ερμηνεύεται ως αντίδραση και το ηθικό πλεονέκτημα εξακολουθεί να λειτουργεί ως αντίβαρο έναντι της όποιας εκτροπής…

Δεν θα πάμε πολύ μακριά έτσι…να είστε σίγουροι..

Lakonikos

Comments

via Facebook